1+1=0

Matematiği oldum olası sevmedim, sevmediğim için uğraşmadım, uğraşmadığım için hiç doğru sonuçlara ulaşamadım.
Sayı saymayı çocukken de sevmezmişim, şimdi olduğu gibi.

Şimdiye dek ne sınav notlarımı hesaplayabildim, ne para hesabı yapabildim, ne tartıda tahmini ya da hedefi tutturabildim.
Telefon numaralarını aklımda tutamadım.
Ya da bana verilen sayılara göre hareket edip yanıldım hep.
***
Beynim küçükmüş ya ondan herhalde, ömrünün bütün dakikalarını bana ayırabilecek kadar çok sevdiğini söyleyen, hatta neden beni bu kadar sevdiğini bilmeyen bir insanın bana bir dakikasını bile ayıramıyor olması benim küçük kafamdaki matematik hesaplarına hiç ama hiç uymuyor.
Ya bu insan ölü olmalı, ya da sevmiyor olmalı, başka bir şey gelmiyor aklıma.
***
Bir yağmurlu bir de rüzgarlı günü toplarsak iki gün yapar değil mi matematik kurallarına göre.
Ama ben bu rakama ulaşamıyorum.

Dedim ya matematiğim zayıf.
Coğrafya ile karıştırdım bu kez de sanırım.
Şehir sırılsıklam olmuşken,çok şık bir balkondan gecenin ışıklarını izlemek, özlem gidermek, büyülenmek aslında bir gün değil bir yıl gibi ama gel gör ki o yağmur o günün kahramanını alıp götürdüğü için gün sonu sıfırlanmış oluyorum ben yine.
Artı bir kısmına gelince, daha da yükseğe çıkıp, hasta olacağını bile bile, saatlerin geçmesine inat, o şiddetli rüzgara karşı oturmak, dünyayı tepeden seyretmek, sonra da sıcak bir yere kaçıp sarılmaya doyamamak tüm enerjini yükseltip sevgine sevgi katmışken, o sıcak yerden çıktığında rüzgarın onu alıp götürmesi yine sıfırlamış oldu beni.
İki günü topladım işte.
Cuma ve cumartesi sonunda böyle bir pazara geldik.
O iki günü biz yaşamadık sanki.
Her şey yok oldu.

Yanında kimse yok, yalnızsın.
Sana harcanacak öyle bir dakika falan da yok, inanmışsın.
İki gecedir parlayan şehrin ışıkları sönmüş, elektrik gitmiş, senin enerjinle beraber...
Cuma+cumartesi=pazar
Ben+o= sadece ben
1+1=0
sözler+sözler=gerçekler
Dönüp dönüp hesaplıyorum yeniden, hep aynı şeye ulaşıyorum.
Dedim ya, matematiğim kötü ondandır herhalde.
Bilemedim.