~ Modern Kadının Günlügü

Westwing'den Sizlere Özel 15 TL Hediye Çeki!

2012-01-31T06:08:00.000-08:00

Westwing nedir? Almanya’da başlayan müthiş bir özel alışveriş hareketi. An itibariyle 20 ülkede faaliyette olan, ev ve yaşam konseptli ürünleri %70’e varan indirimlerle satın alabileceğimiz bir online alışveriş klübü. Westwing Home & Living, stil sahibi evlerin yeni adresi niteliğinde. Westwing Ailesi, Westwing Türkiye’deki birbirinden özel markaları ince eleyip sık dokuyarak belirliyor, editörler tarafından belirlenen özel konseptlerle ekranımıza düşüyor.

Peki kimin başının altından çıktı bu fikir? Dünyanın en çok satan dergisi Elle ve Elle Decoration’da uzun yıllar editörlük yapan Delia Fisher, Almanya’da Westwing akımını başlattı. İyi de yaptı! Şimdi Türkiye’de online alışveriş ve stil önerilerinde bambaşka.

Westwing Türkiye, tabi ki bundan ibaret değil. Online dergi bölümü de mevcut. Aynı zamanda dünyadan farklı yaşam stillerinin, son trendlerin ve tasarım harikalarının yer aldığı bir ilham kaynağı. Ev yaşamına dair ipuçları, pratik dekorasyon tüyoları da cabası.

En özel markalar, titizlikle hazırlanan koleksiyonlar ve müthiş indirimler... Bo Concept, Koleksiyon, Maxxdepo gibi tasarım öncüleri seçiliyor. Diğer alışveriş sitelerinden bir başka farkı da stil önerileri, dekorasyon ipuçları, en yeni trendler ve dünyadaki dekorasyona dair olup bitenlerin de yer alması.

Bize de böylesine güzel özelliklere sahip bir stil öncüsü www.westwing.com.tr ailesine dahil olmak ve bu özel klübe dahil olmak kalıyor. Görünen o ki, hepimizin dilinden düşmeyecek bu format, fenomen olmaya aday.

Size özel 15 TL indirimden yararlanmak için tıklayın.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

EFINST İngilizce Dil Okulu ile "Al sevdiğini, uç İngiltere'ye!"

2012-01-23T04:49:00.000-08:00

20. yılını kutlayan EFINST İngilizce Dil Okulları harika bir kampanya başlattı. EFINST Dil Okulu, 14 Şubat Sevgililer Günü’ne kadar kayıt yaptıran herkese İngiltere’de 2 haftalık İngilizce eğitimi hediye ediyor. Üstelik bu programlara iki yıl üst üste AB Dil Ödülü kazanan ESP (Özel Amaçlı İş İngilizcesi Programı) da dahil. Yani hem Türkiye’de İngilizce öğreniyorsunuz hem de pratik yapmak için İngiltere’ye bedava gidiyorsunuz. Haberin daha da güzel tarafı, İngiltere’de konaklama ve yeme içmeye de para ödemiyorsunuz.

Ben gidemem, çünkü İstanbul’da yaşamıyorum diyenlere müjde!

EFINST’in e-Learning LIVE! online İngilizce eğitim sistemiyle bire bir canlı online derslerinizi internet üzerinden de yapabiliyorsunuz. Bu sistemle öğretmeninizi canlı canlı ekranınızda görüyor, soru soruyor, sohbet edebiliyorsunuz. Öğretmenin sizin için hazırladığı power point sunumunu kendi ekranınızda görebiliyor, İngilizceye dair tüm sorularınızı özel öğretmeninize sorabiliyorsunuz. Başka kimse olmadan, sadece siz ve öğretmeniniz. Aynı gerçek sınıftaki gibi.

Detaylı bilgi için http://www.efdilokulu.com/al_sevdigini_uc_ingiltereye.html adresini ziyaret edin. Pişman olmayacaksınız.

EFINST’in yakında Facebook ve Twitter üzerinden yapacağı kampanyalardan en önce haberdar olmak için:
http://www.facebook.com/EFINST
http://www.twitter.com/EFINST

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Cam Küre

2012-01-21T13:25:00.000-08:00

Bazıları kışı çok sever, neden sever anlamam, anlamak da istemem gerçi...
Taptaze çiçek kokularını içine çekip, akşam geç saatlere kadar ışıl ışıl caddelerde arka planda hala müzik varken, hayat hemen bitmezken yürünebilen bir mevsimdir yaz, mavinin daha mavi, güneşin daha parlak olduğu...

Kışın beyazı aldatıcıdır, gözünü boyar, içini üşütür, o beyazlara aldanıp ona doğru koştuğunda ya ayağın kayar ya da çamura bulanırsın.
Kara kış diye boşuna dememiş eskiler.
Karadır çok..
Akşamları çabuk çöker üzerine, ayrılıkları çok uzundur, sabah enerjini emer senin, çıkmak istemezsin yatağından.
***
Çok değil birkaç gün önce bembeyazdı her yer. İlk defa kar yağışından zevk aldım diyebilirim.
İşten çıktığımda hiçbir şey yoktu, kuru bir soğuk vardı ama ısınıyorduk bir şekilde.
O kısıtlı zamanda, kısıtlı mekanlarda, havanın bizi daha da kısıtladığı bir ortamda gidip küçük bir yere sığındık.
Pipetlerimiz bile mavi ve yeşildi.
İşte o gün sevdim ben kar yağışını.
Her şeyin aksiliği, talihsizliği bizi bulur ama şu da bir gerçek ki her şeyin en özeli ve romantizmin zamanlaması da hep bizi bulur.
Kapının önüne çıktığımda bir cam kürenin içindeydim.
Bir sokak lambası sadece yüzleri aydınlatıyordu.
O kadar kısa süre içinde bembeyaz olmuştu her yer. Şaşırdık.

Kürenin dekoru tamamdı, iki porselen bebek vardı içinde birbirine bakan.
Biri küreyi sallıyordu yavaş yavaş, sallandıkça da tepeden beyaz kristaller düşüyordu üzerlerine.
Ve ilginç bir şekilde o tanecikler düşerken aynı film şeridi geçiyordu bibloların arasından.
Arkadan geçen o uzun ağaçlı yollar, geceler, gündüzler, ışıklar, müzikler, şehirler, yağmurlar...
Bu kar ile beraber tüm mevsimler tamamlanmış olmuştu sanki.
Kışın bu halini sevdim ben.
O küreden çıkmak istemedim.
Ama yine, yine yeni yeniden kırılmak zorundaydı ya, kış bu ya işte, yerdeki buzlar kaydırdı küreyi tutanın ayağını, cam kırıldı.
Sular boşaldı yerlere.
Bugünkü yağmur misali.

Yağmur suyu karları temizledi.
Geriye bende hastalık kaldı, boğaz ağrısı, baş ağrısı, bitmeyen üşüme hissi...
İyileşmek istiyorum, bir de baharın gelmesini.
Mart gelsin istiyorum.
Çiçekler açsın, yazın yolunu yapsın istiyorum.
Başka fotoğraflara ağlamak değil de, kendi mutluluğumu fotoğraflamak.
O yüzden yağışları sevmiyorum ben.
Güneş insanıyım.
Bahar çocuğuyum.
Yeşilliklerin güneşi görüp maviye bakması taraftarıyım, gözyaşları ile sulanıp çürümeleri içimi acıtıyor.
Hadi bahar..
Gözüm yollarda kaldı.
Gel artık.

Antalya'dan Notlar

2012-01-06T06:34:00.000-08:00

İşte o özlediğim mis gibi Akdeniz havası...
5 dakikada bir mevsim değiştiriyoruz, tıpkı değişen ruh hallerimiz gibi.
Öyle bir yağıyor ki arada o koca palmiyeler yerlere kadar eğiliyor, garip bir kasvetle karışık huzur duygusu kaplıyor. Otelin o kocaman yemyeşil bahçesine çıkıp dansetmek istiyorum yağmurda sırılsıklam olana dek.

Yükseliyor, kabarıyor Akdeniz gri havanın altında ama lobi öylesine sessiz ve ılık ki, karşımda gördüklerim bir hayal sanki.
Gördüklerim bir fırtınanın işareti iken duyduklarım hafif ve dinginleştirici batı müzikleri.
Ne kadar benzedi bu değil mi?
Gördüklerim bende fırtına etkisi yaratırken beni konuştukları ile dinginleştirmeye çalışan bir insan gibi bu Antalya iklimi.
***
Şimdi güneş açtı.
Denizin maviliğinden gözlerimi alamıyorum.
Misafirlerimin gelmesine daha çok var.
Bu anı ölümsüzleştirmeliyim. Yazıyorum. Hiç gitmek istemiyorum buradan. Oteller öylesine ışıltılı ki unutturuyor insana bütün dertlerini.
***
Sabah kahvaltıdan çıkıp lobiye geldiğimde gazetede gözüme çarpan ilk şey- kaçınılmaz olarak- Başbuğ'un tutuklanması oldu. Evet ne alaka şimdi ama belirtmeden geçemedim. Nereye gidiyoruz allahaşkına? Bu adalet dedikleri "şey" durduk yere insanları suçlu durumuna düşürüyorsa ve tutukluluk süresince bile mahkum ediliyorsa herkes, bırakın muhalefet olmayı, zamanında yazdığım yazıları baz alarak kendi adıma bile korkmaya başlarım ben de. Muhalefet olmayı geçtim, sen düşünüyorsun ya bundan öte suç olamaz ve ne olduğunu anlamadan kendini içeride bulabilirsin.
Ordu da gitti ya kulaklarımız kaldı, dikkat edelim. Ne diyelim?
***

Değişik bir gün.
Hollanda futbol takımı ile aynı otelde kalıyoruz. Dünya umurlarında olmayan adamlar hepsi. Gelip selam veriyorlar, konuşuyorlar. Böyle bir enerji görmedim.
Her işimiz ayrı bir macera.
Bu tatlı koşturmayı geçtim, güneşin dalgalara vuruşu gerçekten paha biçilemez.
Maviye olan özlemimi bu şekilde dindirmeye çalışıyorum ben de.
Tam bir mavi aşığıyım, tekrar söylememe gerek var mı?
***
Son olarak İran'a sesleniyorum, sevgili Oğuz buraya geldiğinde elimden çekeceğin var, hala okuyorsan yazılarımı, selam ederim. Genel aflar bizi bağlamıyor, mesajımın cevabını buradan herkesle paylaşarak vermek isterim. Öptüm şekerim.

Ters Etki

2012-01-04T08:32:00.000-08:00

Ne dilersem tersi oluyor.
Kimi yanımda istesem gidiyor, nerede bulunmak istemesem orada oluyorum sürekli.
Mutlu olmak istedikçe içimi kemiren dalga daha da şiddetleniyor.
O yüzden bu gece yola çıkarken başıma bir iş gelmemesini diliyorum, kaza falan yapmayalım. Hani belki olur da tersi olur, fena mı olur..
***
Üzüntü, öfke ile birleştiği zaman, zehirden daha acı bir tat bırakıyor insanda. Yavaş yavaş hücrelerine işliyor, içten içe eritiyor, çürütüyor seni. Ve sen hiçbir şey yapamıyorsun.
Sürekli nefes almak zorundasın.
***
İnsanlar beklerler, umutları varsa... Bir hedefin, amacın biraz da ümidin varsa beklersin hem de seve seve.
Yalnız kalmak da koymaz böyle olunca durum.
Ama aptal yerine konma duygusu yok mu, işte bir kere kendinden nefret ettiğin zaman, o hiçbir yerde bırakıp gidemediğin kendini de götürmek zorundasın ve buna katlanamıyorsun.
***
Gözlerinin içine bakıp söylenen her şeye inanırsın.
Daha sonra inandığın her cümle için 'o zamanlar o kadar değildi, tabii ki öyle diyecektim, ama şimdi doğru söylüyorum' denmesine rağmen inanmakta ısrar edersin.
***
Boşu boşuna, sonu olmayacak bir şey için uzatmaz kimse dersin, gerçektir dersin içten içe, oysa her seferinde yeni bir bahane çıkmıştır karşına, ısrarla iyi düşünmeye çalışmışsındır.
***
Sözde beş dakika görebilmek için her şeyi yapabilecek insanlar seni tam beş ay görmemeyi sorun haline bile getirmezler. Sen gidebilirsin. O izin verir.
***
Zora gelince kaçmak böyle bir şey olsa gerek. Karşı tarafı pes ettirmenin değişik yolları vardır. Tüm zorlukları önüne bahane olarak sunuyorsan ve o hala yanında olmayı kabul ediyorsa artık kullanacağın tek silah kalmıştır.
Bu da karşındakinin sevgisini kullanmak! Sevildiğini ve paylaşılamadığını biliyorsan, onun bu dayanamayacağı zayıf noktasını acıtırsın, istemediği şeyleri yaparsın. Böylece karşı taraf susar. Çekilir. Çaresiz kalır.
Böylece giden de o olur, karar da onundur nasılsa, bunu o istemiştir. Her şeyin suçlusu odur. İnanma suçu işlemiştir, cezasını da çeker.
***
Tek bir şeye cevap bulamıyorum.
Neden?
Neden ben?
Hiçbir şeyi takmayan, kolay unutan, kolay tüketen ve sevemeyen milyonlarca insan varken neden ben?
Ego mu tatmin ediyor birini acıtmak?
Anneyi bu işe alet etmek neden?
Alınmayacak sorumluluklar için bu kadar derinleşmek neden?
Bitiremeyeceğin şeyler hakkında bitmiş gibi konuşmak neden?
Başından bildiğin sorunları aylarca saklamak neden?
Neden?
ve neden ben?

ağlamak yeniden başlamak demektir

2012-01-02T10:16:00.001-08:00

Bir

2012-01-01T14:24:00.000-08:00

Koskoca bir yılın ilk günü.
Sanki kocaman, umut doluymuş gibi, gerçekten bembeyaz bir sayfa açacakmışız gibi, sanki iki gün öncesinden farklı olacakmış gibi...
Hayal kurmak için yeni bir bahane gerekliydi, bu yüzden de yeni yıla girdik.
Yanlış yapmama, çok çalışma, yalan söylememe ve olmaman gereken yerlerde durmama gibi kararlar aldım ya daha ilk günden uygulamamaya başladım bile.
Ama yarın pazartesi...
Herkes evine, hayatına geri dönüş yapıyor artık.
Yeni yılın getirdiği en güzel şey ne biliyor musun, bir yıl daha götürmesi senden.
Bir yıl daha yaşlandığını hissettiğinde artık umutlarla değil de gerçeklerle yaşaman gerektiğini farkettirmesi aslında.
İnsan hep geri dönüp baktığında farkeder ya neleri kaybettiğini, içindeyken anlamazsın hani, kördür gözlerin..
Şimdi geri dönüp baktığımda, hatta çok değil birkaç saat öncesine bile döndüğümde, hep aynı hissi yaşıyorum.
Çok güzel rüyalar görüp görüp uyanıyorum.

Uyandığımda yalnızım.
Evde yatağımdan kalkıyorum, anneme günaydın diyorum her sabah.
Sonra işime gidiyorum.
Yani yalnızım hep aslında.
İşte bu yıla bunun farkındalığı ile giriyorum, hayatımda değişen tek şey bu.
O yüzden de kararlar alıyorum.
Gerçek olmayan rüyalar içinde bulunmama kararı aldım.
Gerçekse zaten ben oradayımdır, orada olacağım.
Güzel rüyalar görmek uğruna her sabaha yalnız uyanacaksam, bir kere bunun rüya olduğu gerçeği ile yüzleşirim ve gerçek hayatıma dönerim çok daha iyi.
O zaman hiçbir hayalet bu kadar canımı acıtamaz.
Herkese gerçekten sağlıklı, huzurlu, mutlu, paralı, başarılı bir yıl diliyorum.
Kendi adıma dilediğim tek şey özlemsizlik.
Tek isteğim bu.
Mutlu yıllar.

2011 muhteşem finali

2011-12-30T12:51:00.000-08:00

2011 yılı, öncelikle Allah belanı versin bir an önce sie ol git.
Yazdıklarım içine oturmuş olmalı ki son gününde patlattın beni.
***
En yakın arkadaşım öldüğünde şaka yaptığını sanıp kızmıştım. Çok esprili bir çocuktu, karikatürleri yayınlanırdı, profesyonel mizahçı olma yolunda ilerliyordu. Ah benim canım İso'm... Nasıl özledim seni, şu an telefona sarılıp ağlaya ağlaya yine kafanı şişirmek isterdim. Gülerdik be sonra. Gülerdik değil mi olm? Hani beni Eskişehir'e çağırıp duruyordun ya hep işim oluyordu.
Şimdi çağırsana yine. Hı? Bu sefer işim yok gelebilirim bak yanına.
Sen gittiğin zaman eşek şakası derler buna demiştim, ta ki gazetelerde ölüm haberini görene dek...
Bünyem reddetti uzun süre, geri dönmesini de bekledik hepimiz.
Dönmedi.

***
O zamanlar yanımda olan bir şahıs bana sarılıp, üzülme demişti. Ben nasılsa hep yanındayım. Ölenle ölünmüyor, ama kendini böyle yıpratamazsın. Bizi çok güzel günler bekliyor diye diye avutmuştu bir nebze.
***
Ama şerefsizlik denen özellik demir gibidir, soğuktur ve bazı bünyelere işlemiştir. Ben de doğuştan alnıma konulmuş bir mıknatıs olduğu için buz gibi demirlere yapışırım hep.
***
Söz verenlerden çok korkarım ben. Korktuğum da hep başıma gelir.
Çocukluktan kalma bir şey olsa gerek...
Baban bile sana sözlerini tutmazsa kim tutabilir ki...
***
Bir acıyı biri avutur, sonra çeker gider. Sen acı çekerken başka biri yaralarını saracakmış gibi yapar. Seni alır yükseğe çıkarır, çıkarır. O kadar yükseğe çıkarsın ki seni aşağı ittiğinde çakılma şiddetin artar ve ölmen kaçınılmaz olur. Hiç bırakmayacakmış gibi sarıp sarmalar, sonra gitmene izin verir.
Zora gelince kaçmak bile denmez buna, küçücük bir taviz bile vermemek denir.
Çöp kadar değerin yok denir.
***
'Ben gidiyorum' dersin çaresiz kaldığın zaman.
Hiçbir soruya cevap alamazsın.
Hiçbir beklentin gerçekleşmez.
Yine de içinde küçük bir umut sana 'gitme' denilmesini bekler.
Ama sen sadece yok olarak işleri kolaylaştırırsın.
Kimse sana gitme demez.
İnsanların vicdanın bile tercihi vardır.
Ya birine kıyılır ya birine kıyılır.
Sen hep kıyılan taraf olursun.
Boşuna ağlarsın, boşuna beklersin.
Hep aklıma o sahne geliyor.
"-Bihter!
- Canım…
- Eve geliyorum yanına geliyorum.
- Biliyordum…
- Ben gelene kadar sakın bir delilik yapma sakın bir şey söyleme amcama. Annenle konuştum nolursun hayatımızı mahvetme Bihter nolur her şeyi mahvetme…
- Peki.
***
-Bihter amcam gelmiş Beşir’in yanında ona bir şey söylemedin değil mi?
- Söylemedim.
- Bihter lütfen aç kapıyı!
***
-Nihali terk edemeyeceğin için beni terk ediyorsun o ölmesin diye beni öldürüyorsun.
- Bihter…
- Niye ben?
- Bihter bırak o silahı lütfen.
- Nihal tek nefeste sönüverecek bir çiçek peki ya Bihter?
- Bihter nolur bırak o silahı.
***
-Bu kapı açıldığında senin içinde bitmeyecek mi her şey? Ben bu kapı açıldığında da öleceğim Behlül. Benin ölmemi istiyor musun? Beni kaybetmeyi göze alabiliyor musun?
- Hayır…
- Beni… Beni… Beni beni Bihterini!
***
Böylece bekleme vaadiyle bir Bihter bitmiş olur.
Bihterler ölür.
Geride bir tek kolyeler kalır.
***
Bazı vicdanlar seçicidir.
Tek yönlü çalışır.
Yıkımlara sebep olurlar. Hiçbir şey yapmazlar. Ama hep rahattır o vicdanlar.
***
Birini sevmemek, bir gece bir yere gitmeyi koca bir hayata tercih etmektir.
Bunu anlayınca bitersin.
Tıpkı yalanlara inandığını anlayınca bittiğin gibi...
***
Hiç affetmeyeceğim.

yazmadım, okumayın

2011-12-27T14:07:00.000-08:00

Bugün canım bir şeyler yazmak istedi.
Dönüp kendime baktım.
Bir de ne göreyim.
Ruhum ölmüş.
Ağlamadım.
Şöyle bi güldüm.
Hayata dair hiçbir şey hissetmiyorum resmen.
Ölmüş duygularım.
Malzeme bulamadım.
Zaten boşver ya..
Yapanın da eline sağlık.

Güle Güle Şekerim

2011-12-21T12:04:00.000-08:00

Tek rakamları sevmem zaten, bit ve git artık. Uğursuz bir yıldın sen.
Gelişin ayrı stresti, gidişin güzel olacak.
Bit ve git 2011.
Sen eşyalarını toplayıp giderken ben de şu köşede oyalanıyorum, bakmıyorum sana.

Son rollerini de oyna, son gıcıklıklarını yap.
Sen hazırlanırken ben de salonumuza ağacımı koyup kutudan süslerini çıkarıyorum. Çok şirin olacak, onunla uğraşacağım bir süre.
Tepesine de kendimi koyacağım, o pırıl pırıl ama yalnız kocaman yıldızı.
Çok göz alıcı değil mi?
Baktıkça bakasın gelir ona.
O da orada öyle durmaktan mutlu mudur acaba?
Her neyse, bu onun sorunu... Nasılsa ben bu yıl ağacımı annemlere emanet edip İzmir'e gideceğim.
Bunları neden anlatıyorum biliyor musun sevgili 2011, sen şimdi çekip gidiyorsun ya, sana nispet yapmak için yazıyorum.
Beni artık yalnız bırakamayacaksın.
Biliyor musun ben o yılbaşı partisinde çok eğleneceğim.
Çünkü o kadar kalabalık olacak ki arkadaşlarım beni yalnız bırakmayacaklar. Hediyemi açarken gözlerim dolmayacak bu sene.

Çünkü sen gidiyorsun.
Gidişinin ilk günü taptaze bir Ege havasına uyanacağım. Belki de uyanmayacağım, hiç uyumayabilirim çünkü.
Bunu şimdi düşünemem.
Sen şimdi gidiyorsun ya 2011, benim gözlerimdeki perdeler de kalkıyor.
Ertelemiyorum artık.
Biliyor musun bu akşam ağacımla beraber yeni kitabımın da tohumlarını ektim.
Onu yeni yılda yazıp bitireceğim sana inat.
Ve biliyor musun, artık kimseye yalan söylemeyeceğim. Sen bütün şeytanlarınla beraber defolup giderken ben yine eski karakterime bürüneceğim ve yeni yıla ilk gözümü açtığımda "oh be kabusmuş" diyeceğim arkandan.
Ağacın alt tarafına süzülüp diğer rengarenk ışıl ışıl süslerin arasına karışacağım ve herkes gibi olacağım ben de.
En tepede yalnız ve düşme tehlikesi olan yıldızı oynamayacağım.
Ve evet sevimsiz 2011, sen süregelirken etrafa saçtığım tavizleri birer birer geri toplayıp ceplerime dolduracağım, böylece yeni yıla o kendine saygısını yitirmemiş ben olarak gireceğim.

Sen güvensizliğin yılıydın.
Senin adın "yalan"dı.
Ama şimdi öyle mi?
Sen gidiyorsun, sayılı günün kaldı, ama ben buradayım, ailem burada, arkadaşlarım da...
Bana zarar veremeyeceksin artık.
Senin defterinin son sayfalarına gayet de gelişigüzel yazıyorum. Silgimi almıştın bu sene ya benden, karalamalar sana hatıram olsun.

Senden de bana hatıra kalan bir ders olsun.
O kadar özenerek yazacağım ki yeni deftere, silgimi alanlar olursa bile farketmeyeceğim, çünkü her satırı özenle yazılmış olacak.
Kendime söz veriyorum.
Herkes duysun.
Sen de duy.
Duydun mu? O zaman güle güle şekerim...

1+1=0

2011-12-18T13:59:00.000-08:00

Matematiği oldum olası sevmedim, sevmediğim için uğraşmadım, uğraşmadığım için hiç doğru sonuçlara ulaşamadım.
Sayı saymayı çocukken de sevmezmişim, şimdi olduğu gibi.

Şimdiye dek ne sınav notlarımı hesaplayabildim, ne para hesabı yapabildim, ne tartıda tahmini ya da hedefi tutturabildim.
Telefon numaralarını aklımda tutamadım.
Ya da bana verilen sayılara göre hareket edip yanıldım hep.
***
Beynim küçükmüş ya ondan herhalde, ömrünün bütün dakikalarını bana ayırabilecek kadar çok sevdiğini söyleyen, hatta neden beni bu kadar sevdiğini bilmeyen bir insanın bana bir dakikasını bile ayıramıyor olması benim küçük kafamdaki matematik hesaplarına hiç ama hiç uymuyor.
Ya bu insan ölü olmalı, ya da sevmiyor olmalı, başka bir şey gelmiyor aklıma.
***
Bir yağmurlu bir de rüzgarlı günü toplarsak iki gün yapar değil mi matematik kurallarına göre.
Ama ben bu rakama ulaşamıyorum.

Dedim ya matematiğim zayıf.
Coğrafya ile karıştırdım bu kez de sanırım.
Şehir sırılsıklam olmuşken,çok şık bir balkondan gecenin ışıklarını izlemek, özlem gidermek, büyülenmek aslında bir gün değil bir yıl gibi ama gel gör ki o yağmur o günün kahramanını alıp götürdüğü için gün sonu sıfırlanmış oluyorum ben yine.
Artı bir kısmına gelince, daha da yükseğe çıkıp, hasta olacağını bile bile, saatlerin geçmesine inat, o şiddetli rüzgara karşı oturmak, dünyayı tepeden seyretmek, sonra da sıcak bir yere kaçıp sarılmaya doyamamak tüm enerjini yükseltip sevgine sevgi katmışken, o sıcak yerden çıktığında rüzgarın onu alıp götürmesi yine sıfırlamış oldu beni.
İki günü topladım işte.
Cuma ve cumartesi sonunda böyle bir pazara geldik.
O iki günü biz yaşamadık sanki.
Her şey yok oldu.

Yanında kimse yok, yalnızsın.
Sana harcanacak öyle bir dakika falan da yok, inanmışsın.
İki gecedir parlayan şehrin ışıkları sönmüş, elektrik gitmiş, senin enerjinle beraber...
Cuma+cumartesi=pazar
Ben+o= sadece ben
1+1=0
sözler+sözler=gerçekler
Dönüp dönüp hesaplıyorum yeniden, hep aynı şeye ulaşıyorum.
Dedim ya, matematiğim kötü ondandır herhalde.
Bilemedim.

Sevgili Murphy

2011-12-16T05:56:00.000-08:00

Unutturmuştun kendini bir süredir, bugün öyle bir geri geldin ki o her daim dalga geçtiğim, dilimden düşürmediğim ve hakkında geyik yaptığım kuralların içime işledi.
***
Arkadaşım, bir haftadır çantamda şemsiye taşıyorum bir damla yağmadı, sabah güneşini görünce yükümü hafifleteyim dedim, demez olaydım.
Yağmur başladıktan sonra akabinde fırtına çıkmasına hiç girmek istemiyorum çünkü akşam şirket yemeği var ve o saçlar yapılacak, sen bozacaksın. İyisi mi konuya girmemek.. Ağzımızı bozmaya hiç gerek yok.
***
Akşamki yemeğe gelirsem, onu da dün ofisten çıkmadan önce son dakikada öğrenmem ve barışmamın kucaklaşmasını iple çekerken o ipin elimde kalmasına varıyorum yine.
***
Bir yaptın pir yaptın canım Murphy.
Aman Murphy canım Murphy.

***
Tüm etkinliklerin, sürprizlerin, doğumgünlerinin ve yılbaşının olduğu dönemde iflas bayraklarını çekmek üzere olmam da üstüne tüy dikti.
Sana inandığım için falan placebo etkisi mi yapıyorsun anlamadım ki...
***
Neyse ben çıkıyorum artık, hazırlanmam lazım. Trafik sıkışır mı dersin?
Ha bir de akşam deprem falan olmaz değil mi?

requiem

2011-12-14T11:16:00.000-08:00

Şunu anladım ki ağlasan da zırlasan da kendini yerden yere atsan da ne hayatın değişiyor ne de birinin umrunda oluyorsun.
Birini mutlu etmek için planlar yaparken, sürpriz hazırlıkları ile uğraşırken, kendini tek bir noktaya kilitlemişken bir de bakarsın ki o hayatını normal bir şekilde yaşamaya devam ediyor.
Önceleri üzüldüğünü hissettiğinde seni rahatlatırken, bir şekilde yanında olmaya çalışırken bir de bakıyorsun ki artık her an görüşmek zorunda olmadığınızı düşünmeye başlamış.
Sana söylenen ve yazılanlar sen pozitif olduğun, safa yattığın ve körü körüne inanıp beklediğin zamanlarda iyi, özlemekten şikayet ettiğin zamanlarda buz gibi oluyor.
İçten gelmiyor, her şey misilleme.
Uyuyan güzel masalına döndü benimki aslında.
Bir elma ısırdım, zehirli bir elma.
Uykuya daldım.
Uyandırılacağım sandım.
Şimdi ise uyumak için başka uğraşlar veriyorum.
Artık olmayacak dualar etmiyorum da, Allahım ne olur uykum sonsuz olsun diye dua ediyorum.
Bunu gerçekten istiyorum.
Çok istiyorum.
Uyumak ve hiç uyanmamak.
Daha fazla günah işlemeden...
Kendim yapmasam bunu işte, ona yalvarıyorum.
Lütfen Allah'ım..
Lütfen.

Başka Biri

2011-12-09T13:54:00.000-08:00

Aklımdan geçen milyonlarca şeyden birini seçip buraya girmek çok zor geliyor bazen.

Çok yorgunum, dökülüyorum.

Hem yorgun hem de yorgun. Öyle işte.. Yoruldum çok..

Aldım elime telefonu, arayamadım sonra geri koydum.

İçeri gitmek gelmiyor içimden, gözüm ne annemi görüyor ne babamı bazen.

Zaten paramparça her bir şey.

Mutluluk Türk filmlerinde oluyor, orada gerçek aileler var, gerçek sevgiler var, gerçek aşklar var.

Münir Özkul gibi bir baba, Hulusi Kentmen gibi bir dede lazım belki, Ediz Hun gibi de bir adam..

O filmlerdeki samimiyeti, sıcaklığı biraz olsun yaşamayı öylesine isterdim ki..

Bu kadar imkansız değil mi?

Şu an öyle bir travma yaşıyorum ki içinde bulunduğum odanın yalnızlığından başlayarak, telefonun kullanışsızlığından, odalara dağılıp deli manyak gibi oyun oynayan ve Dexter izleyen ebeveynlerden, biraz ilerleyip sokağa çıktığımızda karşılaşabileceğim bilumum yapmacık insandan, ofisten, dedikodudan, Bursa'dan, yalanlardan, herkesten, her şeyden uzaklaşmayı istiyorum.

Yapamadıkça daha da çok istiyorum.

Hiç bilmediğim bir ülkeye gidip, başka biri gibi yaşamak istiyorum bir süre.

Başka bir adım olsun, başka bir evde kalayım mesela.

Elimde telefon çaresiz bi şekilde gün saymayayım.

Her gün aynı şeyi yapmayayım..

Anneannemin doğduğu o çiftliğe gideyim, hayvanlarla uğraşayım bütün gün. O güzel asil atlara binip bırakayım saçlarımı rüzgara.

At koşsun koşsunn.. Rüzgar yalasın yüzümü, gözümü kapatıp ellerimle sıkı sıkı tutunayım ve uçtuğumu hayal edeyim. Elmshorn'un o yemyeşil yollarını göreyim gözlerimi açtığımda, hafızam sıfırlanmış olsun.

İstediğim saatte istediğim yere gideyim bi süre, başka bi dili konuşup başka bi dine inanayım, hiç yemediğim yemekleri yiyeyim mesela..

Yoldaki bir köpeği sevip mutlu olayım, bu kadar basite indirgeyebileyim her şeyi.

Kendimden ve yaptıklarımdan ve hatta yapamadıklarımdan öylesine sıkıldım ki, içimdeki inanç kırıntıları da olmasa intihar teşebbüsünde falan bulunacağım ama o korku yok mu, beni ayakta tutan o korku.

Beni korkular ayakta tuttuğu için mi sürekli korkularla yaşamayı seçtim acaba, hep bir şeyler olacak korkusu, bir yakalanma korkusu, bir terkedilme korkusu, bir sevilmeme korkusu, bir başarısız olacağım korkusu bir bilmem ne korkusu... nedir yani anlamıyorum.

Gitsem bir ülkeye, kalsam..

Uzun süre aynaya bakmasam mesela.

Reset atsam kendime..

Buradaki herkes beni unutsa, döndüğümde bebek gibi olsam. 16 Mayıs'ta dönsem. Yine aynı gün yeniden doğsam keşke.

***

Sevgi Bir Hiçtir, Ego Her Şey!

2011-12-05T13:43:00.000-08:00

Şeytan ayrıntıda gizlidir. Biraz meraklı ve iyi gözlemleyen biriyseniz, çok küçük detaylardan büyük sonuçlar çıkarabilirsiniz. Kim ne derse desin, soru sormaktan çekinmeyin. Net insanların her soruya cevabı vardır, bazen sırf alamadığınız cevaplar bile çok fazla şey anlatacaktır. Siz siz olun, sorgulayın hayatı. Unutmayın ki düşünmek soru sormayla başlar.
İnsanların söyledikleri ve aslında söylemek istedikleri diye iki kat anlam var verdikleri cevaplarda. Size fazlaca iltifat ediliyorsa bilin ki bir şeyler kapatılıyordur. Siz de benim gibi akıllı bir hatunsanız bu tongalara düşmezsiniz yavrukuşlarım. Karşı cinslerimiz için hayattaki en değerli şey egoları olduğu için, bizim de her iltifat ve övgü dolu sözler duyduğumzda aklımızın başımızdan gideceğini zannederler. Siz arka arkaya sorularınızı sıraladığınızda, size bıcır bıcır konuşan küçük kız muamelesi yapmaya başlarlar ve ne kadar da şirin olduğunuzdan bahsederler. Yemeyin. Şirin dedikleri bu kızlardan aynı zamanda vahşi olmasını da beklerler, soru sormasın isterler ve her nedense onları bir kafese de tıkmak isterler.
Size güvenirler, başkalarına güvenmezler çünkü.

Sizi o bakımlı ve incecik halinizle beğendiklerini unutup, yok yok kilon gayet iyi, sen makyajsız da güzelsin masallarına başlarlar. İnanırsanız bitersiniz kızlar. Benden söylemesi. Bu az önce bahsettiğim iltifat olayını yerseniz bunu da yemeniz kolay olur çünkü daha dakika bir gol iki olursunuz.
Bir kere şu bir yalandır, kimse kimseyi olduğu gibi kabul etmez, herkes birileri üstünde oynar, biraz değişiklik uygulamak ister. Şu da bir yalandır ki siz dünyanın en güzel kızı değilsiniz. Onlar daha iyisini bulana kadar en iyi olabilirsiniz. Hatta bunu açıkça söyleyebilen de var. Devaamm..
***
Size twitter, facebook hesaplarınızı kapattırırlar gereksiz diye, ama onlar için gereklidir, siz kapatmalısınız ki onların ünlü oyunculara ya da yabancılara gayet "masumane" laf atmalarını okumayınız diye.
Oysa ki siz yolda bir merhaba bile deseniz hesap verirsiniz, arkadaşınızın tarihçesini ve soy ağacını bile anlatabilirsiniz, ama sizin tüm arkadaşlarınız beş para etmezdir, görüşmek çok da gerekli değildir, sevgiliniz size yetmelidir çünkü o sizin sahibinizdir aslında! Evet kızlar şimdi sıkı durun asıl bombayı söylüyorum; erkeklerin her şeyi ama her şeyi yapmaya hakları vardır. Bu, doğuştan gelen bir haktır. Siz de o da insan olabilir ve eşit şartlarda doğmuş olabilirsiniz ama siz önünüzdeki eksiklik yüzünden tam da insan sayılmazsınız değil mi?! Biblo olmaya mahkumsunuz cinsiyetiniz yüzünden. Güzel olun, gülümseyin ve susun.
MISSION COMPLETED!
En iyi olmanın yolu budur arkadaşlar.
Onlar, başkalarının yanında rahatça konuşamayabilir ama siz 5 dakika geç mesaj yazarsanız bu sizin bir haltlar karıştırdığınız anlamına gelir.
Aşkım, canım, bebeğim demek gurur kırıcı olabilir belki karşı cinsimiz için başkaları yanında, ama biz telefonda her daim bu şekilde konuşmalıyız, böylece herkes duymalı ve bir sahibimiz olduğunu anlayıp bize yaklaşmamalı.
Tek taraflı alyans takmak gibi bir şey işte..
İşte bu gözünü sevdiğimin dünyasında öyle detaylar var ki hangisini yazsam bilemedim.
İçinden gelerek yaptığın şeyleri sanki zorunluymuşsun gibi hissettirirler ya bazen, "sen benimsin, benim olduğun için hesap vermeye mecbursun, onu da geçtim sen erkek değilsin, tabii ki eşit olamayız" derler ya bazıları, onlar ki sevmiyordur bence gerçekten. Saf aşktan bahsederken ezbere mi konuşurlar acaba?
Bir insan özgür iradesiyle birini seçmişse ve tüm zorluklara rağmen yine özgür iradesiyle birinin yanından ayrılmıyorsa, pes etmiyorsa ortada bir sevgi vardır zaten.
Bunu yeterli bulmamak ego tatminsizliğidir kanımca.
Çok öfkeliyim bu akşam kızlar, kelimeler yetmiyor hırsımı almaya.
Ah diyorum, aptal olup mutlu mu olsaydım..
Ignorance is bliss, that is what turkish men want most in a woman.

Sitcom'unu Çek, Muhteşem Ödülleri Kazanma Şansını Yakala!

2011-12-05T04:00:00.000-08:00

Hürriyet Kampüs’ten bol ödüllü online sitcom yarışması: “2Faces Kısa Sitcom Yarışması” başladı!

Hürriyet Kampüs, üniversitelileri yılın en eğlenceli, bol ödüllü ve en yaratıcı yarışmasına davet ediyor. “Şu kampüs hayatı tam bi’film… Ve bunu sadece ‘çok çekenler’ bilir” sloganıyla yola çıkan 2Faces Kısa Sitcom Yarışması, bugüne kadar gerçekleşen kısa film yarışmalarından farklı olarak kampüs hayatının unutulmaz anlarının online anlatılacağı bir yarışma olarak hayata geçecek.

Dört bölümlük “2Faces Kısa Sitcom Yarışması”nın birinci bölüm konusu: “Kampüste 5 kuruşsuz olmana rağmen-5.000 kuruşluk yaşayabilmenin yolları”… Yarışmaya katılmak isteyen üniversite öğrencileri kendilerinin oynayıp yönetecekleri 120 saniyeyi geçmeyen “sitcom-durum komedilerini” gerçek kimlik bilgileri ile hurriyetkampus.com sitesine yükleyecekler. Yarışma dört bölümden oluşacak ve her bölümde jüri tarafından belirlenecek ilk 30 eser, hurriyetkampus.com’da yayınlanacak. En çok oyu alarak ilk 3 sıraya girenler çeşitli ödüller kazanacaklar ve dört bölüm sonunda yapılacak finallere katılarak muhteşem ödüller kazanma şansını da elde edecekler. Üniversite öğrencileri, 2Faces Kısa Sitcom Yarışması’nın ilk bölümüne 28 Kasım-18 Aralık tarihleri arasında başvurabilecekler. Yarışmacıların birden fazla eserle katılabilecekleri birinci bölümde ilk 30′a giremeyen yarışmacılar diğer bölümlere de katılabilecekler. Yarışmanın birinci etabının sonucu 3 Ocak 2012′de açıklanacak. Öğrenciler, yarışma ile ilgili tüm detaylara hurriyetkampus.com, facebook.com/hurriyetkampus sayfalarından ulaşabilirler.

Her etap için ödüller; hepsiburada.com’dan birinciye 500 TL, ikinciye 300 TL ve üçüncüye de 150 TL’lik hediye çeki. Etap ödülleri yetmiyormuş gibi, bir de büyük finallerde ilk 3 yarışmacıya verilecek ‘dudak uçuğuna sebep’ hediyeleri var...

Yarışmaya katılmak ve muhteşem hediyelere sahip olmak için:
hurriyetkampus.com
hurriyetkampus.com/kampusten-2faces-kisa-sitcom-yarismasi
hurriyetkampus.com/2faces

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Bugün Burada Cumartesi

2011-12-03T02:44:00.000-08:00

En büyük sürpriz hayatın ta kendisidir.

Her gün, hatta her an büyük- küçük, iyi- kötü bir şeyler çıkarıp duruyor karşımıza.
Bir haftayı, bir kaosu daha atlatıp geri dönüp bakma hissini yaşıyorum cumartesileri. Evet, bir kaosu daha diyorum çünkü atraksiyonsuz geçen bir hafta hatırlamıyorum uzun zamandır.
Kötü giden her şeye rağmen uyanıyorum sabaha bir şekilde.
Dün gece hiç umudum kalmamıştı pozitif olabilmek adına. Ama bugün o kadar güneşli ki hava, hadi gel inat et sen de diyor, yıldırmasın hiçbir şey seni.

Sabah öyle bir mail geliyor ki, hiç bir şey olmamış gibi, öyle bir enerji yüklüyor ki ruhuna, dün geceden bu sabaha bu kadar nasıl değişebilir her şey diye bakakalıyorum öylece.

Demiştim gecelerin arkasından gündüzler gelir diye..
Hoş şimdi akşam olmasından da korkuyor bir yanım ama bu korkuyla da yaşanmaz ki, en iyisi ofisin bu sessiz, dingin halinin tadını çıkarıp, arada bir camdan güneşe bakıp, sonra da kalan işleri tamamlamak.
***
Bu arada bugün rakı haftasının ilk günü, kutlarım burdan, akşamüstü Nevizade'yi ve kalabalığı düşünemiyorum. O uzun, 'anason kokan' masalara selamlar olsun, öyle özledim ki İstanbul'u...
Dün gece uykulu gözlerle arabanın camından Bursa'yı izlerken bir daha anladım, bu şehir benim ruhumu emmeye başlamış artık, öylesine huzurlu ki, benim gibi huzursuz bir insanla frekans problemi doğuracak bir kent halini aldı iyice.
Kalbimiz İstanbul'da atıyor.
Zaman azaldı iyice.
Artık bitse de gitsek..

Süperstar Hem Kulağa Hem Göze Hitap Ediyor!

2011-11-30T05:19:00.000-08:00

Müziğiyle büyüleyen Ajda Pekkan, modadaki başarısıyla da göz kamaştırmaya devam ediyor. Süperstar, bu kez Twist için hazırladığı 2011 Sonbahar/Kış Koleksiyonu ile karşımızda.

Bu özel koleksiyonun bir öncekinden farkı, internetten de satın alınabiliyor olması... Adından sıkça söz ettiren alışveriş sitesi 1V1Y.COM, Ajda Pekkan for Twist Sonbahar/Kış Koleksiyonu’nu internette modaseverlerle buluşturan tek adres olarak dikkatleri üzerine çekiyor.

1V1Y.COM, sadece Ajda Pekkan for Twist koleksiyonu ile değil, Koton, Hotiç, Derimod, Twist, Saat&Saat, Tekin Acar, Kiğılı, İpekyol, Desa, Diesel, Converse ve daha birçok ünlü markanın sezon ürünlerindeki cazip avantajlarıyla da öne çıkıyor. Ayrıca Türkiye’nin önde gelen stil editörlerince hazırlanmış, moda tutkunları için benzersiz bir rehber niteliğinde olan online dergiye de mag.1v1y.com’dan ulaşabilir, beğendiğiniz ürünleri tek bir tık’la satın alabilirsiniz.

Sınırlı sayıda üretilen Ajda Pekkan for Twist koleksiyonunun parçaları, bir öncekinden de çabuk tükeneceğe benziyor. Bu yüzden, fazla vakit kaybetmeden 1V1Y.COM’u ziyaret etmenizi öneririz.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

pazartesi sendromu

2011-11-28T00:14:00.000-08:00

İple çektiğim her şeyin zar zor gelip çabucak bitmesi ve her pazartesi sabahı bunun kafama dank etmesi kadar sinir bozucu bir şey yok.
Öylesine koşturmacalı bir hafta süregelirken, o şehir senin bu kongre benim, birkaç saatlik uykuya özlem duyarak 'running on high heels' modunda sürünürken hep pazarı iple çektim. Evime dönmeyi, onu görmeyi, birazcık uykuyu ve uzun zamandır ne olduğunu hatırlayamadığım zindeliği istedim.

E, pazar geldi. Ama gelmedi gibi.
Şu an şu pazartesi sabahı ofiste otururken, daha öğle yemeğine saatler, akşama aylar, pazara ise yıllar olduğu gerçeği şaak diye çarptı yüzüme; tıpkı sabahleyin o sıcacık yatağımdan çıktığımda üstüme çöküp içimi titreten soğuğun çarpması gibi.
Bu zaman denen zımbırtı öyle zamanlarda hızlanıyor ki insanı delirtecek cinsten. İki ertelenmiş alarm arası jet hızıyla geçmesi, hazırlanıp yetişmeye çalışırken yardırması akabinde ofise girip masama oturduğum andan itibaren yorulup kendine mola vermesi beni benden alıyor. Netbook saati hiç ilerlemiyor gibi.
Oysa çok yoğun işim olup yetiştirmek zorundayken zaman da benimle yarışırcasına bitip gidiveriyor.
Allahaşkına ne zorun var benimle?
Topukluyu çıkarıp ugg giymenin rahatlığı paha biçilemez..

Alarmsız bir güne uyanmak da paha biçilemez.
Bu lanet pazartesi sendromunu atlatmak için akşamı bekletecek bir sebebin olması da paha biçilemez.
Evet, bir nebze yatıştırdım kendimi.
Artık işime dönebilirim.
Herkese iyi haftalar.
(Bu moralle nasıl çalışacaksanız tabii)

Yeniçarşım.com ile Evden Çıkmadan Çarşıya Çıkıyoruz!

2011-11-22T07:55:00.000-08:00

Ekim ayından bu yana yayında olan Yeniçarşım.com, alışkın olduğumuz e-ticaret sitelerinden oldukça farklı. Site şimdiden sloganı olan “Evden çıkmadan çarşıya çık” mottosunu fazlasıyla yerine getiriyor. Çünkü şimdiden Yeniçarşım.com’da yüzlerce mağaza var ve siz dilediğiniz ürünü bu mağazalar arasından seçerek kolaylıkla satın alabiliyorsunuz. Üstelik, internetten alışveriş yaparken en çok çekindiğimiz “güvenlik” engelini Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi ile çözmüşler. Sistemi açıklayan video:

Yeniçarşım.com’un diğer alışveriş sitelerinden önemli farkları var. Platformun en belirgin karakteristiği olan alıcı ile satıcıyı bir araya getirme stratejisi, satıcıların (mağazaların) ticari kuruluş olması gibi akıllıca bir taktikle desteklenerek, son derece başarılı bir sistem getirilmiş durumda. Yeniçarşım.com’da satış yapan her mağaza, ticari unvana sahip, fatura kesen ve dolayısıyla garantili ürün satan mağazalar. Bu sayede aynı ürünü birden fazla mağaza arasından güvenle seçerek satın alabiliyorsunuz. Herhangi bir problemde “Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi” ve Yeniçarşım’ın başarılı müşteri hizmetleri departmanı hizmetinizde.

www.yenicarsim.com'da 24 farklı kategoride onbinlerce ürün bulunuyor. Giyimden aksesuara, elektronikten beyaz eşyaya kadar aradığınız her şey Yeniçarşım.com’da.

Ayrıca, www.facebook.com/yenicarsim ve www.twitter.com/yenicarsim adreslerinden ise Yeniçarşım’ı takip edebilir, kampanya ve fırsatlardan haberdar olabilirsiniz.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Çünkü O Benim

2011-11-21T15:10:00.000-08:00

Buna benzetilmek güzel bi duygu:) Beni çağrıştırdığı için ekrana konulması daha da güzel bir duygu. Sonra mailime gönderilmesi daha da.. Markası ayrı bir anlam, yeşili ayrı, o çerçevenin içinde olması apayrı.. Bu logo benim logom olsun. Çok sevdim ben bunu. Saçma bir sırıtma etkisi yarattı, beş yaş kız psikolojisine büründüm resmen. Burayı da şu an çizgi romana çeviresim var. Koşup herkese her şeyi bir bir anlatasım var. Bugün içime sığamadı içim. Bir dilim pasta, bir dilim zaman yetti mutlu olmama, dolup taşmama. Hayattan tek isteğim de bu kadar belki. Küçük kızlar gibiyim. Küçük şeylerle mutlu oluyorum. Çünkü küçük dediğim şeylerin küçük olmadığını biliyorum. Çünkü onların değerini biliyorum. Çünkü bugün konuştuğum her bir kelime aklımda. Çünkü ben o küçük fransız balkonu düşlüyorum. Çünkü ben küçük tatiller planlıyorum. Küçük oyunlardan mutlu oluyorum. Çünkü benim kalbim kocaman. Çünkü risklerin tehlikelerin ama aşkların en büyüğü bende. Her zaman yazılar anlatmaz ki bizi, şarkılar da var, şimdi çizgiler de.. Ben de buna bir teşekkür etmek istedim. Bizde adet böyle, sevgiye sevgi, jeste jest ile karşılık vermeli..

(starbucks reklamı da arada kaynadı ama neyse)

Sınav

2011-11-19T15:43:00.000-08:00

Okulda hep başarılı bir öğrenci oldum. Sınavları geçmek çok da zor değildi çünkü, yapılacak şey belliydi. Cevabı biliyorsan, ne yapman gerektiğini biliyorsan yapıyor ve çıkıyordun. Sınavı geçiyordun yani. Bilmek ve uygulamak kadar basitti.
***
Gel zaman git zaman yılların geçmesiyle, son finali de verdik ve ayrıldık fakülteden. İşte o zaman bilmiyordum ne yapılması gerektiğini.
Tüm sınavlar bitti, artık rahatız derken, asıl sınava başladığımı bilmiyordum.
Burada öğrenme sistemi de çok farklıydı.
Kimse bana ders vermiyor, hatta hata yapmamı bekliyorlardı. Bir şeyleri yaptıktan sonra cezalandırılıp öğreniyordun burada o şeyin yanlış olduğunu. Önce soru, sonra ders yani.

***
Alışkın olmadığım bu sistemde haliyle hızla fire vermeye başladım. Ankara'daki o gücümü kaybetmiş, sanki yaşça küçülmüş, çocuk gibi kalmıştım öyle. İş arkadaşlarını okul arkadaşları sandım, dedikoduları geyik muhabbeti ve her yaşı büyük insana saygı duymam gerektiğini sandım, kimse yanlış yapmaz sandım, konduramadım. İlk soru güvenle ilgiliydi ve ben herkese güven seçeneğini işaretleyerek kalan doğruları da götürdüm.
***
Geçen yıl aşağı yukarı bu zamanlarda daha şu hayat denen zımbırtı okulunun birinci sınıfındayken gerçekten okumanın anlamsız olduğunu düşünüyordum. Beni biri yere itmişti ve dizim kanamıştı. Biri elimden oyuncağımı almıştı. Ayrıca dersler de berbat gidiyordu, diğerlerinin nasıl da çalışmadan başarılı olduklarını anlayamıyordum bir türlü.
***
Kantine kaçıyordum habire. Abur cubur yiyordum, bir şeyler içiyordum. Tek yaptığım buydu. Sonra üst sınıflardan bir çocuğun gelip bana karamelli waffle ısmarlaması ile küçücük bir umut doğdu içime. Okul o kadar da fena bir yer değilmiş aslında. Üstelik bana sınavlarda kopya vereceğini de söyledi. Şaşırmıştım.
***
Herkes bu kadar bencil ve yaramazken onun bu şekilde davranması beni hem şaşırtmış hem de korkutmuştu aslında, ama zamanla alıştım ona. Hatta belli bir zaman sonra okula onun için gitmeye başladım sanki. Her gün bir şeyler öğreniyordum ondan.
Sevmeyi, sabretmeyi, beklemeyi, fedakarlığı, insanları tanımayı, gözlemlemeyi ve kimseye körü körüne güvenmemem gerektiğini.
***
Sonraları okulu asmaya başladık biz. Kimseye söylemiyorduk. O park senin bu sinema benim gezdik tozduk. Elimi hiç bırakmasın istiyordum.
***
Evet geçen yıla kıyasla çoğu şeyi öğrendim.
Ama dedim ya bu sistem normal okul sisteminden çok farklı. Bildiğini uygulayamıyorsun öyle. Sınav kağıdı ile kalemin arasına kalbin girdiğinde uygulayamıyorsun bazen bildiklerini.
***
O bana sabretmeyi öğretti evet.Ama sevmeyi de öğretti. Biliyorum beklemem gerektiğini. Biliyorum gerekeni yaparsam sonunda sınavı geçeceğimi. Ama o aradaki unsur yok mu... Cevabını bildiğim soruları tekrar sorduruyor o bana. Bazen sabretmen gerek diyor ama hayat çok kısa, ayrı geçen her dakikanıza yazık da diyor ardından. Allak bullak ediyor kafamı. Bu sınavda tek başımayım. Onun bana kopya verebileceği bir sınav değil bu. Ama geçersem beraber mezun olacağız. O yüzden çok başarılı olmak zorundayım, biliyorum.
***
Sonuçlar açıklandığında gördüm ki sevme dersinden tam puanla geçmişim. Ona hemen karnemi göstermeliyim. Görmeli ki anlasın ve yarattığı şey ile gurur duysun.

Tavşan ve Kaplumbağa'nın Bumads Rövanşı

2011-11-17T05:03:00.001-08:00

Artık hiçbir şey eskisi gibi değil; masallar bile… Ezeli rekabet iş dünyasında devam ediyor! Tavşan ve kaplumbağa bu kez “Bumads” rövanşında karşılaşıp, yeni ürünlerini daha iyi tanıtmak için kıyasıya bir yarışa koyulurlar. İkisi de başarıyı geleneksel medyanın yanı sıra sosyal medya reklamlarında arar. Kahramanlarımızdan biri ise Bumads’in sosyal medyadaki gücünü keşfetmiş, markasını bol bol konuşturmanın formülünü çoktan bulmuştur.

Hürriyet İnternet Grubu’nun sosyal medya reklam platformu Bumads için hazırlanan viral video, aslında bu yeni reklam modelini çok da güzel anlatıyor. Bumads, markaların binlerce Bumerang üyesi blog ve niş web sitesinde advertorial formatında, içerik tabanlı reklam yayınlayarak hedef kitlelerine kolayca ulaşmasını sağlıyor. Bu reklamlar blogların diğer içerikleri ile aynı alanlarda yer alıyor ve daha sonra site sahiplerinin sosyal medya hesaplarından da paylaşılarak yüksek erişim yaratıyor. Sosyal medyada paylaşılabilmesinin yanında içerik tabanlı olması sayesinde arama motorları tarafından da indekslenen reklamlar, olumlu bir SEO etkisi sağlıyor ve aylar boyunca erişilmeye devam ediyor.

Bumads ürün tanıtımlarının yanı sıra, kampanya duyuruları, sosyal sorumluluk projeleri, kurumsal mesajlar, marka ve kriz iletişimi gibi konularda da markaların hedefledikleri kitleye uygun web siteleri aracılığı ile ulaşmalarına rehberlik ediyor.

Bugüne kadar Ruffles, Sony, Adidas gibi bir çok önde gelen marka tarafından tercih edilen Bumads hakkında detaylı bilgi almak için http://www.bumads.com.tr web sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Eğer bir blog ya da web sitesi sahibiyseniz, sitenizde Bumads içeriklerini yayınlayarak para kazanmak içinse http://bumerang.hurriyet.com.tr adresinden kolayca Bumerang'a üye olabilirsiniz!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

insomniac

2011-11-16T14:52:00.000-08:00

There are only 6 hours for waking up and I cannot sleep again. Even if I try everything, I am not able to stop considering. They don't leave me alone.
First of all I think about what to do at office tomorrow and I remember that I have to wake up early and if I dont sleep right now I will be like a ghost all day, that's what I know.
To get rid of all the bad and silly ideas I try nearly everything. For example I have just tried to think about parents. But no, they are now not enough to make me peaceful or relaxed. They never get on well with each other and I never learned what a real couple means, from them.
Then I remember after all my sibling, it is not good for me of course, cause she is away from home and in addition to remembering her, missing her comes to my head.
Am I single or not? What is my life like? What do all these fucking obstacles and rules mean?
Love is enough for everything? so, why am I alone all the time?
***
Whenever I try to sleep, I just start to think deeply. I want to choose-at least- what to consider about but I cannot. My brain selects the worst all the time and this is making me sick and bored day by day.
***
Do you know what I want to think right now?
That day..
The day when I was a child, and when we were in Germany with Mama and my little princess.
Do you know that, there were no lies on that day?
Mama and Magda were walking and talking, we were playing and eating bunny chocolate. It was the most innocent and the most funniest day in my life I think.
But at that time we were incomplete again.
As always Daddy was absent.
Nothing is perfect, you know.
Happiness is in peace and in innocence.
***
Suddenly I start to sing "some of them want to use you... some of them want to get used by you.."
I think I am constructing a new life, each day I come home after that one-hour and I watch film or TV, then I try to sleep and -yes, of course- I am not successful. Again.
***
Some people live their own lives with their families and you ask yourself what is my role in this picture?
When all the others go sleeping and one of them stands awake, that remembers you and wants you to concern with it.
Why should I do this?
Yes, now I accept that I have totally lost my patience.
I just dont know how to sleep at nights and how to stand this situation and how to continue to my life.
I really dont know.. and knowing nothing makes man dead, actually.
Thank you!

"6"

2011-11-08T15:13:00.000-08:00

Güzel olan şey çabuk mu biter? Her mutlu şeyin sonu mu vardır?
Ben buna inanmıyorum, daha doğrusu bu gerçekse bile buna savaş açtım.
İyi niyetle, sevgiyle ya da aşkla oluşturulmuş, üretilmiş ne varsa içinde güzellik vardır, mutluluk vardır. Unutulmazlar, unutulmak da istenmezler.
Bazı tatlar damakta kalmalıdır, bazı anlar da hafızalardan silinmemelidir.
Aynı bana söylediği gibi, benden yazmamı istediği gibi, unutmayalım dediği gibi...
Kim bilir Ada'ya anlatacaktır belki günün birinde bu hikayeleri, bilmiyorum.
***
Ama insanız; olur ya akıl unutur, engel olur vs olur. Engel mi olmalı bu hatırlamaya? Hayır.
Elimdeki bu krem kokusundan boynumda kalan parfüme, üstüme düşen saçlara kadar her birinin ayrı hikayesi varken nasıl yazmayabilirim ki? Artık gerçekten hiç kimse umrumda değil. Ben bugün emin olduğum her şeyden bir kere daha emin oldum ya bu bana yeter.
***
Gözlerimi kapatıp şöyle bir düşünüyorum.
Her yer simsiyahken iki şey parlıyor karşımda. Hiç bakmadıkları gibi ama.
Dans başlıyor.
Öylesine ritmik öylesine armoni içinde. Bir sağa, bir sola... Yıllardır dansetmişcesine, tek bir hareket sektirmeden.

***
Unutulmamalı bazı şeyler, gerçekten.
Sıcacık bir ortamdan çıkıp kendini buz gibi şehre atıp akşam ışıklarını izleyip o soğuk havayı içine çeke çeke yürürken elinde bir el vardır ya, ölümsüzleştirmeli onu bellekte.
Vay be, dediğini hatırlamalı, bu şehri nasıl da seviyormuşum aslında. Haksızlık etmişim bu güzel şehre, ben ondan kaçmak isterken o bana verebileceği en güzel armağanı verdi; her köşesine aşık etti bu şehir beni dediğini bir kenara yazmalı.
***
Tesadüfler göz ardı edilmemeli. Onlar da hatırlanmalı.
En sevdiğin filmde bile en sevdiğin bir sahne vardır ya, tekrar tekrar başa alıp izlediğin, o da bir detaydır. Vardır o karede seni çeken.
Güzeli güzel yapan da detaydır.
Karanlıktaki bir çift gözdür, nefestir, sudur.
Tatlı tatlı atışmaktır ama kızamamaktır hiçbir şeye.
İçten içe inanıp, belli etmemektir, şımarmaktır çocuk gibi.
Aynı şeye karar vermektir.
Aynı şeyle gurur duymaktır.
Aynı engeli aşmak zorunda olmak, aynı sabrı taşımaktır.
Elmalı tartını yerken hayranlıkla seyretmektir.
Yürüdüğün yolun birden bire boşalmasıdır.
Birden bire öyle bir şarkı duymaktır ki sözlerin sana yazılmış olmasıdır.
Tesadüftür ki anı güzel yapan, o da yanındadır.
Güzel olan gözlerdir, sensindir, odur. Sen ve o değil de siz olmanızdır artık belki de.
Bunları konuşmanızdır. Bunları konuşmaktan keyif almanızdır. Caddenin ortasında soğuğa aldırmadan öylece sabitlenmektir. İlk defaymışçasına.
Yapılan her şeyden haz almanız, seneye konuşmak üzere o günü kafanıza kazımanızdır. Her güzel günü olduğu gibi.
Aynaya bakıp kendinizle konuşmanızdır, durup durup gülmenizdir sahip olduğunuz şeyin güzelliğine ayrı sizin oluşuna ayrı şaşırıp...
***
Ben unutmak istemiyorum günler sonra saçlarımın dibindeki bu ıslaklığı, elimdeki sıcaklığı, gözümdeki kareleri, şehrin güzelliğini, yemeğimi paylaşmayı, üstümde kalan kokuyu, olur olmaz gülüşmeleri, kaçmaları, saklanmaları, yağmurda sığınılan köhne evleri, mavi yeşil ışıklı cafeleri, bize sırıtan amcaları, ve kulağımda hala çalmaya devam eden o şarkı sözlerini;
bunca yıl herkesten kaçtın
en sonunda buldum sandın
ansızın içini açtın
yapma dedim yaptın gönül

gözleri senden uzaktı
farkedilmez bir tuzaktı
sana böylesi yasaktı
yapma dedim yaptın gönül

o bir yolcu sen bir hancı
gördüğün en son yalancı
içimdeki derin sancı
gitmez dedim kaldı gönül

sen istedin ben dinledim
senden ayrı olmaz dedim
en sonunda ben de sevdim
şimdi beni kurtar gönül...

Nazım'ın Kadını

2011-11-07T04:22:00.000-08:00

Rüzgar, Kum ve Su

2011-11-02T14:08:00.000-07:00

Kumlar nasıl oluşur biliyor musunuz? Isı farkından. Çöller bu yüzden kumullarla doludur. Bir tane yoktur taş üstünde taş. Gündüzleri kavuran bir sıcak ve akabinde buz gibi geçen geceler sonucu çatlar tüm taşlar, ufalanır ufalanır ve böyle iklimleri olan ülkelerde çöller olur.
***
Ben bi can'ım. Ben bi yüreğim. Önce taşlaştırılmış bi yürek. Kaskatı kesilmiş. Buz gibi olmuş ve güneşi beklemeyen.
Öyleydi daha doğrusu.
Geceden sonra gündüzün geldiğini bilmesine bilen ama o güneşi göremeyeceği karamsarlığına kapılmış bir yürektim.

Güneş normalin dışında doğmuştu bana. Sadece aydınlatmayan, çöl güneşi gibi yakan hatta ölümcül denecek kadar parçalayıcı bir yakıcılığa sahipti.
Önce istemedim güneşi, gözüm kamaştı, korktum. Sonra dedim ki kendime, bırak parlasın orada ne olabilir ki en fazla..
Onu seyre dalacağımı, kör olacağımı sonra da yanacağımı bilemedim.
Sonra o taşlar da ısı farkına dayanamadı. Parçalandı.
Taş kesilen kalp kumlara dönüştü. Minik minik oldular. Zerre zerre, sarı, parlak ama çok savrulgan nesnelere dönüştüler.
***
Bazı şeyler vardır ki hayatta çok sık şekil ve boyut değiştirirler. Güneş olur, el olur, göz olur, yağmur olurlar. Hiç anlayamazsınız.
Benim küçük kumlarımı çölden kumsala çeviren varlık da bunlardan biri işte.
Önce beni minik kumlara çevirdi. Ben de dönüşümün bir parçasıyım. O da.
Kupkuru kalmış, serapları gerçek su zanneden, koskoca bir ıssızlıkta ve sessizlikteki kum taneleri rüzgarda uçmuş uçmuş ve masmavi bir denizin ayakları önüne konmuştu sanki.
Ben taştan kuma,kumdan çöle, çölden kumsala dönüştükçe o güneş de önce denize sonra ılık bir rüzgara dönüştü.
Sapsarı kumların üstüne masmavi suların örtülmesiyle göz kamaştırıcı turkuaz ortaya çıktı. Kumlar yanmıyordu artık, yakmıyordu. O suyu emdikçe ağırlaştı kumlar, rüzgarda savrulmadı. Çöl olmaktan kurtuldu. Kendini buldu.
Dönüşüm eş zamanlı oldu hep.

Kötüler iyiye, yanlışlar doğruya dönüştü güneşin alevi suyun serinliğine dönüşürken ve ıssız çöl cenneti andıran bir kumsala dönüşürken..
Deniz ve kum öyle bir bütündür ki ayıramaz hiçbir şey. Suyun altında kumu yoksa deniz olmaz, kumun üstünde suyu yoksa çöle döner. Bunları bağlayan da rüzgardır sanki. Denizin kokusunu kıyıya, kıyıdaki çiçekleri denize taşır durur. Rüzgarın insanca karşılığı kokudur. Bütünleştiren, bağlayandır o. Görünmez. Eser durur. Ama her şeyin sebebi odur.
Koku sihirdir, büyüdür.
Sarı zerrelere mavi damlalara hayat verendir.

Van için Herkes Tek Yürek!

2011-10-24T08:52:00.000-07:00

Van Depremi'ne duyarlılık gösteren ve zor durumda olan depremzedelere yardım elini uzatmak isteyen vatandaşlarımız için bir liste hazırladık. Aşağıdaki kanallardan dilediğinizi seçerek yardımlarınızı en kolay şekilde Van'a ulaştırabilirsiniz:

1. KIZILAY

2868'e tüm operatörlerden boş bir SMS göndererek Kızılay'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Ayrıca havale yoluyla destek olmak isteyenler, tüm bankalardaki "Türk Kızılayı" hesaplarından bağış yapabilir. Ayni bağışlar Türk Kızılayı lojistik merkezleri ve şubeleri tarafından kabul edilecektir. Tüm Kızılay şubelerinin iletişim numaralarını buradan öğrenebilirsiniz.

2. AKUT

Tüm GSM operatörlerinden 2930'a göndereceğiniz AKUT yazan bir SMS ile AKUT'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Kredi kartını kullanarak internet üzerinden bağış yapmak isteyen vatandaşlarımız CardFinans ya da diğer banka kartlarını kullanarak bağışta bulunabilirler.

Havale/EFT için Banka Hesap Numaraları;

T. İş Bankası - Gayrettepe Şubesi - TR14 0006 4000 0011 0800 6666 63

Finansbank - Gayrettepe Şubesi - TR92 0011 1000 0000 0001 9576 70

Garanti Bankası - Ortaklar Cad. Şubesi - TR26 0006 2000 3570 0000 0029 30

3. BAŞBAKANLIK YARDIM KAMPANYASI

Başbakanlık tarafından Van’da yaşanan deprem nedeniyle başlatılan yardım kampanyası çerçevesinde saptanan banka hesap numaralarına buradan ulaşabilirsiniz.

4. KARGO FİRMALARI

Yurtiçi Kargo, PTT Kargo, MNG Kargo ve Aras Kargo yardım gönderilerini ücretsiz olarak ihtiyaç sahiplerine ulaştırmaktadır.

5. HÜRRİYET EVLERİ

Deprem sonrası yaralarını sarmaya çalışan ve kış öncesinde evsiz kalan Van için Hürriyet Gazetesi de büyük bir seferberlik başlattı. Hürriyet, Van’da kış koşullarına dayanıklı, mutfak, banyo ve tuvaleti olan "Hürriyet Evleri" kuracak. Kızılay işbirliğinde başlatılan kampanya ile her biri 6 bin liraya kurulacak evler, evsiz kalan vatandaşlara sıcak bir yuva olacak.

Van Depremi - Hürriyet Gazetesi Bağış Hesapları

T. İş Bankası Mithatpaşa Şubesi

4228 - 0971947 / IBAN TR370006400000142280971947

T.C. Ziraat Bankası Kızılay Şubesi

Hesap No 685-2868-5189 / IBAN TR060001000685000028685189

Garanti Bankası Kızılay Şubesi

Hesap adı: Van Depremi - Hürriyet

Şube: 082 Hesap No: 6294703 / IBAN TR72 0006 2000 0820 0006 2947 03

Yapacağınız ufak bir yardım zor durumdaki bir çok insanı hayata bağlayan bir umut olacaktır. Mesajımızın ulaştığı herkesi, deprem bölgesinde yardıma ihtiyacı olan vatandaşlarımıza yardım etmeye davet ediyoruz.

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

.

2011-10-18T13:11:00.000-07:00

Korkarak sevdim hep...
Korktuğum başıma geldi.
İnanamadım.
İnanamıyorum.
Sen kafanı toplayıp bensiz olmaya alışırken,
ben nasıl yaşayacağım?
Ara vermek koca bir yalandır. Bitti diyemez kimse öyle kolay. Bitti demeyecek kadar incedir benim aşkım..
Benim gibi düşünmeden davranmaz ki..
Oysa ben kıskançlıklarımdan, kurgularımdan bugün ona yalan bile söyledim.
Öylesine görmek isterken gitmedim yanına, kendimce bir gün önce yaptığının aynısını yapacaktım ona.
Ben de kendimden mahrum edecektim.
Özletecektim.
Saçma sapan bir oyun.. Gereksiz.
Bana ceza verdi.
Haklıydı.
Beklemeye alışmıştım.
Şimdi mavinin dönmesini bekleyeceğim.
Dönmeyecek bu sefer.
Gitti mavim.
Gitti incir reçelim.
Karamelli waffleım.
Elmam.
Turkuazım.
Herkülüm.
Gitti.
Ruhum.
Behlülüm.
Tesadüflerim.
Saklı bahçem, starbucksım, siestam, şehri safam, her köşeyi cennete çevirenim.
Çocuk gibi yanına kaçtığım.
Beni ısıranım.
Ellerimi sevenim.
Aynam.
Çılgınım.
Şarkılarım.
Hayallerim.
Gri siyah çizgilerim.
Aynı saniyede uyandığım.
Paylaşamadığım.
Öğretmenim.
Arkadaşım.
Kocam.
Hep özlem duyduğum.
Yanlış zamanda karşıma çıkanım.
Belli etmesem de hep inandığım.
Adını boynumda taşıdığım.
Uğruna her şeyden vazgeçtiğim.
Herkesin izlemeye doyamadığı tamamlayıcım.
Gelmeyecek.
Ona yazdıklarımı okumayacak.
O kokuyu çekmeyecek.
Yeni planlar yapmayacak.
İstanbul'a gitmeyecek.
Turkuaz olmayacak.
Bankımıza oturmayacak.
İstinyeden aşağı bakmayacak.
Böyle çılgınlıklar yapmayacak.
Kapıdan herkesin arka arkaya bakma stresini yaşayıp gülmeyecek.
Ankara'yı unutacak. Şehri keşfetmeyi, uykusuzluğu.. 6 saati 6 dakikada nasıl geçirdiğimizi unutacak.
Saklanmayacak.
Ölesiye gülmeyecek.
Yağmur altında ıslanmaları sıradışı olmayacak.
Bu konuyu kimseyle konuşamayacak benim gibi.
Ama yazmayacak da.
Ve ben bilmeyeceğim. Ama benim aklım, benim hafızam, benim kalbim silmeyecek.
Başka bir senaryonun içinde bulamayacak kendini.
Başka senaryolar eğreti durur üzerimizde.
Nil dinlemeyecek.
Ya da dinleyecek. Ama beni çağrıştırmayacak.
Günaydın ya da iyi geceler demek için sağına bakması yeterli olacak. Düzeni bozmadığı için "iyi ki" diyecek belki.
Yeşil gitti. Yalanlar bitti.
Ben,
inanamadım.
İnanamıyorum.
Böyle olamazdı.
Korktum.
Korktuğum,
Başıma geldi.
Olmaz, olmamalı.
Cinayet yoktu.
Sözler vardı.
Ara istemiyorum. Anlayışlı olmak istemiyorum. Ölmek istemiyorum.
Öldürme beni..
Yap-ma.

Kayıtsız ile Şartsız

2011-10-17T12:53:00.000-07:00

İnsan öyle bir varlıktır ki, istemediği hiçbir şeyi yaptıramazsın. Ama bir şeyi gerçekten yürekten isterse de önüne geçmek zordur. Tutmaya çalışırsınız, kapıyı kapasanız bacadan girer, yine girer.
Bazen engeller de olabilir tabii, hayat bu ya... Ancak bazı konularda tek bir engel vardır, hep aynıdır ve aşılması zaman alabilir.

Buna da tamam.
Benim anlamadığım engellerin sürekli renk, şekil ve boyut değiştirmesi.
Olur da yanlışlıkla farkındalık yaratır, sorgulamaya başlarsan, top sana atılır ve senin sabrından, sevginden şüphe edilir. Sen de sırf böyle olmadığını göstermek için susmaya mahkum edilirsin.
Ama yok, içimdeki ses bağırıp duruyor.
İnanmıyor, aptal yerine konmak istemiyor.
Dedim ya, insan yeter ki istesin bir şeyi...
Sudan sebeplerle gerçekleşmiyorsa bir şey, gerçekten istenmediğindendir.
Büyük beklentilerden zaten geçtim.
5 dakika görmek için her şeyi yapabileceğini söyleyen birinin 5 dakika konuşmak için fırsat yaratmayışı tek bir şeyi anlatır: isteksizlik.
Sen beklersin, yapacağın işi ertelersin, ha aradı ha arayacak dersin, artık umudu kesmişken başka bir şeye dalarsın ve aranırsın. Hay gözünü sevdiğimin Murphy'si! Uygun değilim dersin, tamam der geçer. Budur.
Acele ettiğinle, o kadar fırsatları mal gibi yarattığınla kalırsın.
***
Dünyanın düzeni var, bi gece bi gündüz, bi yaz bi kış.. Siyahla beyaz hep birbirini takip eder.

Yağmur altında ıslanıp, koşturup, akıl almaz çılgınlıklar yapıp gündüzü yaşadıktan sonra öyle bir gece gelir ki, karanlığın sonsuzluğundan kör oldum zannedersin.
Ekvatordan uzaklaştım ben.
Kutuplara çekti beni bir şey.
Buzullar çok maviydi, çok gözalıcı ve çok parlaktı.
Orada 6 ay gündüz 6 ay gece yaşanıyordu, benim iklimimden çok farklıydı.
Merak ettim, gittim.
Bendeki şans bu ya, gündüzün son dakikalarına denk gelmişim.
Beni oraya çağırırlarken 6 ay gündüz olacak demişlerdi ama ben uzun bir karanlığa kaldım.
Üstelik çok soğuk.
Karşımda penguenler, kutup ayıları, balinalar..
Hepsi birbirine benziyor, hepsinin ailesi var. Çok da güzeller..
Ama ben o familyalara ait değilim ve donarak ölebilirim.
Aralarına giremem ya..
Onları söküp sıcaklara götürmek de olmaz..
Ben niye burdayım peki?
Ya benim körlüğüm ya senin ikna yeteneğin.
Ama sıkılan bünyeler itinayla rahatlatılır.
Bu yüz yarın olmayacak.

Adagio

2011-10-15T13:50:00.000-07:00

Bu geceye adagio g minor gecesi adını koydum. Sil baştan sil baştan dinleyip, battıkça batıyorum. Yağmurla beraber insinler de iç temizlik yaşayayım diye. Hani zor bir ihtimal ya ben yine de içimin temizlenme ihtimalini sevdim işte.
Ağlamayı sevdim bu gece.

Eski halleri özlemeyi sevdim.
Hem yazın hem senin sıcaklığını özlemeyi sevdim. Zaten hep özlemlerle geçmiyor mu hayatım?
Yazı yazmayı özlediğimi farkettiğimi sevdim.
Acı çekmeyi neden seviyorum biliyor musun, sevgime hep karşılık veriyor çünkü. Ne zaman istesem yanımda oluyor. Hatta istemesem de... Öylesine aşık bana.
Bu gece yağmur yağıyor deli gibi. Sen yağmurdan kaçıp evine git diye. Dışarda üşüyelim ve konuşamayalım diye.
Yapayalnız hissettiğim için yağmur yağıyor.
Ayrı pazarlara uyanacağız diye.
Aradaki görünmez iplerin hep gergin olmasından yağıyor. O ipleri gevşetemediğin için düğümlediğim yer acıyor. Gelmiyorsun yakınlara.
Adagio g minor çok güzel. Benim kelimelerle anlatamadıklarımı notalarla anlatıyor çünkü.
Ben o notaları hissediyorum.
Bulutlar da gözlerimden daha güzel ağlıyor.
Ben bu gece kendimi ifade etmekten ve ağlamaktan bile aciz oldum.
Ayrı pazarlar yüzünden.
O sözler zamanı geldiğinde tutulmamış olduğunda işleyeceğin cinayetin yasını tutar gibiyim.
İnanmak, inanmamak, bağımlılık, kıskançlık, isyan ve nefret, umut ve hayalkırıklığı, sevgi ama hep özlem, uçsuz bucaksız bekleyiş çemberi içine sıkıştırılmanın ödülünü alamazsam sen bir cinayet işlemiş olacaksın.
O gün sen de aç bunu dinle.

Muhteşem Oyun Uncharted 3'e Türkiye'den Muhteşem Sesler Hayat Veriyor

2011-10-15T05:25:00.000-07:00

Çıktığı günden bu yana satışı milyonları bulan ve geçtiğimiz ay yayınlanan beta sürümü ile meraklılarının yüzünü güldüren oyun efsanesi Uncharted 3: Drake’s Deception, multiplayer uyumlu ve Türkçe seslendirmeli olarak satışa çıkıyor.

Türkçe seslendirmeyi ise Türkiye televizyonlarının en ünlü isimleri üstlenmiş. Uncharted 3, bu yönü ile oyun zevkini ve eğlencesini bize daha yakın ve sıcak bir noktaya taşıyabilmiş. Bu ünlülerin kim olduklarına da kısaca göz atalım:

Multiplayer uyumlu oyunu, ünlü sanatçılar Türkçe olarak seslendiriyor: Ana karakter Nathan Drake’i, en son Muhteşem Yüzyıl’daki Pargalı Damat İbrahim Paşa rolü ile gönüllere taht kuran Okan Yalabık seslendiriyor. Drake’in en iyi dostu Victor Sullivon karakterini ise en son Behzat Ç. dizisindeki Şevket rolü ile ön plana çıkan Ege Aydan seslendiriyor. Serinin üçüncü oyununun esas kötü karakteri olan Katherine Marlowe’ye ise yılların tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu Betül Arım sesiyle hayat veriyor. Oyundaki diğer karakterlere de yine ünlü dizi ve sinema oyuncuları ses veriyor. Chloe karakterini Dolunay Soysert, Elena’yı Ceyda Düvenci ve Cutter’ı da Hakan Vanlı seslendiriyor.

Oyunu satın almak için çıkmasını beklemeyen sıkı Uncharted hayranları, oyuna özel hediyelerin sahibi olma ayrıcalığını elde edecek. Ön sipariş verenlere Uncharted 3 not defteri, oyunu TeknoSA’dan ön sipariş vererek satın alanlara ise Uncharted 3 PlayStation 3 kaplaması, not defterinin yanında hediye ediliyor.

Özel Uncharted 3 hediyeleri kazanmak ve PlayStation ile ilgili en güncel haberler için https://www.facebook.com/PlaystationTr sayfasını takip edin!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Sevdiklerinize Doğum Günü Hürriyet'i Verin

2011-10-05T03:13:00.000-07:00

Hürriyet Gazetesi'nden okurlarına doğum günü, sevgililer günü, yıl dönümü ve diğer tüm özel günler için unutamayacakları bir hediye fırsatı!

Doğduğunuz gün Türkiye'de ve dünyada neler olduğunu hiç merak ettiniz mi?

Hürriyet, ilk yayın tarihi 01.05.1948'den günümüze kadar olan tüm baskılarının birinci sayfalarını kullanımınıza sunuyor. Bu sayede aileniz ve sevdiklerinize, doğum günlerine ait sayfayı armağan ederek bu özel günleri unutulmaz kılabilirsiniz. Ya da dilerseniz kendi doğduğunuz güne ait gazetenin ilk sayfasını sipariş edip saklamanız mümkün.

Size özel Hürriyet'inizi, orijinal gazete kağıdına baskılı olarak farklı ebatlarda seçebilirsiniz. Ayrıca ister karton tüp içerisinde, ister özel kutuda, isterseniz de oldukça şık bir ahşap çerçeve içerisinde sipariş verebilirsiniz.

Bunun için tek yapmanız gereken http://satis.hurriyet.com.tr adresini ziyaret ederek istediğiniz tarihi belirtmeniz!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Aynada Gördüğün Şey Benim

2011-10-02T14:43:00.000-07:00

Okyanusun karmaşasından, tehlikelerinden kaçmış; kıyıya vurup intihar etmekten son anda kurtulmuş, kendi başına yüzen bir yunus balığıyım ben.

Kalabalıktan ayrılıp uzunca bir süre kendi başıma yüzünce beni koca bir havuza aldılar.

Havuz mu desem, bir çeşit değişken akvaryum mu, bilmiyorum.

İçinde yüzdüğüm bu koca yer aynalarla kaplıydı.

Oradan oraya yüzüp duruyordum ve karşımda kendimi görüyordum. Etrafım masmaviydi, sadece su. Mavinin içinde olmak bana hem huzur veriyordu hem de öylesine duruydu ki her şey kendimi aynada çok net görüyordum.

Karşımdaki yansımam ben ne yaparsam onu yapıyordu, ondan korkmuyordum. Diğerlerinin hareketlerini kestiremiyordum ya önceden, o yüzden burada kendimle baş başa olmak, bu şekilde eğlenmek beni mutlu etmişti.

Akvaryumumun dekorunu sürekli değiştiriyorlardı. Bir gün şehrin gece ışıkları, bir gün güneyde bir otelin barı, bir gün yemyeşil bir bahçe, bir gün Ankara, bir gün Uludağ, bir gün İstinye, bir gün koca bir ağacın altındaki bank oluyordu. Kendimle beraber yolculuklar yapıyor hissi veriyordu bu dekorlar bana. Hareketler aynı, düşünceler aynı, gülüşler simetrikti. Aynadaki aksim ben ne yapsam aynısını yapıyordu.

Kendime oyunlar bulmuştum hatta, heyecanlanıp hızlıca yüzdüğümde karşımda bir başka ben daha varmış gibi eğleniyordum deliler gibi.

Bir gün aynaya doğru yüzdüm. İyice yaklaştım kendime bakmak için. İlerledim, ilerledim... Ayna falan yoktu ortada. Aksim bana doğru yüzdü ama. Değişik bir koku duyar gibi oldum. Bu beni mutlu etti.
Hatta ben sandığım bu canlıya itti beni daha çok. Artık ben hareket edip izlemiyordum kendimi. O bendim ama bir başka bedende.
Peşisıra yüzdüm.
O benim peşimde, ben onun peşinde.

Sonra çığlık çığlığa yüzmeye ve suyun üzerinde zıplamaya başladık.

Yaptığımız çok tehlikeliydi aslında her an avlanabilirdik.

Ama ben yine kendimleydim ve yalnız değildim artık. O yüzden yakalanıp öldürülmek de umrumda değildi.

Binlerce köpekbalığının arasına doğru yüzmeye başladık. Hedefimiz o tertemiz, kimsenin ulaşamadığı açık denizlere ulaşıp sakince yaşamak ve ölene kadar yüzebilmekti.

Her yer deniz, her yer mavi.

Çocuklar gibi yaramaz, çocuklar gibi masum, çocuklar gibi özgür iki yunus balığı.

Ben ve kendim.

Ben ve mavi.

Deklanşör

2011-09-29T12:02:00.000-07:00

Mutlu olduğumuz zamanlar o kadar kısıtlı ki o anlarda bir deklanşöre basıp ölümsüzleştirmek lazım mutluluğu.
Bir daha yaşamayabiliriz belki kim bilir...
Ya ömrümüz yetmez, ya şartlar elvermez...
Ama o saniye bir kareyle korunabilir pekala.

Unutulmaya yüz tutmasın diye.
Biri sizinle aynı karede olmayı bir kez kabul etmişse, sakın o anı kaçırmayın. Böylece siz istemediğiniz sürece çıkamayacak hayatınızdan. Görebileceksiniz, hatırlayabileceksiniz. Elinizdeki o kadar somut olacak ki, hayalet olma hissinizi bile bastıracak. Gördüklerinizin rüya olmadığını anlarsanız belki tekrar küçük çaplı bi mutluluk yaşayacaksınız. Kim bilir..
Siz basın sık sık deklanşöre.
Geri dönemediğiniz anlara bakın.
O zaman anlarsınız her saniyenizin değerini.

Hayatın Takasları

2011-09-24T13:56:00.000-07:00

Şu hayatta her şeyin bedeli var.
Karnım ağrıyor, başım çatlıyor, kalbim sıkışıyor.
Sürekli stres halindeyim ve biliyorum bunun neyin bedeli olduğunu.
***

Yapılan her şey karşılaşılanla eşdeğer.
Ne kadar çılgınsan, o kadar manyakça işler yaparsın. O an kalbin ne kadar hızlı çarpıyorsa, sonunda yaşadığın korku da kalbini aynı hızla attırıyor. Eşdeğerler.
Ne kadar fazla risk alıyorsan, stresin de o kadar fazla oluyor. Sonunda kazancın ne kadar büyük olacaksa, yaşayabileceğin kayıp da bir o kadar büyük olacak çünkü.
Yağmur altında ne kadar ıslanırsan o kadar ağrı çekersin. Çünkü o şemsiyenin altında ne kadar ısınmışsa için, yalnız kaldığında bir o kadar üşüyeceksindir. Her bedel tamı tamına eşittir.
Genel olarak ne kadar mutluysan, o kadar mutsuzsundur aslında.
Sen sadece takas yolunu seçersin.
Ya evinde mutlu ve huzurlu olacak, dışarıda ise yalnız ve ortalama bir hayat süreceksin, ya da huzuru bi yana atıp kimliği belirsiz birine dönüşeceksin.
Tercih senin. Seçtiğinin eşdeğerini ödeyecek olan sensin.
Bir binanın arka kapısında çift olmanın eşdeğeri ön kapıda iki yabancıyı oynamakmış.
Melek gibi olmanın eşdeğeri bir şeytana dönüşebilmekmiş.
Başına gelen bir olayda edilgen tarafken, etken tarafa geçmek farklı bi eşdeğerlilikmiş.
Tek anlamadığım şey şu,
Bu dönüşümleri yaptıran o süzgeçten geçmek neyin bedeli?
Kimi üzdüm ben, kimi yalnız bıraktım, kime ihanet ettim?
Benden alınanların bedeli de bana ödenebilecek mi merak içindeyim.

***
Çocukken annem her gün arkamdan bakar bana el sallardı servise binmeden önce. Çok kızar ve arkadaşlarımın yanında küçük düştüğüme inanırdım. Ne de olsa okula giden koca bir kızdım ve anneme o kadar da ihtiyacım yoktu.
Bu sabah işe giderken arkamı dönüp balkona baktım. Kimse yoktu. Okulunu bitirmiş, işi gücü olan biri olarak kendimi çok çocuk ve çaresiz hissettim. Ona çok ihtiyacım var.
Bağları kopardım. Bu neyin bedeli?
***
Bazen doğduğum günün bedelini bir an önce ödemek istiyorum. Doğmak ile eşdeğer olan tek bir şey var.
Ödemeli onu.
***
Mutlu olmanın bedeli mutsuz olmaktır.
Ben mutlu olmak için mutsuz olmayı seçtim.

Çocuğunuz İnternetteyken Gözünüz Arkada Kalmasın!

2011-09-22T03:08:00.000-07:00

Hızla dijitalleşen dünyaya çocuğunuzun da ayak uydurmasını ve bilinçli bir internet kullanıcısı olarak yetişmesini isterken, güvenlikli bir site bulamadığınız için gözünüz arkada mı kalıyor? O halde en kısa zamanda Tipeez.com’u keşfetmenizi öneriyoruz. Çünkü 1.000.000 çocuk her gün Tipeez’de buluşuyor!

Güvenlikli alt yapısı, çocuk ve gençlere yönelik birbirinden farklı ve eğlenceli faaliyetleri ile Tipeez.com, Türkiye’nin en çok tercih edilen çocuk ve gençlik portalı. 7-14 yaş arası çocuklar Tipeez.com’da güncel haberleri takip ediyor, birbirinden eğlenceli oyunlar oynuyor, hediyeli yarışmalara katılıyor, kendi makalelerini yazabiliyor, kişisel ajandalarını tutabiliyor.

Tipeez, güçlü güvenlik önlemleri, ebeveyne kontrol yetkisi sağlayan özel sistemi ve çocuklara kişisel bilgilerini açıklamadan veya kaba bir dil kullanmadan kendi yaş grubuyla konuşma özgürlüğü veren patentli programıyla, Türkiye’deki her iki çocuktan birinin ve ebeveynlerinin tek tercihi.

Sizleri de, Tipeez'i çocuklarınızla birlikte keşfetmeye ve sitenin size sunduğu imkanlardan yararlanmaya davet ediyoruz: www.tipeez.com

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Bu video Adobe Flash Player'ın son sürümünü gerektirmektedir.

07:59

2011-09-18T12:43:00.000-07:00

Doğamızda var zoru sevmek. Çünkü zor olanda amaçlar ve emekler var hatta aşılması gereken engeller... Onu elde etmeyi amaçlarsın, bu yolda çok çaba harcarsın, çabaladığın süreçte onu ve özelliklerini daha iyi öğrenir, daha yakından tanırsın ve git gide elde etme arzun güçlenir.
Beklemediğimiz cevapları almak mı bizi çeken?
Anlaşması imkansız insanların saatlerce gülebilmesi mi beraber?

Ya da belki aşırı uçlardaki benzerlikler..
Farklı müzik zevkleri, farklı filmler, farklı bakış açıları ve farklı kriterlere sahip insanların anormal detaylarda birleşmesi mi cezbeder?
Sevginin sebebi olmaz ki..
Şarkıda ne der, sevgi anlaşmak değildir nedensiz de sevilir, bazen küçük bir an için ömür bile verilir.
Evet.
O anlardan sonra, güldükten sonra, sinirlendikten sonra, beklenmeyen bir cevaptan sonra, şirince bir mimikten sonra, bi anlık bakışı yakaladıktan sonra hep "işte bu yüzden seviyorum" diyerek, o soruya cevap bulma isteğini biraz olsun tatmin etmeye çalışır insan.
Yanlışı sever insan.
Riskli olanı sever.
Psikopatça olanı sever.
Tabularını yıktıranı, konuştuğu büyük cümleleri yaptıranı sever.
İşte bu yüzden sever.
O seni şaşırtır, sen onu şaşırtırsın. Senin bazı uç özelliklerin de onun hayatının bir parçasıdır aslında. Bilmezsin ama. Arada denk gelir.

İşte bu yüzden seversin.
Aynı anda aynı şeyi seçip giyersin.Bilmeden.
İşte bu yüzden seversin.
Aynı anda aynı mesajı atarsın. Aynı olaya aynı cümle ile tepki verirsin. Kafanda canlandırdığın bir olayda aynı ismi kullanırsın. Aynı dakikada uyanırsın. Aynı kişiye aynı yalan hikayeyi yazarsın. Ritmik bir şekilde dansedersin yıllardır edermiş gibi.
İşte bu yüzden seversin.
Diyelim ki bu yüzden, madem öyle, işte böyle :)

Gözlerine Tebessüm Tak

2011-09-17T14:33:00.000-07:00

Tekrar soruyorum sana hayat, benden ne istiyorsun?
Ya al yerçekimini ayaklarımın altından uçup gideyim ya da toprağına kök salmama izin ver, oradan oraya savurma beni.
Söz verenlerin var senin, beni inanmaya bıraktığın..
Hayal kurduranların var, peşinden sürüklettiğin..
Çıkarıyorsun karşıma, yine inan ve acı çek diyorsun. Sabret yine, sabret ama garantisini de veremem diyorsun.

Sözler verilir, planlar yapılır.
Şimdiye kadar olmadı ya hani hiçbiri, hani diyorum bundan sonra...
Gerisi aynı hikaye değil mi?
Çok mu tanıdık geldi?
Koyma içime şu umut denen lanetini o halde, kırma defalarca kalbimi. Ne demekti hayatı paylaşmak? İyiyi de kötüyü de paylaşmak değil mi? Üzüntünü bile yansıtamyorsan, bazı sorular dilinin ucuna geldiğinde yutkunup sesini çıkaramıyorsan, her şeyi kabulleniyorsan ve sen kabullendiremiyorsan, hayatı paylaşmış olur musun yine de?
Sevmek, kurallar koyup uyulmadığı an onu silmek midir? Basit midir bu kadar? Sınır çizebilir misin sevdiğine karşı?
Neden insanlar başından her şeyi olduğu gibi anlatmaz? Neden söz verilen zamanlar geldiğinde başka sorunlar doğar? Ya da sana anlatılmayanları neden o an mecbur kalındığında öğrenirsin?
Ve sen hayat, bana verdiğin en yakınım, en çılgınım ve en sırdaşımı alıp başka şehre atmaya, üstelik tam da böyle bir zamanda bizi ayırmaya utanmıyor musun?
Konuşabilecek birkaç kişinin olduğu yerlere girişimi yasaklarken acımıyor musun bana?
Yasaklarla çevirdin beni hayat.

Annemin gözlerini bile zehir ettin bana.
Bakışlarıma engel koydun. Saflıkları zedelettin hep.
Bana bir bank dolusu mutluluk verip, gece dolusu acılar veriyorsun üstüne. Aynı günde yapıyorsun bunu.
Al bu senin olsun diyerek kandırıyorsun, sonra verdiklerini geri alıp asıl sahibine gönderiyorsun.
Öylece bakakalıyorum arkadan.
Ne ses var ne izin.
Sadece engeller.
Ama belli bile edemem.
Benim kimseyi üzüp kırmaya hakkım yok. Dimdik durmalı ve gülüşümü kaybetmemeliyim. Değil mi ama?
Varsın hayat bizi üzsün yeniden. Sen gözlerine tebessüm tak.
Hem ne demişti John, hayat biz planlar yaparken başımızdan geçenlerdir.

Hayalet

2011-09-15T17:01:00.000-07:00

Her şeyin bir bedeli olmalıydı tabii.
Ben de kendi içime sürgün edildim. Bu da böyle bir ceza. Ağır bir cezaymış.
Her konuyu konuşacak birileri vardır hep, bu kez yok. Her yerde ağlayıp rahatlayabilirsin zaman zaman, içinin şişip patlayacağını hissettiğinde rahatlatır bu, zehri akıtırsın bi nebze.

Bunları gerçekleştirememek ağır bir ceza.
Yokmuşsun gibi davranmak, bunun bir açıklamasının olmaması acı verici.
Yıllar sonra yaşayıp yaşamayacağımızı bile bilmediğimiz bir zamanı düşleyerek, onun umuduyla, mutluluk açlığıyla kendimizi büyük bir hapse atıp özleme boğuyoruz.
Savaş başladı. Karşıdan gelen öfkeyi bizim sabrımız yenmek zorunda, onların kinini bizim sevgimiz bastırmak zorunda, tabuları da yıkmak için onlara uymuş gibi yapmak zorundayız.

Herkes bizi yok sanıyor.
Bir hayalete dönüşüyorum mecburiyetten.
Bu yok oluşa üzülenler bile içimi acıtıyor. Mış gibi davranmak, o kelimeyi telaffuz etme zorunluluğu bile gerçeği bilmeme rağmen o hayalet psikolojisine büründürüyor. Yani bildiğin ölü.
Hiç bilmiyor insanlar, mecbur bırakıyorlar bizi. Nefes almak istiyorsan kalp atışlarından vazgeçmelisin diyorlar.
Peki insan bu ikisinden biri olmadan nasıl devam eder?
Yanlışmışız.
Yalanmışız.
Yalan olan sizsiniz oysa, yüzümüze maskeleri takan sizler. İsimler, varlıklar kaybolabilir ortadan sizin yüzünüzden ama yok edemeyeceğiniz çok daha büyük şeyler var.
Onu da bilmezsiniz, bilemezsiniz.
O hiç öğrenemeyeceğiniz şeye hayaletler sahip olabilir ancak.
Yokettiğiniz ama hiçbir zaman yerine geçemeyeceğiniz hayaletler...

Lunapark

2011-09-14T15:00:00.000-07:00

Maviye aşık bir yeşil için turkuaz bir tutkudur.
Bakmaya, görmeye, karıştırmaya, boyamaya, her tonunu yakalamaya, her yeri turkuaza dönüştürmeye doyamaz, sarhoştur.
***

Küçük bir kız çocuğu üstünde yeşil elbisesi babasının elinden tutmuş gitmektedir. Ona okulunun bahçesini gösterecek, arkadaşlarıyla tanıştıracaktır. Bu yüzden heyecanlıdır.
Hayatta en değer verdiği insan babasıdır, ona aşıktır ve ondan daha güçlü, kendisini daha fazla sevecek bir adam olmamıştır, olmayacaktır. Mavi gömleği içindeki o uzun adama hayranlıkla bakar bir kere daha ve elini daha da sıkar.
Arkadaşlarına babasını gösterdiğinde onunla gurur duyacaktır ayrıca babasının okulu ve onun dünyası ile ilgili düşünceleri çok önemlidir.
Baba kız okulu dolaşır, bahçeleri gezer, yemek yer, parkta oyun oynarlar. Küçük kız babasına bildiği her yeri göstermeye çalışır, ona göre en eğlenceli parklar bu küçük parklardır ve babasını oyunlarına ortak edip onu da eğlendirir.
Baba kızına gururla ve sevgiyle bakarak ne kadar güzel ve kusursuz bir varlığa sahip olduğunu düşünür. Kızı onun her şeyidir ve onun mutlu olması için elinden geleni yapmaya kendi kendine söz verir.
Tam o sırada sürpriz yapmaya karar verir ve kızı lunaparka götürür. Kız buraya ilk kez gelmiştir, daha önce gittiği küçük parklara benzemiyordur burası.
Her şey öylesine renkli, öylesine büyük ve öylesine büyülüdür ki...

Kalabalığı boşverirler ve bütün gün deli gibi eğlenmeye karar verirler.
Adam kızının elini sıkı sıkı tutar, kendisi de kızının yanında çocuk gibi saf hisseder kendini. O da lunaparka ilk kez geliyormuşçasına her şeye tek tek biner kızıyla. Beraber keşfederler eğlenmeyi.
Adam kızını dönmedolaba bindirdiğinde yukarıya çıkarlar çıkarlar ve küçük kız tepeden minicik görünen insanlara baktığında babası gözüne tanrı gibi görünmüştür. Aşağı düşmeyecektir çünkü babası onu sıkı sıkı tutmuştur. Kalbi küt küt atarken bir yandan etraftaki ışıklara bir yandan hayranlıkla babasına bakar. Dünyada başka bir mutluluk olmadığını düşünür.
Dönmeye devam ederken gözleri diğer makinalara takılır, balerine koşup binerler ve başları dönene kadar inmezler. O etek onları oradan oraya savurur.
Yorulmazlar bir türlü. Her şeyi denemeleri gerekir beraber. Çarpışan arabadan inip trene koşarlar oradan gondola. Her biri ayrı heyecanlıdır, diğerine binince ötekinde akılları kalır. Lunaparktaki kimse bu kadar eğlenmiyordur.
Saatler geçer, enerjileri de jetonları da bitmemiştir aslında ama kalabalık dağılır artık, park kapanacaktır. Gitmek zorunda kalırlar.
Oradan uzaklaşana kadar, ışıklar minicik kalıp yok olana kadar dönüp dönüp arkaya bakarlar.
O pamuk şekerinin tadı, kokusu onlarda kalmıştır.
Bir de kız gözlerini kapattığında hala uçmaktadır ve yüzüne çarpan rüzgarı hisseder sanki.
Babası ona bunu yaşattığı için bir ilahtır. Babası da kızı ile yeniden doğduğu için mutludur, hafiftir, hiç bu kadar eğlenmemiştir. O onun meleğidir.
Artık buraya hep geleceklerdir.
***
Çocuklar için lunaparklar vazgeçilmezdir, insanlar için de çocuk kalmak...
Lunaparklara herkesin ihtiyacı vardır çünkü orada bütün renkler vardır.
Herkes kendine uygun olanı seçer, görür, alır.
Işıl ışıldır park, maviler yeşiller birbirine karışır.

Aşk

2011-09-11T15:36:00.000-07:00

Bazen iki ay iki yıla, iki gün ise ömre bedel olabilir.

Nicelik değil, niteliktir önemli olan. Her saniyenin değerini biliyorsak, dolduruyarsak en iyi şekilde anlarımızı, ömrümüze ömür katıyoruz demektir.
***
Zaman yine oyun oynadı bizimle. Koskoca dört günü ikiye bölüp, iki zıtlık halinde sundu önümüze. İlk iki günü geçmek bilmezken, son iki günde neredeyse hiç uyumadan yılları yaşayabildik. Ve iki saniye sürdü.
İnanamadım.
***
Bilinmezlikler hep çeker insanı. Merak uyandıranlar cazibelidir hala. Genel yargılar vardır bu konuyla ilgili, derler ki yaşadıkça tüketirsin, sıradanlaşırsın. Sadece alışkanlık olur derler.
Yargıları yıkamaz herkes. Öğrendikçe, öğrettikçe, keşfettikçe, paylaştıkça, gördükçe, gösterdikçe eksilmedi, arttı hep. Karıştıkça çoğalan, kalabalığa inat sarıldıkça yücelen tek bir gerçek vardır. Aşk.
***
Nedir aşk biliyor musun?

Günlerine günler, şehirlere şehirler eklemektir.
Renklerine renk katmak, turkuazın yanına küçük masum bir kırmızı çiçek koymaktır. Gri ve siyahı birbirine eşleştirmektir bilmeden.
Aşk kahkaları da arttırmaktır. Gördüğün her şeye kendi komedini yazmak, tüm absürdlüklerin, tuhaf tiplerin seni bulmasıdır.
Bir diziyi canlı canlı yaşamaktır aşk. Eleştirdiklerinin başına gelmesidir. Tüm tiplemelerin teker teker karşına çıkmasından korkmak, bununla bile dalganı geçebilmektir.
Aşk dediğin, hayatını riske atmaktır. Kıyametleri koparacak olayları gerçekleştirecek cesareti bulmak, korkuları boşverip kaderle inatlaşmaktır.
Şarkıların cuk oturmasıdır aşk. İçinden o sözleri seçip almak, eşlik etmek, onu dinlerken bir daha yaşamak, yanındayken bile kaybetmişçesine gözyaşlarını tutamamaktır.
Kaçmaktır, sığınmaktır ve bazen herkesi kandırmaktır aşk.
Seni anlayabilen tek bir kişinin olma ihtimalinin bile mutlu etmesidir.
Dostsuz kalmaktır bazen, her derdi içinde tek başına yaşamak zorunda kalmaktır.
***
Aşk, değişen arkaplandır. Tam on iki saat boyunca gözlerini ayırmamaktır. Güneş doğarken, batarken, şehrin ışıklarında, başka şehirlerde, karanlıklarda, loş ışıklarda, ağaçlar arkadan hızlı hızlı geçerken, şarkılar anlatırken, sen susarken, dışarıda hayat devam ederken hiç durmadan aynaya bakmaktır.
İçmeyi bırakmaktır.
Onun için içmektir.

Alışkanlıklar ve geçmişten arınmaktır.
Değişik müzikler dinlemektir. Önyargıları yıkmaktır.
Çok güzel kokmaktır aşk, bağımlısı olmaktır güzel kokuların.
Uyanmaktır, uyumaktır, turkuaza boyamaktır. Turkuazın her tonunu sevmektir.
Her şeyden daha da emin olmaktır.
Her haline bayılmaktır.
Zaman içinde beraber yolculuk yapmaktır, onu küçüklüğüne götürmek, hakkında her şeyi anlatmaktır.
Dünyayla beraber onu da keşfetmektir.
İmkansız denecek bir fırsat yaratıp özgürlüğünü ilan etmektir.
Soruyu daha duymadan cevabını vermektir.
Tesadüfleri sevmektir.
Birini sevmektir.
Bir bileti saklamayı sevmektir. Bir çiçeği, bilekliği, sinema biletini saklamak demektir.
Risk demektir aşk.
Güven demektir.
Her şeyi masalmışcasına yaşamaktır.
Ve aşk, ne olursa olsun gözlerini ayıramamaktır.

Little Girl Blue

2011-09-07T04:50:00.000-07:00

....
..Benim küçük hüzünlü, mutsuz kızım...
Bilmen lazım,
Elinden gelen sadece saymaktır, tek sayabileceğin ellerindeki parmaklardır,
güvenebileceğin kendi ellerindir sadece, başka neyin var ki?
...

sit there, count your fingers ,
what else, what else is there to do?
and i know how you feel,
i know you feel that you're through,
sit there and count, oh, count your little fingers,
my unhappy, oh, little girl,
little girl blue.

sit there, oh, count those raindrops you see fallin' down
oh, honey, all around on you,
honey, don't you know it's time, oh, that it's time
somebody told you,
'cause you got to know
that all you ever gonna have to count on,
or gonna want to lean on,
it's gonna feel just like those raindrops too
when they're fallin' down all around you.

Paradoks

2011-09-05T15:58:00.000-07:00

Ne gördüklerine inan, ne duyduklarına.
Sadece hissettiklerin sana gerçeği anlatır.
Bir göze çok dikkatli bakmak lazım önyargıları yıkmak için. Öyle bir dikkatli bakmalısın ki arkasındakini en yalın haliyle görebilesin. En yalın ve en yalansız...
Duydukların kafa karıştırabilir.
Çünkü bazen dikkatle seçtiğin kelimeler bile hassaslık sınırlarını zorlar.
Bu yüzden hep en sevdiklerimizi en çok yanlış anlamaz mıyız?
Hep paradoks vardır.
Yağmurdan kaçarken doluya tutulursun.
Her kelime kelebek etkisi yaratır ve senin onu söyleme amacın ve ortamını o an anlatamadığın için karşı taraf yalnızca ağzında çıkan kelimelere odaklanır, bu da orada bir fırtına etkisi yapar.
Oysa sen dikkatli olduğunu düşünüyorsundur.
Sen eminsindir ya kendinden, içinde art niyet yoktur ya hani, düşünmezsin kelimelerinin nelere yorulacağından.
O da düşünmez haliyle bu kadarını.
Bilinmeyen arka planlar, bilinen bir kırmama isteği ile birleşince, açık olma eksikliği ortaya çıkar. Şifreler yanlış deşifre edilebilir.
Aslında amaç bellidir, tektir.
İki kişinin tıpatıp aynı olması paradokslar doğurur böyle durumlarda.
Bu durum iyi midir, kötü müdür bilinmez.
Bilinen bir şey vardır, sonuç.
Sonuç aynıdır.
Korkan gözlerle bakıp, alacağı cevaptan korkarak soru sormak...
Sonra soruları boşvermek..
Koku..
Manyetik alan..
Magnetin zorla dolaptan çekilmesi, ellerin gitmeden sökülmesi..
Burukluk..
Tebessüm.

Melek

2011-09-03T15:23:00.000-07:00

Melekler iyidir, melekler saftır, hatta kusursuzlardır. Bu nedenle sevilirler, bu nedenle yanında olsun ister insanlar. Ama her meleğin bir görevi vardır ve tamamladıklarında uçup gitmeleri beklenir belki de..
***
Sen çok iyi, çok temiz birisin" şeklinde başlayan konuşmalar korkutucudur.
Kimse iyi insanları üzmek istemez çünkü.
Sen onlara fazla iyisindir hep.
Meleksindir.
Hatta bilmeden üzmüşse seni, olayların bu raddeye geleceğini kestirememişse kendine olan öfkesinden bahsetmeye başlar zaman zaman.

İşler sarpa sarar, kafalar karışır.
"Bu kadar sevme beni, bu kadar iyi olma, azat et ne olur" der gibi bakışlar atılır.
Çünkü kötü gitmesi tahmin edilenler yoluna girmiştir artık.
Bir melek belki de gelip farkında olmadan düzeltmiştir ters giden şeyleri.
O yüzden vicdan denen illet ona kıymayı engelliyordur. Ona kıyamadıkça, ondan hata gelmedikçe bu karmaşadan çıkmak zordur. Hiç kimse meleklerden vazgeçemez ve onlara git diyemez.
Tek bir yol kalır geriye. Ve konuşmalar şöyle devam eder,
"Ya öyle olmazsa, ya engel çıkarsa, ya çok beklersen?"
Ama lanet olsun ki sevgisi çok büyük olduğundan buna da evet der melek.
Uçup gitmesi gerektiğini hisseder.
Ama her insanın bir meleği vardır omzunda ve o melek de kendini o omza adamıştır.
Oradan uçarsa varlığının bir anlamı kalmayacaktır.
Ama başkalarına zarar verdiğinde de melek olmayacaktır artık.
O omuzların sahibi de bilmiyordur bu cevabı.
Kafası karışmıştır.
Melekler kafa karışıklıklarının anlamını iyi bilirler. Ama sadece susarlar.
Dua etmekten başka ellerinden gelen bir şey yoktur.

Gökteki Küçük Parlak Şeyler

2011-09-02T14:42:00.000-07:00

"Bir bulut olsam, yüklenip yağsam, dökülsem damla damla toprağıma..."
Toprak benim. Dokunabilirim istediğim kadar.
Hava benim... Koklayabilirim günün her saati.
Yıldızlar benim. Her gece görebilirim onları.
Bir kanca atıp çıkabilsem yıldızlarımın yanına, asılı kalsam..
Pırıl pırıl, ulaşılamaz olurdum, büyük ama uzaktan minicik görünen.
O zaman rol değiştirirdik. Ben yıldızlara bakıp hayal kurmazdım ve ulaşamayacağım dilekler dilemezdim.
İnsanlar bana bakıp dilek tutardı.
Bir işe yarar, etrafımı aydınlatırdım.
Geceleri görünürdüm sadece. Koyu mavi içinde yer alırdım.
Gün ışığında açık mavi diğer renklerle karışırken ortadan kaybolurdum yine.
Geceyi yaşayan diğer yarımküreye saklanırdım.
Yıldızlar miniciktir dünyadan bakınca. Her zaman da görünemezler. Görünmeleri için karanlık olması gerekir.
Çok fazladırlar.
Uzay boşluğunda kayıp dururlar kendi kendilerine.
Güneş sistemine dahil olamazlar.
Tek işleri orada durup, göründüklerinde ışıldamaktır.
Ama belki yıldızlar canlıdır.
Kim bilebilir?

Eylül Köprüsü

2011-09-01T14:00:00.000-07:00

Yine bir eylül ayını karşılıyoruz. Yine her zamanki gibi eylül. Ne çok sıcak, ne çok soğuk.. Yılın en sakin zamanları...

Yavaş yavaş kendini hissettirir günleri geçtikçe. Akşamları daha serin olmaya başlar, sarınacak sıcak şeylerin ihtiyacını hissetmeye başlarsın. Gündüzleri tablo gibidir, güzel bahçelerde güzel insanlarla güzel renklerin içinde güzel bir zaman dilimidir eylül. Geceleri ısıtacak bir şey yoksa, hasta olunabilecek bir aydır.
Her eylülde okullar açılır, tatilciler gelir, gider, işler yoğunlaşır, sezon başlar, yılın başı sayılır genellikle bu ay, herkesin yenilendiği, sıfırdan başladığı, seçimler yaptığı bir ilk basamak gibidir.
Bu eylül tam bir geçiş, tam bir dönüm noktası.
Bu eylülün arkasında kalmış çok dolu bir yaz duruyor. Öylesine alev alev, ışıl ışıl bir yaz ki, bitiminde eylülün yapraklarını daha bir farklı etkileyecek sanki. Yapraklar hızlı hızlı kuruyup dökülecek bu eylülde. Havalar çok çabuk soğuyacak. Çünkü bu eylülün bize getireceği kış çok fırtınalı olacak.

Her şeyin yoğunluğu mevsimleri etkiler, mevsimler insanları, insanlar olayları.
Bu eylülde dökülen yapraklar, baharda daha taze açabilmek için, kışın fırtınalarını atlatacak.
Çok sakin bu eylül. Çok dingin. Fırtına öncesi sessizlik dinginliği.
Sağlam durmak lazım.
İçimizi ısıtacak şeylere daha sıkı sarınmak lazım.
Ağacın kökleri yerde ne kadar sağlamsa, fırtına ağacı o kadar etkilemeyecektir.
Her eylülde o ağaca bir yaş, bir halka eklemek lazım.
Eylül bitene kadar da sabretmek...
Sararan yaprakların, yavaş yavaş yok olan yeşillerin tadını çıkarmak lazım.
Eylülün sürprizlerini beklemek ve görmek lazım..

5

2011-08-31T14:51:00.000-07:00

Şu hayatta neyi istersen, o olmaz.
Beklemekte olduğun şey, ancak onu beklemeyi unuttuğunda gerçekleşir. Bu, evrenin 'sen bakarken soyunamıyorum' deme şeklidir.
Bir de şu vardı, hayatta neyi seviyorsan ya yasa dışıdır, ya ahlak dışıdır ya da şişmanlatır.
Belki de bu yüzden beklediklerimiz gerçekleşmiyordur.
Hani kalpten isteyince oluyormuş her şey?
Biz büyüdükçe kirleniyoruz ya, kalbimiz de yok mu oluyor aslında? Ondan mı ters gider hep olaylar?
Birilerine zarar veriyoruz da ondan mı işler yoluna girmiyor, iç huzuru bulamıyoruz?
Sezen'in dediği gibi, kan ter içinde uykularımızdan uyanıyorsak her gece,
olur olmadık yere ıslanıyorsa kirpiklerimiz, annemizi daha çok anımsıyorsak hatta anlıyorsak?
O yüzden mi?
Neden bir telefon etmek imkansız?
Neden görmek risk demek?
Hatta sırf bu riskler yüzünden ben varsam? Ya da var mıyım?
Soru işaretleri sarmasa dört yanımı, sarılabilmek için kaçmasam...
Bana şimdi olmaz, gelme demese..
Gözümün önünde olmasa da ölmesem..
İnsanlar bir bir uzaklaşmasa etraftan...
Bazen yabancı gibi olmasak...
Pişman mısın diye sorup durmasa..
Şimdi atlayıp gelebilse..
Her akşam böyle ağlamasam..
Miniğim gitmese İzmir'e..
Yalnız kalmasam artık...
***
Mutluluk 5 dakikanın içinde. Heyecan o 5 dakikayı yaratmakta... Risk o 5 dakika esnasında... Kalan 23 saat 55 dakika?
Şimdi gel de "neyin var", "iyi misin" denince açıkla..
Gel de anlat..

Gönülçelen

2011-08-28T14:34:00.000-07:00

Bugün bitsin, hem de hemen.
Bitsin ve takvimden sileyim, hayatımdan çıkarayım.
Çok yordu beni çünkü.

Artık çok yaş farkı kalmadı aramızda. Çünkü ben sabah daha güneş doğmadan birkaç yıl yaşlandım. Güneş de doğmadı zaten. Öyle bir bulut vardı ki arada, güneşi ve maviyi engellemesi yetmedi, kararttı her yeri ve ben onunla yağmadan gitmedi üstümden.
Gözlerim acıdı. İçim acıdı.
Tek bir kelime bile değil, ses tonu yüzünden. Kötü bir sonuç bile değil, ihtimali yüzünden.
***
Bitsin bugün, evet.
Çünkü bugün tesadüfler de sevmedi beni. Ne yaptıysak denk getiremedik. Göremediklerimi duyduklarımla bastırmaya çalıştım ama hep engelleyen bir şeyler vardı.
***

Her şeyi uçlarda yaşamak ne kadar zor. Güzel geçen her şey çok güzelken, dopdoluyken, kötü olan da ölümcül olabiliyor. Aşk bıçağın bir ucuysa öteki ucunda nefret var ve üstündeki o keskin çizgiyi kıskançlık oluşturuyor. O kadar tehlikeli işte...
***
Bugün bitmedi, bitemedi..
Kendimi yatıştırmaya çalıştım, şarkı mırıldandım hep, "gönülçelen gönülçelen, aynı anda utanmadan, hem kırıcı, hem kırılgan..." diye.. Neden bilmem dilime dolandı. Bi yandan şarkı söyledim, bi yandan düşündüm sürekli. Güzelliğin bi çeşit lanet olduğunu... Hani İngiliz şiirlerinde bahsederler ya... Güzellik lanettir ve sevdiğinin güzelliği de onun lanetidir, o güzelliğinden kopamaz ve sen ondan kopamazsın. Güzellik iki tarafı da acıtır. Çok sevmek de acıtır.
***

Her şeyi psikopatça yaşarsın zaman zaman. Yani bu yaşam; öğretici, yorucu, dinamik, monotonluktan ama huzurdan da uzak, maksimum sabır gerektiren bir yaşama olabilir. Bunlar fırtına anlarıdır. Fırtına öncesi sessizlikler çok güzel geçer, anlamazsın. Sonra fırtına anı geldiğinde gemi savrulur, savrulur... Dalgalar dindiğinde de limana sığınmak ister.
***
Bugün kendimi o gemi gibi hissettim. Dibe sapladığım demiri çıkaramadım, limana gidemedim. Olduğum yerde kaldım. Fırtına dindikten sonra sağa sola sallandım sallandım... Sonunda durdum. Sabahı beklemek zorundayım. O yüzden bugün bitmeli artık. Hem de hemen.

Merdivenler

2011-08-25T15:37:00.000-07:00

Yokuş aşağı inmek kolaydır, ağaçtan aşağı atlamak da. Kaydıraklardan kaymak çok eğlencelidir ama her seferinde merdivenlerini tırmanmak gerekir. Aşağıda olan hep yukarı çıkmak ister ve genelde yukarı çıkmak için merdivene ihtiyaç vardır.
***
Merdivenler hem zorluğu aşmanın, yorulmanın, yukarı çıkmanın hem başarının sembolüdür. Aslında hayatın ta kendisidir. Önemli olan o ilk basamağa kararlı bir şekilde adım atmak ve o adımı atarken kimin elinden tuttuğundur.

***
Çocukken, gençken hayatın dümdüz ve eğlenceli bir yol olduğunu düşünürken ve herkesi iyi zannederken ufuk çizgisine doğru koşa koşa gidiyordum ben de herkes gibi. Karşımdaki basamakları görmeden, hızlı hızlı... Sonra ilk basamağa ayağım takılıp düştüğümde anlamıştım onları tırmanmak zorunda olduğumu. İlk basamağa oturup çaresizce ağlamıştım. Koşmayı biliyordum ama tırmanmayı öğretmemişti kimse. Hem dizlerim yara içindeydi ve benim yukarı çıkacağıma dair kendime inancım yoktu.
***
Bir basamak yukarıda durmuş bana bakıyordu. Sanki ben küçük bir bebekmişim gibi. "Hadi gel, artık ayağa kalkman lazım" dedi. Kabul etmedim. Çünkü o merdivenleri çıkarıp beni aşağı iteceğini düşünüyordum. Olsa olsa bana tuzak kuruyor olabilirdi.
***
Zaman geçti. Orada oturmaktan sıkıldım. Hem o dümdüz sandığım yola geri de dönemezdim. Nasılsa o merdivenleri çıkmayacak mıydım? Elinden tutmaya karar verdim.
***
Çıkmaya başladık yavaş yavaş basamakları. Hep kötü bir hamle yapmasını bekledim. Hep. Ama önce yarayı iyileştirdi, sonra da basamakları nasıl çıkmam gerektiğini öğretmeye başladı bana. Şaşırıyordum, ondan beklenen davranışlar değildi.

***
Devam ettik yukarı çıkmaya. Basamakların sonuna ulaşmak hedefti. Ama şöyle bir sorun vardı, her adımda enerji azalıyordu, yoruyordu merdivenler bizi. Bazı basamaklar gerçekten çok yüksekti, çok çaba sarfetmek gerekiyordu. Ama çıkıyorduk yine de. Nasıl yapabildiğimi ben de anlamıyordum. Korkuyordum bazen, o zaman sımsıkı sarılıyordu bana ve sonunda tamamen güvenimi kazandı.
***
Bu aşamadan sonra bu basamakların her birini atlamak daha eğlenceli hale geldi. Yükseldikçe durup durup insanları izliyorduk, hepsi minicik olmaya başlamıştı. Ne çok basamağı geride bıraktığımızı görüp hem seviniyor hem şaşırıyorduk.
Merdivenler gittikçe daralıyordu ve hep düşme tehlikesi vardı. Ne kadar yüksekten düşersek, ölüm o kadar acı olacaktı. Ama hedefe ulaşırsak...İşte o zaman dünyanın en tatmin edici ödüllerinden bile daha büyük hazları yaşamış olacaktık.

***
Merdivenin ortalarında bir yerlerdeyiz şimdi. Ya da sonuna az kaldı, bilemiyorum. Bugün bir basamak bile çıkamadım. Yorgunum. Mola verdik ama molalar beni yoruyor. Sadece gözlerimi kapatıp, merdivenlerin sonunu şöyle hayal ettim, o gün o en üst kattan aşağı bakıp insanları izleyip, İstinye'de de bunun aynısını yapacağımızı konuşmuştuk. Masmavi ışıklar vardı, aşağı inmeye korkuyorduk ama oradan büyü bozulmasın diye ayrılamamıştık, korktuğumuzdan değil. İşte, merdivenlerin sonu orası, orası olmalı. Ama zaman sınırlaması olmayacak. Saklanmayacağız.
Yine yan yana durup, dinleneceğiz.

Şafak Özlemi

2011-08-24T19:41:00.000-07:00

Her kış plan yaparız yazı düşünerek. Yazın gelmesini bekleriz. Kışın o karanlığı, soğuğu,, yağmuru çamuru yorar, dibe çeker ruhumuzu çünkü. Sırf o çizgiyi yükseltmek için bile güneşin, denizin, sıcağın hayalini kurarız.
***

Mevsim kıştı. Daha yazın gelmesine aylar vardı ve benim ruh halim yazın bana hiç gelmeyeceğini söylüyordu. Hayal kurmakla yetinmek zorundaymış gibi hissediyordum. Kışın o geçici, iç ısıtmayan güneşleri hiç tatmin etmiyordu beni. İçim dışım buz gibi oldu bu kış.
***
Kapattım gözlerimi. Ve işte oradaydım. Havayı ısıttım, güneşi daha da parlattım, yeri göğü masmavi hale getirdim, etrafımı yeşilliklerle donattım, turkuaz suların önüne sapsarı kumları döktüm, en sevdiğim renkleri kullanarak muhteşem bir tablo yaptım. Kışın o soğuğunda olabileceğim en imkansız yeri yarattım kafamda. Hayallerimin hiç sınırı yoktu. Utanmadan bir de denizden Poseidon'u çıkardım, kendime çektim onu. Tüm insanları dondurdum, zamanı da durdurdum. Posedion gittikçe yaklaşıyordu denizden çıkarak. Her şey istediğim gibiydi doğal olarak, ne de olsa ben hayal edip ben oynuyor, oyunu ben yönetiyordum. Gerçek olamayacağı için de herhangi bir sınırlama yoktu. Koşup, gülüp, eğlenip, yorulup kendimizi kah kumların üstüne kah dalgaların arasına atacak, sonra yemek yiyip güneşi batıracaktık sakince.

***
Akşam oldu, çok güzel olduğu için nasıl geçtiği anlaşılamayan zamanın sonunda güneş bütün güzelliği, bütün ılıklığı, bütün kızıllığıyla karşımızda durdu bir süre. Gözlerimizin içine girdi. Öyle çok yakmıyordu artık, bakabiliyorduk ona doğru. Sonra yeşiller daha yeşil, maviler daha mavi parladı. Mükemmeldi.
***
İşte kendi kendime böyle bir hayal kurdum gözlerimi kapatıp. Sonra silkinip kendime gelecekken, tam hayata dönecekken, gözlerimi açtığımda, aradan o ayların çoktan geçmiş olduğunu farkettim. Gerçekten de dedikleri gibi göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş gibiydi her şey. Yemek yemiştik, yanımda oturuyordu öyle. Yaz mevsimindeydik. Poseidon da vücut bulmuş yanımda oturuyordu. Gülümsemesi içimi ısıttı. Karşıdan gelen o güneşi de onun gözlerinden seyrettim. Gözümü açıp açmadığım konusunda tereddütte kaldım, hala hayalin içinde olabilir miydim acaba? Oradan ayrılmak zorunda kaldığımızda anladım ama, gerçekti o. Şimdi yanımda yokken yine hayalet olan, konuşamadığım, ama yarın gördüğümde yeniden canlanacak olan bir gerçek.
***
Güneşi hep beraber batırıyoruz onunla.
Güneşi bize yansıtan da biziz.
Ama bir gün güneşi birlikte doğurduğumuzda, ben gözlerimi bir kez daha açmış olacağım. Her şey o zaman değişmiş olacak.

Kayıp

2011-08-21T14:52:00.000-07:00

Ayrı geçen her saniye sadece bir kayıp, başka bir tanımı yok. Boşa akan su gibi, göz göre göre onu kaybetmek ve çaresizlikten bir şey yapamamak büyük kayıp.

Zaman hızlı mı yavaş mı ilerliyor hiç bilmiyorum, hala anlamış değilim. Bazı saatler ışık hızıyla geçebiliyorken, bazı günler neden yıllarca bitmiyor?
***
Kum saati gibi hissediyorum kendimi. Yan yana olduğumuzda damarlarımdan kan hızlı akmaya başlıyor, hayat buluyorum. Hareketleniyor bütün hücrelerim ve bu yüzden o kum taneleri enerjinin etkisiyle midir bilmiyorum, çok hızlı iniyorlar aşağı. Ve bize ayrılan süre doluveriyor anlamadan.
Oysa yalnızken böyle mi? Bir kenarı atılmış ve yan yatmış kum saati içindeki tüm zerrecikler öylece kalıyor. Sabit. Sinir bozucu bir ilerlemezlik var. Ben de o saat gibi yatıyorum sadece. Beni ayakta tutan yok çünkü yanımda.

***
Şimdi bomboş, uzun bir metronun içinde olmak isterdim. Nereye gittiğini bilmediğim bir metro. Bütün koltukları boş ama biz yine bir köşede maviliklere dalmış gidiyor olmalıyız. İnsanların olmadığı bir yere götürmeli bizi o metro, o yerde zaman durmalı.
Bütün kayıpları engellemiş olurduk, hayatlar boşa akmazdı o zaman. Anlarımızın değerini daha da çok bilirdik. Acele acele değil, doya doya, sindire sindire bakardık birbirimize. Hiç uçmayacak kokular bırakırdık.
***
Şimdi gerçek olanla yüzleştiğimde, gerçek zamanın içine girdiğimde, biliyorum yine; olağan akışa bırakmaktan başka çare yok. Kocaman ve süresini bilmediğim bir kum saatini ters çevirip bekleyeceğim. Son damla yere düştüğünde, taşların da yerlerini bulması umuduyla...

Aynı Dilde Yaşamak

2011-08-20T18:08:00.000-07:00

Dilbilimi de edebiyatı da oldum olası seviyorum. Kelimelerle oynamak, espriler üretmek, etimolojilerine bakmak, her farklı insanın aynı kavrama farklı bir ses, farklı bir anlam yüklemesi... Hem bulmaca gibi gelir, hem büyülü bulurum hem de hayatı anlatır herkese başka yollardan.
Kalktım yıllarca filoloji okudum, akademik olarak öğrendiklerim hayatta pek bir işime yaramadı ama okul bittikten sonra kelimelerle öyle bir oyun içine girdik ki, böylesini hiçbir yerde öğrenemez, öğrensem de kimseyle konuşamaz, uygulayamazdım.

***
Sözcükleri çok sevdiğimden midir nedir, bana küçük sürprizler yapmaya başladılar. Birer birer anlamlarını öğrenirken, aniden değişiyorlar sanki. Bir karamelli waffle'ın içerdiği kalori herkes için standart bir anlam taşırken, bana yaptığı çağrışım artık bambaşka. Çünkü sadece iki kişinin konuşabileceği bir dil yaratmak gibi mucizevi bir misyonla görevlendirilmiş gibiyim ve bu dilin sözlüğünü yazıyorum şimdi. Bana kelimeleri öğreten bir öğretmenim var yalnızca. Bir o biliyor bu dili, bir de ben.
***
Şimdiye kadar elimde sıkı sıkı tuttuğum ve ezbere bildiğim eski sözlüğümü aldı ve her şeyin üstünü karaladı. Elmadan incire, sevgiden nefrete, günahtan masumiyete, uçmaktan kaçmaya, yorulmaktan özlemeye, geçmişten geleceğe ve daha hatırlayamadığım ne kadar kelime varsa yeni anlamlarını yazdırdı bana. Artık yeni anlamlarıyla kullanacaktık kelimeleri, böylece kimse anlamayacaktı. Evlenme, boşanma, gerçek, yalan, siyah, beyaz, yeşil, mavi... aklıma gelebilecek her şeyin anlamı değişti. Bir de önceden bilmediğim bazı kelimeler eklendi oraya, entrika gibi, memnu gibi.
***
Her gün karşımıza insanlar çıktıkça, yeni olaylar denk geldikçe, küçük bir çocuğun konuşmayı öğrenmesi gibi yeni dilimi öğreniyorum. Bu beni diğer insanlardan yabancılaştırsa bile çok da özel kılıyor aslında. Çünkü ben diğer dili zaten biliyorum, ya onlar bizim konuştuklarımızı anlıyor mu? Buraya yazdıklarımın kaç kişi tercümesini yapabilir ki?
***
Öğretmenim bambaşka biri. Her saniye bir macera yaşamak olmazsa olmaz onunlayken. Bana renkleri öğretiyor, insanları okumayı, sevmeyi, oyun oynamayı, uçmayı ve en çok da cesareti. Onun da benden öğrendiği şeyler var. Siyahları beyaza boyamayı öğretiyorum ona, kötü ve gereksiz ne varsa ayıklayıp minimal yaşamayı öğreniyor benden. Buna saflık ve duruluk dedi, bana da bebek. Sözlüğe yazdırdı.

***
Eş ve zıt anlamlı her şey birbirine girdi. Dilin kuralları yeniden yapılandı. Örneğin senaryo gerçek, gerçek ise senaryo oldu. Bazı insanlar yapamadığı, gerçekleştiremediği şeyleri sanki yaşamışçasına anlatırken, biz yaşadıklarımızı "rüya" kelimesinin karşısına yazdık. Hiç olmamışçasına.
***
Öğretmenimi çok seviyorum. Bu yeni dilimiz sayesinde daha da çok eğlenmeye başladık artık beraberken. Birbirimize öyle hikayeler anlatıyoruz ki insanların yanında, herkesin anladığı başka, güldüğü başka. Nasılsa ikimiz anlıyoruz diye öylesine rahatız ki konuşurken, dünyayla bu kadar dalga geçebilen olmamıştır. Öğrenci ve öğretmen uyumluysa, öğretmen sabırlı ve öğrenci akıllıysa bu dersin tek bir sonucu vardır, kaçınılmazdır: başarı. Fakat öğretmen ve öğrenci ilişkileri toplum tarafından biraz yadırgandığı için, ders bitene kadar sabredilmelidir. Şartlar eşit olduğunda, başarmanın dayanılmaz hazzı yaşanacaktır.

***
Böylece öğrenci öğretmen kavramlarına da yeni anlamlar yüklemiş oluyorum. Hızlı öğreniyorum. Başarı hırsı sarıyor çünkü her yanımı. Daha çok kelime öğrenmeli, daha çok konuşmalı ve hedefe daha çabuk ulaşmalıyım. Bu, öğretmenimi de mutlu edecek. Sadece aynı dili konuşmakla kalmayıp, aynı dilde yaşamaya da başlamış olacağız o zaman.

Yansımalar

2011-08-19T15:15:00.000-07:00

Gece olduğunda ay bize güneşten aldığı ışığı yansıtır, ışıksız kalmayalım, güneşi unutmayalım diye.
Ama yansıma yapan tek şey ay değilmiş.
Ben seni hiç unutmam ya, aklımdan hiç çıkmazsın ya aslında, yine de doğada ne varsa seferber olmuş, yansıma yapıyorlar bana. Her şey seni çağrıştırıyor, senin özelliklerini yansıtmak için seferber olmuş etrafta ne varsa.
Güneş, deniz, dağ değil sadece, karşımda duran kupa bile bir kimliğe büründü artık.

***
Güneş ışığını yansıtırken, dağlar gücünü yansıtıyor bana. Kalabalıklar senin o bilinmezlerini yansıtsa da, bir ağacın gölgesi verdiğin huzuru yansıtıyor.
***
Öyle şarkı sözleri var ki, bazılarını sen bana, bazılarını ben sana yazdım. Yaşadıklarımızın yansıması olmuş notalar, sözler.
Filmlerdeki korkuları daha iyi anlar oldum, karakterleri çevremizdekilerle özdeşleştirdim, izlediğim aşklar gözüme basit göründü, aksiyon sahneleri çok da uzak gelmedi birden... Ekranda yansıtılan da hayatımızdı çünkü.
***
Yediğim, yaptığım tüm yemekler seni yansıttı. Çünkü orada senin bir yansıman vardı, hepsi sana hazırlanıyordu, beraberdik hep o masalarda. Yansıman bırakmadı beni hiç.
İçtiğim kahvede senin yansıman vardı. Hiçbir kahve seninki gibi güzel olamazdı çünkü. Yaptığım kıyaslamalar, içimdeki özlem senin yansımalarındı.
***
İçinde mavi olan bir şeye gözüm takılıp bakışımı çevirsem, hemen gözlerimi çeviriyorum ona doğru yeniden. O yansımayı yakalamalıyım tekrar. Aklımdan geçen gözüme de görünmeli. Hiçbir şey bulamazsam, başımı göğe kaldırmam yeterli seni görmek için.
***
Şehrin herhangi bir yerinden geçerken, orada bıraktığın adımları görüyorum. Caddeler seni yansıtıyor. Keşfettiğimiz gizli yerleri çağrıştırıyor bana, bazen korkularımızı bazen umursamayışlarımızı.

***
Dergilerde baktığım evler bizim evimiz, haritada gördüğüm ülkeler gidilecek yerlerimiz. Dünyam yansımalarınla dolu.
Işıl ışıl her yer, aynı gözlerin gibi. Onlar yanımda yokken bile çağrışımlar hiç bitmiyor. Çünkü her şey seni yansıtıyor. Çünkü ben her yerde seni görmek istiyorum.
O ışık gözümün önünden gitmesin diye.
Konuşulan her şeyi sana yormak istiyorum.
Yüzünü görmek istediğimde ise sadece aynaya bakıyorum. Hep orada oluyorsun.
Gülüyorum.

Uykusuz'dan Mavi'ye

2011-08-18T18:03:00.000-07:00

Saat 2...
Saat 3...
Saat 4 ve sonrası.
5 ağustosta da böyle olmuştu, bugün daha da hissettirdi kendini bu uykusuzluk.
Sabah olacak neredeyse, sen şimdi orada kimbilir kaçıncı rüyanı görüyorsun.. Bir süre görüşemeyeceğimizi anladım ya, benim gözüme girmedi uyku. O kadar çok bebek dedin ki, şimdi gerçekten öyle davranıyorum, huysuz ve zırıl zırıl.
Deli manyak gibi aynı şarkıları dinliyorum, mesajları okuyorum tekrar tekrar, yatağıma girip çıkıyorum, kapatıyorum gözlerimi sonra o dağınık saçların altındaki mutlu ve yorgun gülümseme gözümün önüne geliyor.
Hiç olmamış gibi değil mi?
Başından beri anlatsak insanlara her şeyi, senin deyiminle "hadi canım" diyecekler.
O kadar ütopik işte her şeyimiz.
Birazdan sabah olacak ve ben güne bu şekilde, yine yalnız başlamamakta direniyorum. Günaydın mesajına cevap veremeyeceğim, özür dilerim. Çünkü yine bütün gün hasta gibi yataktan çıkamayacağım, biliyorum.
Kaçıyorum ben de.

Her an gelebilecek o sorulardan kaçıyorum.
Çember daralıyor, korkuyorum. Bu şekilde çok güçsüz hissediyorum, tekerlekli sandalyesi çalınmış felçli biri gibi.
Çok mutlu olup, çok güldüğümüz anlarda içimize bir sıkıntı gelir ya hani, ağlayacağımıza inanırız; bütün bu mucizelerden sonra da hayat bizden intikam mı alıyor acaba, yoksa kıskançlık mı yapıyor?
***
Tam 6 saat olmuş bırakalı.
Günaydın..
Beni her gün okumaya devam et mavi. Bırakma bitteri.

Su

2011-08-18T14:16:00.000-07:00

Su içtim, çok su içtim...
Sünger gibi bütün suyu içime çektim.
Suyu sevdim, suyu benimsedim.
Su içmekten sarhoş oldum sonra..
Tüm fay hatlarına basarak, mayın tarlalarında gezerek, başkalarına ait yerlerde, hep başka başka olarak...
***

Aynı şehirde, sokaklar caddeler boşaldıktan sonra dolaşabilmek artık, eski sen olamamak artık, hiçbir yere ait olamamak, ait olduğun yerde duramamak...
Böyle kavramlar geçip duruyor kafamdan. O kadar sarhoşum işte.
Eve dönmek zor, tekrar arayamamak zor, hesap vermek zorunda olmak zor, korkmak zor, yalan söylemek zor... ellerini ayırmak ise en zoru. Tekrar ne zaman göreceğini bilememek işkence, bahanelerin tükenmesi ile işlerin çıkmaza girmesi dayanılmaz.
***
Yorgunum ölesiye, ama uyuyamıyorum.
Yok yine çünkü.
Burada dayanılmaz sorularla yaşayamazken artık, onu da oraya göndermek daha da acı hale geldi.
Her şey yarım kalıyor.
Su içmeye doyamıyorum, elimden alıyorlar çünkü. Ben denize karşı yaşamayı hayal ederken, bir bardak suyu bile gizli içmek zorundayım.
O içebildiğim birkaç damlayı bile muhafaza edemiyorum, akıyorlar buradayken gözlerimden.
İyice susuz kalıyorum o zaman.
***
Kimselere anlatamıyorum, isteyemiyorum.Ağzımı açarsam anlayacaklar sanki. Yüzümden okuyacaklar her şeyi.
Susuz kalırsam ölürüm biliyorum, artık bu çölden kaçmalı...
O filmlerin sonundaki gibi olmasın bi kerecik..
Bir karakter ölmesin.Behlül kaçmasın.

Kıskanmak

2011-08-17T13:17:00.000-07:00

Nazım Usta'nın Tahir'le Zühre Meselesi'ni bilirsiniz,
"Yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?" der mısralarında. Birini kayıtsız şartsız sevmeyi, hiçbir karşılık beklememeyi ne kadar güzel anlatmıştır bunları yazarken.
Sevdiğiniz sizi sevmeyebilir, sizin aşkınız iki kişilik de olabilir, belki de o kadar büyüktür ki sevginiz ikinize de yeteceğini düşünürsünüz. Karşılık görmemek bir nebze katlanılabilir bu durumda aslında. Onun iyi olduğunu görmek, mutlu olduğunu bilmek bile size yaşama sevinci verir.
Böyle ölesiye severken aynı derecede karşılığını görmek vardır bir de, o zaman yaşamak bambaşka olur, hayatınız tadından yenmez, sığamazsınız gittiğiniz yerlere.

Yani bu en tepede olma hissidir.
Bunun tersi de en dipte olmaktır, tanımı ise karşılıksız sevgi ya da sevdiğini kaybetme gibi bir şey değildir.
Katlanılamayacak olan tek bir şey vardır.
Sevdiğiniz kişinin yanında birinin olması!
Çünkü karşılıksız sevginiz varsa, umut besleyebilirsiniz her zaman.
Ona bir şey olur da onu kaybederseniz, ömür boyu yas tutarsınız, yaşayan bir ceset gibi.
Ama..
Onu paylaşmanın bir tanımı, bir benzeri berbat duygu daha yoktur. Kafanızdan o düşünceleri kovmaya çalışırsınız, gözünüzün önündeki sahnelerden nefret edersiniz, tüm o başka elleri, başka gözleri yok etmek istersiniz, kulaklarınız çınlar, nefesiniz hızlanır, kalbiniz sıkışır, kırıp dökmek istersiniz etrafta ne varsa, gözleriniz hem öfke hem de çaresizlikten dolar ama boşalamaz bir türlü. En kötüsüdür bu beklemek. Belli edemezsiniz kimseye, içiniz içinizi yer sadece.
Sizin giydiğiniz güzel bir kıyafetin akabinde size çevrilecek gözlerin ihtimali bile onu delirtmeye yeterken ve siz sırf sizin hissettiğiniz bu berbat duygunun dörtte birini o hissetmesin diye söylediği her şeyi kabullenirken, onu oraya göndermek size nasıl koyar, anlatamazsınız. Ağzınızdan cılız bir "peki" çıkar.
Tek istediğiniz "sen benimsin" diyene aynı cümle ile kayıtsız şartsız karşılık verebilmektir.
Çok zordur beklemek, çok zordur artık her gün kendini sakinleştirecek bahaneler üretmek..
Bunun adı "kıskançlık"
Çünkü bunun adı "aşk".

Anladım

2011-08-15T16:30:00.000-07:00

Herkesin bilip inandığı genel geçer yargıların bir anda yıkılabileceğini anladım.
Hani ilkler özelmiş, unutulmazmış derler ya, öyle olmadığını anladım.
Geçmişte kalan ne varsa, ilk olsun, üç olsun beş olsun, hepsinin mükemmel tabloya ulaşana dek yaptığımız karalamalar olduğunu anladım.
Sabrın da saygının da iç içe olduğunu anladım.
Kelimeleri özenle seçmenin ne kadar önemli olduğunu anladım.
Tüm alışkanlıklardan vazgeçebilmenin, hayatındaki insanları çıkarabilmenin ne demek olduğunu anladım.
Böylece fedakarlık denen kelimenin tam karşılığını da anladım.
Bir kişiye dürüst olabilmek adına herkese yalan söyleyebilmeyi anladım.
Göze almanın, gemileri yakmanın ne olduğunu anladım.
Korkudan ölürken, sonunu bile bile devam etmeyi anladım, cesaretin kazanılabileceğini anladım.

Gerçek heyecan neymiş, her bir hücremin yaşadığını hissettiğimde anladım.
Ayakların yerden kesilmesini anladım.
Aynaya bakmadan kendi yüzümü görebilmek nasılmış, anladım.
Biriyle gurur duymak, birini benimsemek ne demekmiş çok iyi anladım.
Kalabalığın ortasında tutup sarıldığında, zamanın durabildiğini de anladım.
Şarkı sözlerinin öylesine yazılmadığını anladım.
Yanında olduğun birini özlemeyi anladım.
Sözün bittiği yeri anladım.
En güzel rengin mavi olduğunu bir daha anladım.
Çünkü o bir kitaptı ve ben her kelimeden yeni bir anlam çıkarıyordum.

Karışmak

2011-08-14T17:43:00.000-07:00

Her günümü, her anımı kaydetmek istiyorum. Hiçbir yaşanan boşa gitmemeli. O kadar değerli ve ulaşılmazlar ki çünkü... Tekrarları olmadığı için ben ölümsüzleştirmeliyim onları.
***
Geçen her saniyenin değerini biliyor olmak ama zamanın çok hızlı ilerlemesini durduramamak tıpkı çölün ortasında bir çeşme bulup oradan akan her damlayı elinle yakalamayı istemek gibi. Elini akıp giden suyun altına koyarsın ve tutmaya çalışırsın çünkü hiçbir damlayı kaybetmeyi göze alamazsın. Çünkü ne susuz yaşayabilirsin orada ne de başka su kaynağı bulabilirsin. Suyla oynamak, serinlemek, onu içmek, onunla yaptığın her şey keyiflidir orada. Bu nedenle boşa giden her zerre içini acıtır, kıyamazsın.

***
Bu "konsantre" zaman dilimlerinin sonuna gelindiğinde, sudan almış olduğun haz ve sarhoşlukla beraber müthiş oksimoronik cümleler kurarsın, "şu an o kadar mutluyum ki birazdan sinirden ağlayabilirim" şeklinde.
Yeşil ve mavi bir kere karıştıktan sonra kavramlar da birbirine karışmaya başladı. Tüm günahlar masumiyetin simgesi oldu adeta. Riskli olan her şey güven vermeye başlarken, şehrin en tehlikeli mekanları sığınak haline geldi.
***
Koca şehirde hırsız polis oynuyoruz, ama kimseden bir şey çaldığımız da yok. Bursa Bursa olalı böyle bir macera görmüş müdür, bilmiyorum. Keşfedilecek çok köşeleri varmış şehrin, her yerin alternatif bir yolu varmış, öğreniyoruz. Bu şehri sevdirecek sebepler de varmış, kaçmayı gerektirecek de... Diyorum ya bütün kavramlar karıştı bizimle beraber, birbirine girdi her şey.

***
Bu şehri ilk kez seviyorum. Ne bu deniz gözüme bu kadar mavi görünmüştü önceleri, ne bu dağ bu kadar yüksek ve adrenalin doluydu. Metroya binmek bile keyifli bir hal aldı. Evden markete gitmekten nefret ederken, Bursa kazan oldu ben kepçe. Evden kaçmanın, kitaplar yazacak kadar beyaz yalan üretmenin hiç bu kadar eğlenceli olacağını bilmezdim.
***
Doping almış gibi her şeyi yapacak gücüm var ama yine de kendimi dışarıdayken bir türlü şarjı dolamayan, bataryası bozulmuş bir cep telefonu gibi hissediyorum. Hep o fişe takılı olmalıyım, sanki biri çekip ayırsa ölecekmişim gibi. Bunun adı ne bilmiyorum.

***
Şizofrenmişim gibi yaptığım her eylemde yanımda birinin olmasını anlamıyorum, başkalarının görmediğini görebilmeyi nasıl açıklayabilirim bilmiyorum.
***
Yüzünü gözümün önüne getiremezsem diye çok korkuyorum ve ellerimi yıkamak hiç istemiyorum çoğu zaman o koku gitmesin diye. Gözlerimi kapattığımda dönmedolapta uçuyor oluyorum. Bazen günaydın mesajından sonra tekrar gözlerimi kapatıyorum bu kez sinema salonundayım. Filmde "seni sevmek tüm insanları affetmek gibi" diyor, tıpkı telefonumda yazdığı gibi. Sonra bakıyorum ki aslında Lilliput ülkesindeymişim. Beni almaya gelen Güliver de aslında Herkül'müş. Birbirine giriyor her şey. Kavramlar karışıyor. Havvalar Bihterler'e dönüşüyor ama ben yeni doğmuş bir bebek gibi hissediyorum.
***
Yazıyorum her şeyi, yazmalıyım. Artık korkmuyorum hiçbir şeyden.
Bekle bizi İstanbul..

Büyü

2011-08-13T14:10:00.000-07:00

Eros'un okları yanlışlıkla bize saplandı sanıyordum ama yok, öyle değilmiş. Aptal aşık yapar o oklar insanı ya da sıradan bir heyecan uyandırır en fazla.
Başıma gelen nedir nedir diye soruyordum, bugün cevabımı buldum sanki, bir çeşit büyü bu. Bölünme ve birleşme büyüsü.

***
Ya paralel evrende, ya cennet denen yerde ya da reenkarnasyondan önce her neresi ise bir bütün olan ruhumu ikiye bölmüşler. Sonra bu iki yarım ruhu birbirine çok benzeyen iki bedenle giydirip dünyaya bırakmışlar. Görevleri bütünü tamamlamakmış, bir çeşit oyun gibi.
Bu diğer yarım dünyanın herhangi bir yerinde olabilirmiş. Zaten farkında olmadan bu arayışla yaşanmış şimdiye dek.
Her iki yarım bir bütünü oluşturur ama doğru parçaların bir araya gelebilmesi önemlidir.
Etrafınıza bir bakın, bütün görünümü verilmiş milyonlarca eğreti ve zorla yapıştırılmış "yarım" lardan oluşuyor!
Çin'de olabilirdi, Afrika'da olabilirdi..
Herhangi bir ırktan herhangi bir yaştan olabilirdi.
***
Marmaris, İstanbul, Ankara, Antalya..
Ruhlar orda burda dolaştı durdu, tamamlamaya çalıştı kendini.
Aynı noktadan çıkıp uzaklarda aramak ne kadar da saçmaymış oysa. Ama nereden bilebilirsin aynı sınırlar içinde, aynı caddelerden geçip, aynı yerlerde yemek yiyip hatta aynı insanlarla konuşup bir türlü denk gelmediğini?

***
Büyüyü başlatan güç, tesadüflerini de sunuyorsa, şanlısınız demektir.
Önce o zaman dilimini denk getirdi, sonra direnmeye karşılık ısrar gücünü verdi ve parçaları birleştirecek olan o sihirli maddeyi keşfetmelerini sağladı: koku.
İki yarım ruhun birbirini renklerinden tanımasından sonra aradaki kimya devreye girdi ve milyonda bir yaşanabilecek bir şey oldu: Bir bütün tamamlandı.
Bundan önceki hayat önemli mi şimdi?
Peki sonraki?
Daha önemli ne olabilir ki? Büyünün bozulmamasından başka...

Gökkuşağım

2011-08-12T15:43:00.000-07:00

Her geceyi gündüz, her kışı da bir bahar takip eder.

Yağmurları güneş, güneşi de gökkuşakları...
Dün çok yağmur yağdı, çok kasvetliydi her şey. Ama griler gidince yine yerini mavi gökyüzüne bıraktı.
Üstelik bugün çok daha güzel çok daha büyülüydü hava, çünkü dediğim gibi yağmurdan sonra gökkuşakları belirir gökte. Sanki sana verdiği kasvetin karşılığında bir ödül veriyormuş gibidir doğa, öyle şaşırtır insanı.
***
Gökyüzü mavi olmadığında oksijen alamıyormuşum gibi gelir bana. Her yer griye bulanır ve yaşama isteğim yok olur. Bulutlar güneşi sakladığında, aydınlanmak için yapılan tüm çabalar yapaydır, hiçbir ışık güneşimin yerini tutamaz, kamaştırmaz gözlerimi.
***
Gökkuşakları da yıldız kaymalarına benzer. Her zaman denk gelmezsiniz, o nedenle onu yakalamışken de gözlerinizi ayırmak istemezsiniz.
Bugün gördüğüm renkler muhteşemdi.
Her bir renk ayrı bir özelliğine tekabül ediyor gibiydi.

Kırmızısı sıcaklığını, yeşili içindeki "beni", turuncusu şefkatini, mavisi gözlerini, pembesi aşkını, sarısı ışığını, moru o bitmeyen enerjisini yansıtıyordu o muhteşem renk kümesinde.
Bir daha hayranlık uyandırdı bende.

Bir o kadar da dokunma isteği.
Koştum, koştum gökkuşağıma doğru, ama aradaki mesafe aynıydı. Ben ona baktım, o bana baktı öylece.
Ama biliyordum artık ya gökkuşağı yere inecekti, ya da ben kanatlanıp uçacaktım ona doğru.
Az kalmıştı, hissettim.
O gökkuşağına bi dokunabilsem hiç bırakmayacaktım onu, öylesine benimsedim renklerini.
Öylesine sevdim gökkuşağımı..

Bittersweet Symphony

2011-08-11T13:36:00.000-07:00

İnsanın hayatına son vermesi, işleyebileceği tüm günahlardan ne kadar daha günah olabilir ki? Aksine..
Daha kötü şeyler yapmamak için, daha fazla aptal yerine konmamak için, başkalarını daha fazla üzmemek için ve hiçbir zaman gerçekleşmeyecek şeyleri beklememek için, daha fazla vicdan azabı çekmemek için, hiçbir şey yolunda gitmediği için ve zaten yüzüne bakamadığın insanlar arasında yaşamaktan yorulduğun için belki de iyi bir eylem sayılabilir.
Bunu yapanlara hep "değer miydi hiç" diyordum, hatta geçen yaz bir arkadaşımı bu şekilde kaybettiğimde beynimden vurulmuşa dönmüştüm.
Sonra ne mi oldu?
Empati yeteneğim gelişti diyelim.
Onlar açısından bakar oldum.
İnsana dair her şey benimle de ilgilidir, sözüne inanmaya başladım.
Zaten tek inandığım söz bu, kalanlar hiçbir zaman gerçekleşmez.
Ne kadar zamanımız kaldı bu dünyada? Yaşama amacımız ne? Bize yüklenen değerlere ne kadar sahip çıkıyoruz acaba? Ne kadar onurlu olabiliyoruz? Neden gözümüzü kör edip "gel beni yalanlarınla ikna et" diye izin veriyoruz, "gel beni yak" diyoruz acaba?

***
Paylaşmak güzeldir. Sevinçleri, acıları, sevgiyi paylaşmak ya da hayatı. Peki başka şeyleri paylaşmak? Ya da başkalarının paylaşmakta olduğu bir şeye dahil edilmek de güzel mi? Esas kız olduğuna inandırılmak, ama öyle olmadığını hissetmek de güzel mi? Bu akşam olduğu gibi kafama dank etmesi güzel mi gerçeklerin?
***
Bugün her yer yemyeşildi. Maviyi göremedim, griydi dökyüzü.
Yeşil yalnızlığı ile başbaşaydı doğada. Bu kez onu ıslatan yağmurdu.
Bulutlar ağladı, ben de ağladım.
Toprak kokusunu içime çektim, çok yakındı sanki bana.
Yağmur dindi, gece oldu, ışıklar söndü. Ben de uyudum. Yalnız başıma.

Ruffles'ın Kazandıran En Kestirme Oyunu Bu Sitede Başlıyor

2011-08-11T13:31:00.000-07:00

Dijital dünyada ilklere imza atmaktan sıkılmayan Ruffles, yine Türkiye’de ilk olan bir kurguya imza atmış. Eğlenceli bir ev partisi ile başlayan hikayede tanıştığımız güzel bir kızı elde tutmak için oldukça yoğun çaba harcıyoruz. Hikayeye dahil olmak için videoyu izlemeniz yeterli…

Özellikle Esra ve Ceyda kardeşler ile olan sahneler ve sürpriz sonu oldukça dikkat çekici olan kampanyada cep telefonu numaranızı verdiğiniz anda bedava 60 dakika ve 100 mb internet kazanılabiliyor. Esra ve Ceyda’nın aradığı numarayı her geri arayışınızda ise farklı bir sohbet sizi karşılıyor.

Oyunun en büyük özelliği ise tek bir mecrada değil birden çok mecrada birden oyunun oynanabilmesi! Nasıl bir hikaye seçeceğiniz ise size kalmış!

Benden de size bir kolaylık: Oyuna en kestirmeden bu linkten ulaşabilirsiniz: http://apps.facebook.com/enkestirmeruffles/

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Yol

2011-08-10T14:00:00.000-07:00

Bundan 24 yıl önce ılık bir mayıs gecesi bir kız çocuğu dünyaya gelmişti. O gün başladı benim yolculuğum.
Milyarlarca yol içinden birer tanesini seçe seçe, adım adım, düşe kalka ilerleyerek, seçimler yaparak yaşam haritamı çizecektim ya da "kader" denen oyunun bana yazdığı senaryoyu oynayacaktım.
Örümceğin ağını ince ince örüp kendi dünyasını kurması, kendinden mükemmel izler bırakması gibiydi bu hayat denen yol.

Emeklemeye başladım önce. O zamanlar ayağa kalkabilmek için anneme babama ihtiyaç duyuyordum hep. Önümde de çok seçenek yoktu aslında, gidilecek yollar belliydi. Büyümek ve öğrenmek yapabileceğimin en iyileriydi o yaşta.
Derken okul denen illetin hayatımıza girmesiyle yol ayrımları başladı. Daha 6 yaşındayken okul tercihi, öğretmen seçimi, okuyacağın kitapların seçimi gibi yollar ayrılmıştı. Ah ne kadar basit ne kadar güzeldi aslında bu seçimler... Yaptığım seçimleri risk alarak yapmıyordum çocukken. Tehlikeleri yoktu.
Stresi ya da rahat olmayı seçecektim. Biri beni başarıya biri de boş bir insan olmaya götürecekti.
İyi ya da kötü arkadaşlar seçecektim, ya beni dibe çekecekler, ya da bana güzel şeyler katacaklardı.
Koca haritadan bir şehir seçecektim, yıllarımı orada geçirecek, o şehrin insanlarıyla tanışacaktım. Bu da bütün hayatımı değiştirecekti.
Çok yollar çıkıyor önümüze.
Hepsinin de sonu karanlıktı. Göremiyordum ve bilmemenin verdiği cesaretle rahat seçimler yapıyordum. Bunun adı ya gençlikti ya tecrübesizlik ya da deli cesareti.
Seçimlerimle hayatımın zikzaklarını çizdim hep, bazıları ile aydınlandım ama bazıları çok karanlık yerlere çıkardı beni.

Yıllar geçtikçe ve yaş ilerledikçe karanlıktan aydınlığa çıkmak zaman alıyor.
Ben o büyük karanlıkta debelenirken bir çift göze denk geldim. Işıl ışıllardı. Bu gözlerin sahibi elini uzattı bana. Şimdiye dek o kadar çok karanlıkta kalmıştım ki, bu ellerin de beni aydınlığa götüreceğine inanmadım doğal olarak, üstelik o da karanlıktan çıkıp gelmişti, ne kadar güvenilirdi ki?
Bir mum yaktı yüzünü gördüm. Yanına çağırdı ve korkacak bir şey olmadığını söyledi.
Ben direniyordum güvensizlikte. Ama o elimi tutma konusunda daha dirençli çıktı. Evet dedim sonraları kendime, bunu yapmak zorunda değil ki... İstese çoktan giderdi, ama hala burda, hala beni o tarafa çağırıyor.
O yabancının peşinden yürümeye başladım. Yürüdükçe konuşuyorduk ve daha iyi tanıyordum onu git gide.
Ama karanlık olduğu için tamamen görememiştim onu hala, dokunamıyordum ona. Karanlığın içinden her an bir şey çıkabilirdi, korkuyordum. Beni sakinleştirmeye çalışsa bile onun da karanlıktan korktuğunu biliyordum aslında. Ama her zamanki gibi beni rahatlatmaya çalıştı.
Biz yürüdükçe uzadı yol sanki. Bitmedi, bitemedi. Ama biliyordum yolun sonundaki ışığa ulaştığımızda onu tamamen görecektim ve artık benim diyebilecektim.
Sırf bunu demek için karanlıkta yürüdüm durdum. Önümü göremediğim için yolda ne kadar diken varsa battı ayaklarıma. Umrumda bile değildi. "Ben sırf zararım, değil mi?" diye sordu, ben de "evet" dedim.
Oysa ki bilmiyordu hiçbir zarar bu kadar mutlu edemezdi insanı, bu kadar peşinden sürüklemezdi. Anlatamamıştım ona "bunları bilerek ve kabul ederek o yolu yürüdüğümü", amacım onu üzmek değildi. Sadece buna değer olduğuydu...
Karanlığın sonunda belli belirsiz bir ışık vardı sanki.
Ulaşmaya çok vardı ama..
Ama yedi tepeli bir şehri andırıyor gibiydi.

Med-Cezir

2011-08-08T13:10:00.000-07:00

Her şey zıttıyla vardır. Kötü olmadan iyiyi, çirkin olmadan güzeli tanımlayamazsınız.
Bütün zıtlıklar birbirlerine çok yakın yerde durur üstelik. "Fırtına öncesi sessizlik" diye boşuna denmemiştir. Hayatın kuralı budur, inişler ve çıkışlarla ilerler zincir. Çok gülünce pişmanlık duyup ağlayacağına inanmak gibi.

Adem ve Havva'nın hikayesini anlatıyordum. Onların dünyaya düşmeleri de bir felaketti aslında, çünkü yasak meyveyi yiyerek cennetten kovulmuşlardı. Ama ikisi bu zincirin iniş ve çıkışlarını başlattı. Yaşadıkları dünyadan keyif alarak bu alemi keşfe çıkmışlardı.
Turkuazı keşfetmeleri doruk noktasıydı belki onlar için. En büyük çıkışı yapmışlardı bu büyük su kütlesine kendilerini bırakarak. İnanılmaz bir duyguydu.
Ama dediğim gibi çıkışlardan sonra inişlerin gelmesi gerekir, çünkü bu düzenin kuralı böyledir.
Turkuaza fazla kapılan Adem ve Havva başlarına gelecekleri bilmeden daha da derine ilerlemişlerdi. Her şey ilkti onlar için ve doğal olarak suyun ilerledikçe derinleştiğini ve daha tehlikeli bir hale geleceğini bilmiyorlardı.
Gittiler, gittiler...
Doğa sanki mutluluklarını kıskanmıştı, ya da Tanrı bir kez daha yasakları çiğnedikleri için onları cezalandıracaktı. Ne olduysa oldu ve etraflarında köpekbalıkları dolanmaya başladı. Kaçacak durumda değillerdi ve tek çareleri birbirlerine kenetlenip çok iyi ölü taklidi yapmaktı. Böylece köpekbalıkları onlara dokunmazdı. Kalpleri deli gibi çarparken ve ölümü bu kadar hissetmişken bile gözlerini kapattılar ve birbirlerine güç vermeye çalışarak bu rolün üstesinden geldiler.

Hava kararmaya başlamıştı.
Turkuaz laciverte dönmeye, güneş batmaya başladı.
Tehlikeyi atlatmışlardı ancak tekrar aynı şansı bulamayabilirlerdi. O nedenle sudan çıkmak zorundalardı artık.
Gündüz yaşadıkları o muhteşem çıkışın, akşam olduğunda inişe geçmesi hayatlarına mal olabilirdi.
Kurtulmaları mucizeydi.

Ama şimdi Havva ne zaman turkuazın güzelliğini düşünmeye başlasa, uykuya daldığı an kabuslarla boğuşuyordu. Gözlerini kapattığında her yer kana bulanıyordu, o koca yaratıktan kaçamıyordu. Adem ona moral vermeye çalıştı hep, cesur olmaya ve ayakta kalmaya çalışıyordu ancak Havva bu işin şakası olmadığını çoktan anlamıştı. Rüyalar ve kabuslar birbirine girdi.
Yakınlar uzaklaştı, beyazlar da karardı birden.
Şimdi yine yükselmeyi bekliyorlar.
Ama bu kez ne yapmaları gerektiğinin farkında olarak...

Haberin Yok Ölüyorum

2011-08-07T02:49:00.000-07:00

Turkuaz

2011-08-06T15:02:00.000-07:00

Adem ile Havva'nın hikayesini herkes bilir. Yasak elmayı yedikleri için Tanrı onları cezalandırır ve cennetten kovar. Ve ikisi dünyaya gelirler. Hiç bilmedikleri bir gezegene.

El ele tutuşup bu hiç bilmedikleri yeri keşfe çıkarlar. Her yer, her şey yenidir. Yedikleri elma onları buraya getirmiştir. Ama artık bu dünya onlarındır, onlardan başka kimse yoktur ve her şeyin kaderi o ikisinin yapacaklarına bağlıdır.
Yürürler, koşarlar, öpüşürler, dağlara çıkarlar, bütün meyveleri yerler ve neredeyse cennetten kovuldukları için mutluluktan öleceklerdir.
Her şey uyum içindedir. Onların birbiri için yaratıldığı gibi, onların her yönden birbirine uyduğu gibi, doğada da bütün renkler uyum içindedir. Her şey bir bütündür ve kusursuzdur. Bu da onların birbirlerine ve içinde oldukları durumlara daha da hayran olmalarını sağlar.
Günün birinde Adem ve Havva yaptıkları keşiflerden birinde bu renklerin en güzeliyle, en büyüleyicisiyle karşılaşırlar. Adımları onları cennetten bile daha güzel olan kuytu bir sahile götürmüştür ve uçsuz bucaksız bir turkuazla karşı karşıya bırakmıştır. Şimdiye dek gördükleri tüm mavilerin ve yeşillerin karışımı olan renktir bu turkuaz. En çekici iki rengin karışımından oluşmuştur, göz kamaştırıcıdır. Ve karşılarındaki bu uçsuz bucaksız denize dalmak isterler. Su o kadar berrak ve o kadar çekici görünüyordur ancak denize ulaşana kadar o kızgın kumlardan geçmek zorundadırlar.
Birbirlerine bakarlar önce. Heyecan , korku, merak ve hayranlık karışımı bir duyguyla ilerlerler turkuaza doğru ve o suyun bedenlerine ilk değdiği an ürperirler. Yüzlerinde heyecan ve gülümseme vardır.

Koca turkuaz bütün derinliğiyle onları bekliyordur.
Yavaş yavaş ilerlemeye başlarlar.
Derken ikisi de suyun içinde bulmuştur kendilerini. Koskoca dünyada tek ikisi vardır ve dünyanın en güzel yeri onlara aittir. En güzel rengin içindedirler. Su karışır her yerine ikisinin de. Turkuazın içinde ilerledikçe daha da derinleştiğini farkederler ve bir süre sonra ayakları yerden kesilir.
Sudan çıkmak istemezler hiç çünkü çıktıkları an o kumlar yakacaktır yine. Üstelik bu sefer daha da çok yakacaktır çünkü turkuazın serinliği ile kumların yakıcılığı daha da belli edecektir kendini.
Hava kararır, turkuaz yerini siyaha bırakmaya başlar. Adem ve Havva buradan gitmek zorunda kalır. Tekrar güneşin doğuşunu beklemek zorundadırlar. Üzerlerinde denizin o taptaze kokusu vardır ve sabahı beklemek heyecan vericidir. Bu renkten, bu serinlikten, bu kokudan ve cennetten asla vazgeçmeyeceklerdir ve sabretmeyi öğrenirler.
Sabretmek zorundadırlar.
Aynı rengi görmek, aynı suya karışmak için.
Yaşayabilmek için...

Konsantre

2011-08-04T15:25:00.000-07:00

Çok merak ediyorum, normal insanlar normal hayatları içinde istedikleri her şeyi rahatça yapabiliyorken aslında ne kadar şanslı olduklarının farkındalar mı?

Neden çok çok basit görünen bir eylemin bile değerli olabileceğini anlamak için ondan yoksun olmak gerekir ki hayatta?
Hayatımız boyunca yaşadığımız hiçbir şey basit değil, hiçbir şey sıradan değil aslında. Yolda istediğin insanlar yürüyebilmek bile önemliymiş zaman zaman. Herhangi bi yerde sohbet edebilmek, yemek yemek zor olabiliyormuş bazen. Nefes almak gibi basit şeyler.. Bi an olsun bunlardan mahrum olduğunuzu düşündünüz mü? Kalabalığa karışabilmenin tadını çıkardınız mı birinin elini tutarak? Hiç sanmıyorum.
Sanmıyorum çünkü bunun değerini ben de konsantre bir hayat yaşamaya başladığımda öğrendim.
Konstantre yaşamak nasıl mı oluyor?
İnsanların saatlere, günlere yaydığı güzel anları saniyelere sıkıştırabilmek oluyor.
Çoğu insanın anlayamadığı değerler için büyük riskler almak demek oluyor.
Küçücük bir an yakalayabilmek için saatlerce yol gidebilmek oluyor.
Bir bakışa bakış deyip geçmemek oluyor, o gözlerden içeri dalıp ruhları karıştırabilmek demek oluyor.
Konstantre korkular demek oluyor böyle yaşamak. Şöyle ki, insanların bakışları bile seni suçlar gibi hissettiriyor. Ağırlaşan ruhun patlayacakmış gibi olup dışarı çıkmak istemesi gibi oluyor. Bi yandan için içine sığmazken bi yandan suçluluğun ağırlığı birleşiyor ve o beden o ruhu taşıyamaz hale geliyor.

Her bünyenin kaldırabileceği bir yaşam değil konstantre yaşam.
Öyle bir duyguymuş ki bu, insana deli cesareti veriyormuş, pire için yorgan yaktırıyormuş, bütün inançları altüst ediyormuş.
Mutluluğun yoğunlaştığı oranda korkuları ve huzursuzlukları da yoğunlaştırıyormuş.
İşte herkes bu diğerlerini göze alamadığı için bu kadar mutlu değil belki de.
Sıradan hayatları içinde gayet özgür bir biçimde ilişkilerini tüketirken mutluluk oyunu oynuyorlar sadece.
Bana şimdi sorsalar hangisini tercih ederdin diye, ben ne pahasına olursa olsun bunu yaşamak isterdim yine. Sonum çok kötü olacak belki de, bilemiyorum.

Sadece şunu biliyorum, parmaklarımda kalan o kokuyu bütün gece duymadan uyuyamıyorum.
O kısacık anlarda o kokuyu içime öylesine dolduruyorum ki, bi dahaki sefere kadar hiç bitmesin.
Ve nane şekerlerinin de konsantre olduğunu biliyorum. Küçücük bir şekeri yemenin, paylaşmanın ve her yerinde hissetmenin verdiği mutluluk duygusunu biliyorum. İçine çok şey sıkıştırılmış olanları açmak gerçekten paha biçilemez.
Her şey az ve öz.

Her şey konsantre.

Lilliput

2011-08-02T13:28:00.000-07:00

Her şeyin tekdüze gittiği, kendi içinde bir düzeni olan normal bir hayat sürüyordu benim ülkemde. Herkes gibi ben de kendime küçük bir dünya yaratmıştım, küçük insanlar girip çıkıyordu hayatıma.

Çocukken çok sevdiğim bir hikayeden esinlenip ben de Lilliput ülkesi demiştim içinde olduğum bu dünyaya. Sanki oradakiler benim kafamda yarattıklarımdı ve başka hiçkimse tarafından keşfedilmemişti. Ben de sadece benim bildiğim bu bölgenin prensesiydim.
Günün birinde Güliver adında bir dev Lilliput ülkesine gelmişti hikayede. Bu koca adam gelene kadar küçük ülkede her şey gayet normal gidiyordu. Onun gelişiyle herkeste bir merak ve korku uyanmıştı haliyle.
Ben de korktum bu dev karşısında.
Güliver'in nereden geldiği bile belli değildi. Lilliputlular ona bir sürü soru sordu geçmiş hayatı ile ilgili. Eski hayatı hiç de öyle ilgi çekici değildi oysa Güliver'in. Ama Lilliput prensesi ona kendini bir kahraman gibi hissettirmişti. O da gelmiş olduğu ülkede bir kral olduğunu söyledi onlara.
Asıl hikayede prenses Güliver'e hayranlık duyuyordu ama aşık değildi.
Bizim hikayede senaryo değişti biraz.
Prenses küçücüktü ve Güliver artık onun gözünde kocaman bir kahraman haline gelmişti. Onun eline çıkabilir, omzuna konabilirdi çünkü korkuları yerini güven duygusuna bırakmaya başlamıştı.
Prenses şimdiye dek ülkede süregelen tüm kuralları değiştirmeye başladı.
Her şeyi Güliver'e uyarlıyordu artık.

Hikayede nasıl Güliver sistemi dört bir yana hakim oluyorsa, bu kısımda da aynı değişimler yaşanmaya başladı.
Ülkede sigara ve alkol tüketimi yasaklandı. Düzeni bozabilecek tüm kişiler sürgün edildi. Tarih kitapları yakıldı ülkede, eskiye dair her şey temizlendi ve bir devrim oldu Lilliput ülkesinde.
Güliver de gelmiş olduğu uzak yerlerde bu kadar sevildiğini ve değer verildiğini hissetmemişti daha önce. Bu küçük ülkede çok mutluydu. Her şey kontrolü altındaydı.
Lilliput ülkesi artık bambaşka bir cumhuriyete dönüşmüştü kısa sürede. Masal gibi yaşanıyordu burada, güneş bile daha parlaktı. Prenses mavi bayraklarla donattırmıştı ülkenin her yanını.
Ama..
Prensesin tek bir korkusu vardı.
O da Güliver'in bir gün geldiği topraklara geri dönmek istemesiydi.

Hakimiyet Bunun Adı

2011-08-01T14:00:00.000-07:00

"Sana sahibim demekle sen benimsin demek arasında ne fark var aşkım?" diye sordu adam kadına. Kadın belli ki "sahip olmak" denince feminist duyguları harekete geçmişti ve sözcükleri farklı anlamlara taşımıştı. Söylenen ve kastedilenler gayet açıktı aslında aralarında. Ya da birbirlerine yanlış anlama, anlamazlıktan gelme gibi küçük oyunlar oynuyorlardı, her şeyi açık açık duymak istediklerinden...
***
Söylenen sözlerin bir önemi yoktu artık, tek bir gerçek vardı çünkü. Ne ait olmak, ne sahip olmak. Gerçek olan hakimiyetti. Bunları dile getirmek sadece heyecanı arttırıyor, duyguları güçlendiriyordu.
***

Önceleri küçük bir beğeniydi sadece. Sadece görüş alanındayken etki ediyordu. Sonrası yoktu. Ama nasıl olduysa önce gözlerde bir hakimiyet başladı, gözler her yerde aynı silueti görmek istiyordu. Zamanla görmek de yetmemeye başladı, çünkü gördükçe bağımlılık yapan bir şeydi bu "hakimiyet". Hakimiyet gözlerden kalbe indi, oradan akla çıktı, hızlı bir şekilde aşağı yukarı inerek kuşatıyordu iki bedeni. Şeffaf dokulara benziyordu bu bağlar. Döndü, döndü onları sımsıkı bağladı bi şekilde. Yani kadın ve adam ne birbirine sahipti ne de birbirinden bağımsızdı. Bunun adı hakimiyetti.
***

Hakimiyet zamanla bedenlerini ve ruhlarını kuşatmaya başladı. Güneş sisteminin yörüngesinden Dünya nasıl çıkamayacaksa, onlardaki bu "hakimiyet" de böyle bir şeydi işte. Dünya güneşten bir milimetre uzaklaşırsa donar, bir milimetre daha ona yakınlaşırsa da yanardı ya, aynı o hesap...
***
Yemek yerken karşısında adamı görüyordu kadın. Düşüncelerine bir şeyler hakimdi.
Adam çalışırken kadın aklından çıkmıyordu. Bu onun motivasyon şekli olmuştu.
Aynı anda aynı mesajı birbirlerine gönderecek kadar senkronize olmuşlardı.
Birbirlerine hakim olmasalar bile ikisini birleştiren bir "hakimiyet" vardı. Belki de ilahi bi güçtü. Kim bilebilir?
Kelimelerin önemi varmış gibi...

wicked game

2011-07-31T14:28:00.000-07:00

Sınırsızlık Ruhumda!

2011-07-31T10:34:00.000-07:00

Ben bu saatten sonra ne kitaplara kurgu deyip geçebilirim ne de filmleri abartı bulabilirim. Hani etrafımızda olağandışı bir olay olsa hep "bize olmaz" düşüncesi hakimdir ya.. Hani uç olaylar bizi bulmaz, biz hep monoton hayatımıza devam edip gideriz ya, o yüzden başkalarının yaşamış olmasına da ihtimal vermeyiz, o yüzden aşk filmlerindeki "bu kadar da olmaz" denilen rastlantısal olaylar kimsenin başına gelmeyecektir, aynı bizim başımıza gelmeyeceği gibi.

Halbuki nereden biliyoruz hayatın bize yarın ne sunacağını?
Aylar önce bir yazımda "plan yapmamalı insan" demiştim, ne kadar doğru demişim. Geçen yaz tam da bu tarihlerde hayatımı biriyle birleştirmek üzereyken bilmiyordum bu sene tam da aynı gün doğru kişi tarafından doğru tekliflerle karşılaşacağımı. Doğumgünümde beklediğim bir armağan vardı benim ama bilmiyordum yanlış şeyi beklediğimi, tam da o tarihlerde kaderin bana asıl sürprizi patlatacağını.
Yaşanan ve yaşanmayan her şeyin bir labirenti takip eder gibi bizi bugüne taşıyacağını bilmiyordum mesela.
Çok güçlü inatların, çok kesin önyargıların kırılacağını da bilmiyordum.
Her gün aynı ilerliyor aslında. Heyecanla uyanıp, merakla devam edip, özlemekle tamamlamak. Sınırlı yerlerde sınırlı zamanlarda ama sınırsız korkuyla ve sınırsız riskle "sınır tanımadan" yaşamak! Bu aşk değil de nedir? Aklımda hep yine görmek, yine öpmek filan:))
Şu blogu her gün birine ithafen yazacağım diye garip hallere sokmak... Bu aşk değil de nedir?
Aklımda hep yine görmek, yine öpmek.

Hakkında Her Şeyi Duymak İstiyorum

2011-07-28T02:15:00.000-07:00

"Senden önce her şeyi silmek istiyorum
Bu aşk değil de nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan
Sadece adını duymak istiyorum
Bu aşk değil de nedir
Aklımda hep yine görmek yine öpmek filan.."

Blue Dreams

2011-07-27T16:50:00.000-07:00

Yüzümde kocaman bir gülümseme, uyumadan önceki son enerjim.. Yazıyorum. Yazmalıyım ki unutulmasın, yazmalıyım ki ve yeniden anlatmalıyım ki mavi düşlerimi, okuyanların da yüzünde aynı gülümseme olsun.

***
Yok yok bu ara mavi renge takmış değilim. Sevdiğim ne varsa vücut buldu sadece.
Önceden kendi başıma hayal kurmazdım pek, bilirim çünkü ne kadar hayal kurarsan o kadar hayalkırıklığı yaşarsın. Ama tam umudunu kesmişken birden hayat sana sürprizler yapar ya, bana sunulan bu sürprizi de ben ancak bu kadar hayal edebilirdim. Ben ona mavi diyorum, çünkü o bir ayna.
Düşlerinde bile ortak arıyor bazen insan. Bir hayali beraber yaratıp, onu yanındakiyle beraber gerçekleştirmeye çalışıyor.

***

Ben rüyamda hep o mavileri görmek istiyorum. Uyandığımda da mavileri görmek istiyorum. Göreyim ki dokunabileyim onlara. Sonra o maviyle güne başlayıp dışarı baktığımda İstanbul mavilerini görmek istiyorum. Bu mavi rüya önce ortak bir hayale sonra da ortak bir hedefe gidiyor hızlı hızlı. Anlamıyorum, yakalayamıyorum.
Bu yüzden hayallerin rengi olsaydı bizimki mavi olurdu.
Ona bir isim verilseydi, onun bir rengi olsaydı eğer...
Çünkü bu bizim simgemiz oldu.
Çünkü sonsuz olan gök de mavi, derin olan okyanus da. Bizim mavimiz hem derin hem sonsuz. Su ve hava gibi...
Ben ne susuz yaşayabilirim ne de havasız.

mevsimler geçerken...

2011-07-21T15:39:00.000-07:00

"En" dediğimiz şey hep bir tanedir aslında. En güzel, en çirkin, en iyi, en kötü... Ama ben çok sık "bugün hayatımın en berbat günüydü" ya da "bugün hayatımın en mutlu günüydü" diyebiliyorsam, bu genellemeyi de kaldırmış oluyorum.
Şimdiye dek birbirinden depresif günler yaşamıştım, doğru. Onlar da "en"di kendi içlerinde.
Bugün de öyle.
O birkaç saat dilimi "en" korkutucu andı sanki hayatımda. Paramparça olacağımızı hissettim. Ne annem kalacaktı geriye ne küçük cadım. Tercih öncesi gerilim hattında üç büyük bomba patladı ve krizlere girdik. Geçmişe dair ne varsa irdelendi, döküldü ortaya. O unutmak istenenler yeniden yaşandı sanki, tazelendi acılar.

Bu yüzden ruhum bedenime sığmadı, bedenim de eve sığmadı, iki şerit halinde gözlerimden aşağı taştılar hızlı hızlı.
***
Biz hep trajikomiktik aslında ama işlerin şakası kalmayınca, komedi kısmı eksik kaldı. Trajediyle yüzleşiyor insan bazen. O trajediler de "en" üzücü anları yaşatıyor.
***
Uyumayı oldum olası çok severim ben. Ama öyle tembellikten değil. Öyle hedonistmiş gibi göstermeme bakmayın.
Uyku en güzel kaçış yolu. Gözlerini yumuyorsun her şeye. Kabus görmezsen ne ala. Ve tabii dalabilirsen.
***

Geçen kış çok soğuk geçmişti benim için. Her zaman şikayet ettiğim Beytepe ayazını bile özletti bana. Bazı şeylerin eksikliği en şiddetli soğuktan daha çok üşütüyor demiştim kendime. O zaman da uyumak istiyordum deliler gibi. Laroxyller en yakın arkadaşım olmuştu. Rüyalarımda hep o denizin kenarındaki kaledeydim. O güzel şehirde mutluydum uyurken.
***
Bahar mevsimleri geçiş mevsimleridir. O kötü kıştan sonra bir geçiş baharı yaşadım ben de bu sene. Birçok çiçek açarken birçok böcek, kelebek ve kuş yer değiştirir ya hani, bir hareketlilik olur, tıpkı o dönem hayatıma girip çıkan onlarca kişinin beni hareketlendirmesi gibi.

***
Baharın hareketliliği ruhumu açtı bu sene. Siyahlar renklenmeye başladı. En çok da mavi olduğunu söylememe gerek yok. Ama mavinin bu serinlik hissi benim içimi ferahlatmaya yetmedi. Yaz geldi. Güneş öyle parlak, öyle göz alıcı ki... Ama yakıyor insanı. Kışın üşüdüğüm miktarda yandığımı hissettim bu yaz. Böyle tezatlarla dolu hayat işte... Mevsimler değişiyor, insanlar değişiyor, bizler değişiyoruz. Renkler değişiyor. Kimileri kanını donduruyorken, kimileri içini ısıtabiliyor.
Ben de bir gün normal vücut sıcaklığında olurum umarım. Donmak da öldürüyor, yanmak da...

Manyetik Manyaklık

2011-07-20T17:20:00.000-07:00

Her şey her şeyle ilgilidir ve her şey bi şekilde bi noktada kesişebilir. Ve şunu biliyorum ki bu kesişmelerin hepsinde manyetik bi bağ var.
En basit örneğiyle artı ve eksinin birbirini çekmesi gibi. Belki birbirleriyle ilgili değil gibi görünüyorlar ama o çekim yok mu... onlar birleştiğinde bir bütün oluyorlar ve bütün kapıları aynı yere çıkıyor bi şekilde.

***
Ben çocukken, buzdolabındaki magnetleri toplayıp önüme yığardım ve onlarla oynamaya bayılırdım. Onları yeniden dolaba yaklaştırıp yaklaştırıp tam yapışacakları sırada geri çekerdim. Oradaki çekimi hissederdim ve çok hoşuma giderdi. Bazen elimden kaçardı ve magnetler dolaba yapışırdı çünkü çok kuvvetli bir çekim vardı aralarında. Ben bir dış etken olarak onu geri çekerdim, o ise oraya doğru kendini iterdi.
***
Günün birinde o magnetle buzdolabının benden intikam almak isteyeceğini nereden bilebilirdim. Her şey her şeyle ilgilidir demiştim ya, ben de magnetlerle ilgiliyim işte. Hatta ben küçük şirin ve dolabın üzerini süsleyen güzel bir magnetim. Karşımda kocaman bir buzdolabı var. Onun üzerinde olmak istiyorum, ben oraya ait hissediyorum çünkü. Ama bir çocuk oyun oynuyor benimle. Yaklaştırıp yaklaştırıp çekiyor beni. Acı çekiyorum. Yer değiştirdik sanki.
***

Her şey her şeyle ilgilidir, evet. Herkesin bir manyetik alanı var çünkü. İnsanlar ya artı ve eksidir ya da magnet ve buzdolabı gibidir. Ama hangi artı ve eksinin ya da hangi dolaba hangi magnetin denk geleceğini "tesadüfler" belirler. İnsanlar buna kader derler.
Ve Montaigne babamızın dediği gibi her insanda insanlığın bütün halleri vardır. Bu yüzden bütün şarkılar bütün insanlar içindir. Bu yüzden şarkılarda insanlar "değmesin ellerimiz" demiştir. Bu yüzden bir dondurma çubuğu da manyetiktir. Bu yüzden kahkahalar manyetiktir. Mavi göz artı ise yeşil göz eksidir.
***
Bir de magnetleri dolaplardan söküp alan çocuklar vardır. Bunun karşılığı da benim sözlüğümde "vicdan" kelimesine tekabül eder. O benim de çocukluğumdur. Masumiyettir.

“Türkiye’nin teknoloji ekranı” TeknoTV yayında!

2011-07-19T16:21:00.000-07:00

Teknolojiyi her yönüyle, enine boyuna işleyen video kanalı TeknoTV, Hürriyet WebTV çatısı altında yayın hayatına başladı.

“Türkiye’nin teknoloji ekranı” sloganıyla yola çıkan bu kanalda, siz internet kullanıcıları için günlük hayatta oldukça fayda sağlayacak teknolojik püf noktaları yer alıyor. Ayrıca, merakla beklediğiniz en yeni ürünlerin özel tanıtımları ve satın alma rehberleri PCnet Yayın Yönetmeni Erdal Kaplanseren ve Çağla Pınar Tunçel’in sunuculuğunda yayımlanıyor.

webtv.hurriyet.com.tr/teknotv adresinden ulaşabileceğiniz TeknoTV, her hafta onlarca video ile zenginleşerek yeni içerikler sunmaya devam ediyor.

Örneğin, son dönemin en popüler ürünlerinden olan 3 boyutlu televizyonlarla ilgileniyorsanız, bu incelemeyi mutlaka izleyin! 3D teknoloji hakkında bilmeniz gereken temel bilgileri ve 3D TV satın alırken nelere dikkat etmeniz gerektiğini Erdal Kaplanseren anlatıyor:

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Tesadüflere İnanmak

2011-07-19T13:30:00.000-07:00

Bir şey yaşanacaksa, ne yaparsan yap önüne geçemezsin. Başına gelenleri paşa paşa yaşarsın, hem de nasıl olduğunu anlamadan. Kader mi denir buna ne denir bilmiyorum ama bildiğim tek bir şey var, ağzından çıkan söze çok dikkat etmeli insan.
Bir kelime öyle bir kelebek etkisi yaratıyor ki hayatında, anlamazsın.
Bakıyorum da şimdi, asla yapamam dediklerimi yaparken, kesin yapacaklarım da uçmuş gitmiş.
Karşına çıkacakları bilmeden konuşuyoruz ya hep, o bilinmezleri hesaba katmıyoruz ya..

Hep bu yüzden işte..
Ah şu tesadüfler..
Çok farklı iki hayatın çok absürd bi zamanlamayla çakışması ve çok farklı iki karakterin hiç olmaması gereken şeyleri yapma arzusu tesadüf eseri değildir de nedir?
Böyle komplike cümlelermiş gibi görünüyor ama aynı karmaşayı yaşamak çok daha baş döndürücü.
Bir zamanlar çok eleştirdiğin kişilere dönüşebiliyormuşsun. Kendimi Gregor Samsa gibi hissediyorum bazen. Böcek gibi.
Neymiş efendim? Kalıplar yalanmış.
Çok çapkın bir adamın aşık olabilmesi, 180 derece değişmesi de kalıpları kırmak; çok özgür bir kızın her şeyden vazgeçebilmesi ve normalde yaptığı bir şeyden pişmanlık duyabilmesi de kalıpları kırmak demek. Olabiliyor bunlar, olmaz demeyin.
Tam her şey bitmiş, imkansız bu derken; kendini bir çerçevenin dışında hissederken, yepyeni bir tablo yarattırabilir tesadüfler.

Ondan sürekli kaçarken karşına çıkarır her yerde. En dirençli olduğun konularda zayıflarsın birden. Onun için sıradan bir olayken bazı şeyler, artık bir anlam kazanmıştır. O bu işin peşini bırakmadıkça senin de çoktan kapatmış olduğun defterler açılmaya başlar. Bu defterler bembeyazdır. Beraber çok dikkatli bir şekilde hikayenizi yazmaya başlarsınız. Kirletmemek lazımdır bu kez o defteri.
Defterin kilidini açan tesadüflerdir.
Hikayenin play tuşuna basan da öyle..
Her gün görebilmek için bir bahane bulmaya çalışıp bulamazken, "tesadüfen" bir aksilik olur. Gitmen gerekir yanına.
Tesadüfen telefonun bozulur, tesadüfen arkadaşın arar, tesadüfen birinin doğumgünüdür, tesadüfen iş görüşmesine gidersin, tesadüfen yanlış anladığın bir durumu düzelmek istersin. Ama ilginçtir ki bunlar bilerek yapılmamıştır, masumiyetten gelen mucizeler vardır sadece.
Tesadüflere inanmak böyle bir şey işte.
İşte öyle bir şey yani.

six feet under

2011-07-06T12:59:00.000-07:00

HBO ve Alan Ball tarafından bize verilmiş en güzel armağandır Six Feet Under. Hayatıma Peter Krause ve Michael C. Hall isimlerini sokmuş bir "yapıttır".
Diğer diziler bir yana bu bir yana dedirtiyor ve final sezonunun üzerinden tam altı yıl geçmiş olmasına rağmen hala Youtube'dan açıp izlediğim partlar var. (bkz: Nate'in ölümü)
Konuyu anlatmayacağım. Bilen bilir demek için değil de SFU anlatılmaz yaşanır olduğu için.
Bir arkadaş sağolsun son sezondan parçaları Coldplay'in muhteşem A Rush Of Blood To The Head'i ile harmanlayarak bu videoyu oluşturmuş; yine melankoli açlığımı bastırmak üzere SFU partlarını kurcalarken bu linki buldum. Nefis.

Sizi ilgilendiren haberleri kaçırmayın !

2011-07-06T10:39:00.000-07:00

Gündemde merakla takip ettiğiniz bir konuda gelişmeler oldu mu? Beklediğiniz film ne zaman gösterime girecek? En sevdiğiniz sanatçının yakında bir konseri var mı? Peki takip ettiğiniz ünlüler nerede, ne yapıyorlar?

Böyle soruların cevabını merak ediyorsanız, hurriyet.com.tr'nin ücretsiz bir hizmeti olan Mind sizin için çok faydalı olabilir. Mind, önemsediğiniz konularla ilgili hiç bir haberi kaçırmamanızı sağlayacak. Merak ettiğiniz konularda yayınlanan haberler size e-posta aracılığıyla bildirilecek.

Peki Mind nasıl çalışıyor? Mind websitesine girerek (http://mind.hurriyet.com.tr) kaydolun ve takip etmek istediğiniz konuların listesini oluşturun. Örneğin: "Kraliyet Düğünü", "Wikileaks Skandalı", "Nuri Bilge Ceylan" ve "Tarkan". Artık bu konularla ilgili yayınlanan haberlerden, tercih ettiğiniz sıklıkta gönderilecek e-postalar sayesinde haberdar olacaksınız.

Eğer bir haber yayınlanır yayınlanmaz haberdar olmak isterseniz, Mind'ın masaüstü uygulamasını da yükleyebilirsiniz. Ayrıca dilediğiniz zaman Mind websitesinden, takip ettiğiniz konularla ilgili geçmişte yayınlanan haber başlıklarına ulaşabilir ve bunları haber arşivinize ekleyebilirsiniz.

Mind, ilgilendiğiniz haberlere ulaşmanın en kolay yoludur. Siz de tıklayarak takip listenizi oluşturmaya başlayabilirsiniz...

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Hissedebildiğin kadar özgürsün!

2011-07-03T16:05:00.000-07:00

Abidin Dino mutluluğu resmedebilmişti ya ben de bugün özgürlüğün fotoğrafını çektim.
Duygular ne kadar somutlaştırılabilirse işte o kadar...
Ama ben orada onu duyumsadım. Demek ki neymiş? Olay bitmiş.

işte benim özgürlük fotoğrafım: alt yeşil üst mavi ortada rüzgar

***
Güzel bir pazar günü. Ailenle bir yerlere gidiyorsun. Her şeyi bıraktım. Sıfır sorumluluk hissi. Arabadaki o koltuk bana ait. Kulağımda istediğim müzik. Gözümün önünde kocaman bir yeşillik. Şehirden hızla uzaklaşmanın verdiği rahatlama ve gittikçe artan deniz kokusu...
Böyle bir ortamda özgürlük şuydu.
Kendi isteğimle o camı açıp bi kuşun kanatlarını süzerek uçtuğu gibi ellerimi çıkarıp rüzgarla oynamak!
Evet. İşte özgürlük bu!
hani bir yapabilmek vardır bir de yapmak vardır ya. Bazen siz yapabilecekken ortam müsait değildir, bazen de her şey tamamdır ama takatiniz kalmaz. İşte bu ikisi simultane olunca ben bunun adına özgürlük diyorum. Uçmak gibi. Suya kendini bırakmak gibi. Maddi manevi bir bağımsızlık hissi.
Her şey anlarda gizli. Anı yaşamak lazım.
Mutluluk da orada, özgürlük de.

Anne Rulazzz

2011-07-01T09:21:00.000-07:00

Annemin konuştuğu apayrı bir dil var, aynı evde yaşamayan anlamaz. Zaman içinde "anne jargonu" diye bir konuşma biçimi oluşuyor.
Kelimeleri yanlış anlayışı, bize kızdığında anlık öfkeleriyle oluşturduğu "argomsular" ve kardeşimle nesine güldüğünü asla anlamadığımız espriler...
Edebiyatta sanatlar vardır, bilirsiniz. Kinaye, mübalağa, teşbih, ironi...
Annem kadar bunları kullanana rastlamadım.
Bir insan nasıl olur da hiç spontane konuşamaz, nasıl olur da her lafında bir gönderme yapabilir. Bunu sanırım "anne olunca anlayacağım".
***

Her gün (pazar dahil) sabahın köründe uyanan annem, 11.10'da dahi kalksak, buna en az 12.00 diyecektir. Bu mübalağa değildir ne nedir? Bir kerecik "günaydın" sözcüğünü duyamazsınız, hatta bunun yerine, elli dakika ilerlettiği zamanı daha da abartarak "geçmişe dönüş" yaşatır bize. "biz böyle öğlenlere kadar manda gibi uyuyamazdık, annemizden ödümüz patlardı"
Edebiyat her yerde. Hep bir kıyaslama hep bir benzetme. Başkalarının çocukları hep daha iyiyken, benzetildiklerimizse hep büyükbaşlar oluyor nedense.
Topu topu 4 kişilik olan ailemizde, herkes birbirine ev arkadaşı muamelesi yapıyor. Tüm işleri üstlenen (çünkü diğerlerini beğenmeyen ve mükemmeliyetçi) anneciğim kendini soap operalardaki Sebastianlara benzetiyor ve "zaten bu evde herkes.." şeklinde cümlelere başlıyor. Öyle dolu dolu bir herkes deyişi var ki sanki biz malikanede tüm sülale beraber yaşıyoruz.
***
"Bi titiz, bi titiz.." der kardeşim ve ben için, ağzından çıkan güzel sözcükleri hep ironiktir.
Bir de ne zaman ayrı eve çıkma muhabbetimizi gündeme getirsek "ben öldükten sonra rahat rahat ne istiyorsanız yaparsınız zaten" diye yarın ölecekmiş gibi konuşarak içimize oturtur.

***
Bir gün üst komşunun banyosundan çok az su sızmış ve bizimki panik halinde yukarı çıkmıştı. Kapıdan dinliyorum ne yapacak diye. "Valla her şey sırılsıklam, ortalık su içinde kaldı, oysa yeni temizlemiştim.." şeklinde konuştuğunu duyunca orada gülme krizine girdim. Mübalağayı geçtim bir de ajitasyon katıyor olaya.
Ah benim güzel annem..
***

Sizin de anneniz değişik yemekler denemeyi seviyor mu? Ne güzel. Biz soramıyoruz kendisine "Bu ne anneciğim, adı ne, ne koydun içine?"şeklinde, çünkü "beğenmiyorsan yeme" şeklinde bir cevap almamız yüksek bir ihtimal.
Yine sinirli olduğu bir gün biraz çekinerek "neden yüzün asık" diye sorduğumda, yemek masasına güneş gözlükleriyle oturması ise doruk noktasıydı. Eh gün geçmiyor ki evde trajikomik diyaloglar yaşanmasın böyle renkli bir anne ile.
Yapay Zeka filmine Biyonik Beyin demesi, hayatımıza giren kimseleri beğenmemesi, hepimize haşmet diye hitap etmesi, tabu oynarken "düşman" sözcüğünü anlatmak için babamı kullanışı, sabahın 5'inde sesimize uyanıp "hala yatmadınız mı" demesi, Hitler rejimi, zynga'sı, kahvesi, sigarası ile bitanedir benim annem. Kitap gibi kadın ne diyelim:)) Seviyorum! Hem de çok..

Mavi

2011-06-30T11:41:00.000-07:00

Hayata bir çift mavi pencereden bakmak güzel.
Gözlerini yukarı kaldırdığında uçsuz bucaksız pırıl pırıl maviyi görebilmek güzel..
***
Yazın sıcağında masmavi sulara kendini atmak,
Hayatının birdenbire maviye bulanması çok güzel.
***
Annenin mavi gözlerine bakmak,
Sana aşkla bakan mavi gözleri görmek daha da güzel.
***

Mavi gözlü bi kediyi sevmek,
Mavi kıyafetleri kendine yakıştırabilmek çok güzel.
***
İstanbul'un mavileri çok güzel,
Boğazın mavisini düşlemek de.
***
Beyazın üstüne maviyi koymak,
Siyahları maviye boyamak çok güzel,
Mavinin verdiği ferahlık hissi de.
***
Eğer mavi gök demekse, göğe bakabilmek de gelecek olmalı,
Öyleyse geleceğe dair umut var demektir,
Umudun rengi mavi öyleyse.
***
Mavi soğuk dursa da dışardan bakıldığında,
Dikkatli baktığında duruluğun rengi olduğunu bilmek güzel.
***
Yaz geldi.
Hayat şimdi masmavi.
Gözlerimiz gibi. Su gibi.
Çok güzel.
***

İncir Reçeli

2011-06-27T13:30:00.000-07:00

İncir hep olumsuz olayları sembolize edermiş gibi gelir bana. Hani şu incir ağacı olayından sanıyorum. Filmin adı da buradan gelmiş olabilir.
Bu kitap ve filmlerin isimlerinin nereden geldiğini merak etme konusu okuldan kalma bi alışkanlık. Hani edebiyatta "falkenmotiv" denen kavram var ya, bir nesnenin bir olayı temsil etmesi olayı, işte o. İncir ve reçelin yan yana gelmesi de filmdeki trajikomediyi anlatıyor sanırım.
Aşkı ne kadar da güzel anlatmış aslında. Reçel kısmını çok güzel sunmuş film, o evde kendi evimizi gördüm, öyle doğaldı her şey.Ancak gel gör ki bu hiv pozitif, o reçelin meyvesinin incir oluşu mudur nedir, işte öyle bir şey..
Ama son dönemde tutan ve patlayan tüm aşk filmlerinde olduğu gibi trende uyulmuş ve ayırmışlar bu çiftimizi de. Issız adamımız ruh hastasıydı, ne istediğini bilmiyordu. Sonra ekstrem tesadüfler sonucu karşılaşan diğer çiftimiz yine olağanüstü bir şekilde birinin diğerine can vermesi sonucu ayrıldı. Yine de İncir Reçeli en gerçekçi olanı aslında. Ama keşke Duygu da başından her şeyi anlatsaydı da, erkeklerin bu salakça önyargıları tekrar gözümüze sokularak sinirlerimiz bozulmasaydı. (ki o adamdan bekler misin)
Ben de incir reçeli sevmiyorum.
İçinde incir olacaksa reçeli de istemiyorum.
Benim istediğim sadece masumiyetti aslında ama bu dönemde istenecek en son şey bu. Kusursuzu istemek gibi.
Bu nedenle tüm inançlarımı kaybederken bu tip filmleri izlemek de moralime moral katıyor.
Beni bu filme götürüp bana elinde bi kavonoz incir reçeliyle gelip kendisine güvenmem için her şeyi yapan birine inanabilmeyi ne kadar da çok isterdim.
Ama insanlar kötü, insanlar tahammülsüz..
Seni anlamazlar.
Ya çıkarı vardır, ya çıkarı vardır ya da çıkarı vardır.(Duygu bunu demedi, ben diyorum)

hayatımızdan çıkacak olanlar, hiç girmesinler.

İzleyin bu filmi.

Eğer İstiyorsan

2011-06-21T15:45:00.000-07:00

Eğer güzel gözlerin olmasını istiyorsan,
insanlara iyilikle bak.
eğer saçların güzel olsun istiyorsan,
bırak çocuklar ellerini geçirsin saçlarından.
ince bir bedense istediğin,
ekmeğini açlarla bölüş.
ve güzel dudaklara sahip olmak için,
sadece ama sadece güzel ve doğru sözler söyle!

Audrey Hepburn

Bugün Babalar Günü'ymüş

2011-06-19T13:48:00.000-07:00

Babalar günü gelmiş, ne diyelim kutlu olsun.
Sevgimizi saygımızı tek bir güne sıkıştırdığımız, sırf adı "babalar günü" olduğu için hatırladığımız babalar günü kutlu olsun...
Ama herkesin klişeleşmiş şekilde söylediği gibi tüm babaların değil, çocuğuna babalık yapanların babalar günü kutlu olsun...
***
Babasını kaybetmiş olanlar için veya çocuğu olamayan ve bu sözcüğü hiç duyamayacak olanlar için; başkalarının "babacığım" ile başlayan kutlamalarını dinlemek zorunda kaldığı babalar günü kutlu olsun...
Televizyon ve gazetelerce gözümüze sokulan, en özel duyguların bile tüketim malzemesi haline getirildiği; çocukların babalarına olan sevgilerini (yine onlardan aldıkları harçlıklarla alacakları) hediye ile ispatlama ihtiyacı duydukları babalar günü kutlu olsun...
***
Tıpkı anneler günü, sevgililer günü ve benzerleri gibi -aslında sıradan- bir gün olan ve zaaflarımızdan yararlanmaya çalışılan babalar günü kutlu olsun...
Reklamlar tarafından nasılsa yılda bir kerecik diye "ille de bir şey almamız lazım" psikolojisinin manipüle edildiği ve anneler günündeki alışveriş çılgınlığından esinlenerek yaratılmış babalar günü kutlu olsun...
***
Kimi küçük kızlar için "kahraman" olan ve kocaman elleriyle onları hiç bırakmamış olan, kimi küçük kızlar içinse o kocaman elleriyle dayak atacağından korkulan bir "canavar" olan babaların babalar günü kutlu olsun...
Çocuğuna uzakta ya da yakında olan, emek veren ya da veremeyen, ilgili ya da ilgisiz ama ne olursa olsun onları çok seven babaların babalar günü kutlu olsun…

Retro Staylaa

2011-06-15T17:18:00.000-07:00

Retro wallpaper II by ~LogaN2k6 on deviant ART

Ne modaya uygun giymeyi seviyorum ne de bi stille kendimi sınırlandırmayı. Ama şu retro style ve 'sınırsız' sınırları, her rengi içeren geniş paleti ve özgür tarzıyla 'en azından' gözümü ve ruhumu okşuyor.
Ruh hali sık sık değiştikçe, yaşadığı alanla didik didik oynayan, saç rengini değiştiren, giyim tarzı bi anda 180 derece dönüşebilen bi döneklikteyseniz benim gibi, ha bir de 'ne varsa eskilerde var' diyorsanız, bu retro stayla fotoğrafları arada açıp sırıtarak bakabilirsiniz. Bu sizi kesmezse renkli metal plakalara mottolar yazıp duvarlara asabilirsiniz, zira gaza geliyor insan.

Big Girlz Don't Cry

2011-06-06T16:25:00.000-07:00

Büyük kızlar ağlamaz. Çünkü kalpleri de büyüdükçe kabukları sertleşmiştir kendiliğinden. (Kendiliğinden mi? Tamamen lafın gelişi. Külliyen yalan! Dış etkenler karşısında etkiye tepki olarak zamanla gelişen bir savunma mekanizması diyelim, evet evet) Ağlamaz değil de ağlayamazlar öyle. Ellerine bir şey geçmeyeceğini bildikleri için değil, aptal durumuna düşmekten çekindikleri için de değil de, tüm gözyaşlarını zamanında gereksiz yere harcadıkları için belki de. Artık gerektiği yerde bile kullanamayacak kadar kuruttuklarından o pınarları...

Büyük kızlar ağlamaz. Çünkü kızlar büyüdükçe etrafındakiler küçülmeye başlar. Küçük şeyler için ağlanmaz. Çok can sıkıyorsa üstüne basıp geçilir en fazla.
Böceklerden korkardım çocukken, o zamanlar aklıma gelmezdi ezip öldürebileceğim. Koluma bi sinek konsa ağlardım. O zaman da büyüktüm sinekten aslında ama farkında değildim. Çocukluk işte:)

öylesine

2011-06-01T14:33:00.000-07:00

Ne ileri ne geri..
Haziranın ilk gününe girdik ama buralarda hava bile yaz moduna giremedi. Biz mi etkiliyoruz iklimi, o açılamadığı için mi hala bir kasvet hakim etrafta?
Şu ruh halimi marmara havasına benzetiyorum bu ara. Böyle büyük bi fırtına olsa, yağmur yağsa da rahatlasa. O monotonluktan kurtulacak sanki. Boşalacak, rahatlayacak.
Ağlama ihtiyacındayım. Ama yok yapamıyorum. Taktım mı takıyorum bir şeye. Mazoşistin önde gideniyim, hayalimde yarattığım bi karakteri hatırlatacak ne kadar şarkı varsa dinleyip, ne kadar fotoğraf varsa bakıp, yüzünün her kıvrımını beynime kazıyıp, zorla canlı tutuyorum kafamdakileri.
Oysa ki yapacak ne kadar çok şeyim var.
Yığınla kitap ve dvd aldım, beni bekliyorlar. Ertelediğim her saniye öfke duyuyorum kendime. Çok zamanım kalmadı büyük işleri gerçekleştirmek için. Nedir bu melankoli hala? Ertelemek yemin ediyorum ciddi bi hastalık.Yok sonu, yok!
Ah şu yazmak da olmasa...
Hep bi sigara daha yakayım, geliyorum; diye başlayan cümleler. Sonra kahvemin her kokusunu duyuşumda aynı şeyi yaşıyorum. Kısır döngüleşen bi düşünce yumağı başlıyor yine. Gerçi buna düşünmek denemez, tekerleme gibi oldu, tekrar edip duruyor kendini. Biraz düşünebilsem açılacağım belki ama nikotin öyle başımı döndürüyor ki.. Sonra yine yapılacak işler aklıma gelince onun stresi sarıyor her yanımı, stresten sıralayamadığım işlerim arapsaçına dönüyor. Ne başı oluyor ne sonu. İşte.. Ne ileri ne geri.
Şimdi "merhaba yazz" diye cıvıldamak isterdim. O da yok.
Yapmayı hedeflediklerim ve yaptıklarım şeklinde iki liste yapıp aradaki o büyük beyaz boşluğun yarattığı stresi atmak için şimdi başlamalıyım.
Çünkü bir devrim yapacaksam, önce evrimimi tamamlamam gerek!
Sizler de öyle, unutmayın..
Bir de..
Son sigara diye bir şey yok, bu yalana inanmazsanız bir sıfır önde başlarsınız.

Hepi Börtdey

2011-05-16T14:21:00.000-07:00

Bugün benim doğumgünüm, hem sarhoşum hem yastayım, bir bar taburesi üstünde babamın öldüğü yaştayım... diye ne kadaar güzel söylemiş Teoman'cım.
Klasiktir, buluşursunuz bi yerlerde, hediyeler alınır, pasta, şarap vs. Ama bugün şunu farkettim ki her sene başka bi şehirde, başka insanlarla kutladığım doğumgünlerim beni her yıl biraz daha yaşlandırırken biraz daha yalnızlaştırmış. Her yıl bi öncekini bırakıp gidiyorum, ya da onlar kayboluyor bir bir. Çeyrek asırlık hayatımı bitirirken bir baktım ki kök salmamışım hiç bir yere. Evet, özgürlük fikri kulağa hoş gelse de, sığınacak liman ihtiyacı ve limanların sağlam olmayışı korkuttu beni. Biraz daha üşüdüm, yalnızlaştım. Sanki ortamdaki kahkahalar biraz daha yapaylaştı gibi. Her zaman derim ya ne varsa eskilerde var diye, ama eskiler de uzakta be cancağızım, o yüzden kaçınılmaz oluyor yalnızlık sanırım.
Daha 25 yaşında ne biçim konuşuyormuşum ben? Neler çıkacakmış karşıma. Ahh.. Yeşilçam döneminde yaşamıyorum ki ben. Kurtların, çakalların cirit attığı iğrenç bi piyasanın ortasında gösterişli bi kuzuyum. Bunu bu şekilde tabir etmek çok çirkin olabilir belki ama, bu hissiyatla, bu güvensizlikle, karşıma çıkan fırsatları n'apayım ben? Eksik kalsınlar. Koyun can derdinde.
Eee bu konu nereden nereye geldi, şarabın etkisiyle ve günün yorgunluğuyla yaşadığım duygu yoğunluğunu şu köşeye sıkıştırmak gibisi yok. Yüzlerce mesaj geldi bi o kadar da telefon.. Ama her yıl olduğu gibi.. Bi babam yoktu içlerinde, unuttu beni yine. Bi de o. Yetişemedim. Iskaladım. Israr etmedi o da. Umrunda da değil zaten, ama o ıska bile yetti bana bugünlük.
Evet, iyi ki doğmuşum! Hepi börtdeyy

şu hale gelmeme 75 yıl kaldı, ha kedilerim eksik burda o ayrı.

Keşke

2011-05-13T15:27:00.000-07:00

Keşke hiç keşke demesem ve keşke hiç keşke diyeceğimi bile bile yapmasam bazı şeyleri. (Sonra yumurta mı tavuktan tavuk mu yumurtadan gibi oluyor)Ama yapacak mıyım, evet.
Çünkü insanoğlu yasakları sever. Çünkü insanoğlu hep olmadığı yerde olmak ister. Başkalarının hayatları daha güzeldir, dedikleri daha doğrudur ve acıtanı makbuldur. Her insan mazoşisttir aslında.(Ben daha da)

Huzurlu musun? Batar. Monotonluktan şikayet edersin, başkalarının problemlerine bile özenirsin, o derece doyumsuzsun. Kıskançsın. Kıskançlık demeyelim ama "kaşınıyorsun"dur daha açık olmak gerekirse. Farklı şeyler ararsın, başına gelmeyen iş kalmaz. O zaman şikayet edeceğin yeni sorunlara sahip olursun. İstediğin huzurdur artık. (tavuk mu yumurta..)
O gece arkadaşımda kalmayacaktım. Kaldım. Çok da eğlendik aslında ama olsun. Ertesi gün havanın berbatlaşacağını bilemezdim.
Arkadaşımdan çıkınca o caddeden geçmeyecektim işte. O yağmura yakalanmayacaktım. Saçma bir şekilde o kapıdan girmeyecektim.
E hadi girdim. Çıkıyorum işte, zaten gitmişim, öylesine... Neden arkamdan sesleniyorsun? Seslenmeyecektin.
Keşke. Sonsuz keşke. Karakterime lanet ediyorum. Şeffaflığıma.. Anında bağlanabilme özelliğime.. Ama tabii bağlantı hızının tersi bir yavaşlıkta -ve hatta daha az- kopmaya.
O kahveyi içmeyecektim.
O parfümü kokmayacaktım.
"Sadece bakıp çıkacaktım" be.
Şansa bakar mısın, üstelik bi kerecik, çok da değil öyle.
Ve evet "keşke" dinleseydim onu. Dinleyecektim. Ama dedim ya, kaşındım mı nedir, bilmiyorum.
Şimdi iyi mi oldu?
Ah, keşke.
Anlayamıyorsun, anlatamıyorsun. Güven? Saçma. Ama bu vazgeçememe bitiriyor insanı. Bu "şarkılarda düşünmek", "kafanda büyütmek", "kaçmak kovalanmak" ve "beğendiğin bedenlere hayalindeki ruhları koymak"lar gibi değil artık. Oyunlara hiç gerek yok, felsefe yapmaya da. Bir mazoşist olarak tek gerçeğim şu: istemek ve özlemek;
"Kopuk, kopuk zincir; olduramayız" diye bağırmasına karşın iki gezegeni birleştirmeyi düşlemek. Belki de sevmek...
Keşke...
Bu yazıyı bile yazmasam keşke. Belli mi olur, okur falan şimdi. Güler belki de. Minnoş düşünceler bunlar. Geçici ne de olsa.
Ben ne de olsa bulunduğu durumun tersini isteyen doyumsuz milyarlarca insandan biri değil miyim? Yalnızken, olmamak istiyorum. Özgürken, aşk istiyorum.
Ama City of Angels'da diyordu ki "Birlikte olamayacaksak Tanrı neden karşılaşmamızı istedi?"
Evet. Neden?

How Come, How Long

2011-05-02T14:27:00.000-07:00

Kadına şiddete karşı müzikal bir bakış:

O Bir Melek: Jehan Barbur

2011-04-28T09:02:00.000-07:00

Jehan Barbur'u bilir misiniz? Kızıl saçları, yumuşacık sesi, inanılmaz pozitif enerjisi ile koca sahneyi doldurabilen küçük bir melek gibi.

Hani bir şarkıyı ilk dinlediğinizde, alışmadığımızdan mıdır bilmem, çok keyif almayız ya... İkinciye dinlemek biraz zaman alır, öyle çok içimize işlememişse sesin sahibi, ya da sözleri parçanın. Bu tabumu yıkan isimdir Jehan. Seni Seviyorum'u ile özellikle daha ilk dinleyişimde ağlattı beni.
Bir de "öylesine" ve "mamoş" var ki, dinlemelisiniz.

Jehan Barbur - Seni Seviyorum (SS) @Mask Live 24... badotogay

Şunu da okumadan geçmeyin:

soru?

".....insan aklı pek bir med-cezirli....korkutucu geliyor bu bana. insan henüz kendine güven besleyemezken neden başkasına? acıktığını zannedip, önüne bir tabak makarna konduğunda aslında tok olduğunu fark eden bir canlının kendi nefsine sırt dayaması ne kadar doğru olur bilmiyorum. iç güdüsünün içsel bir yanılgıya yenik düşmesi sanırım bizi hayvanlardan ayırıyor. ne beynimiz ne de akıl oyunlarımız. değişken içgüdülerimiz....
    niye kendinden sıkılır insan? varlığını renklendiremediği anlarda nedendir can sıkıntısı? can bedenden sıkılır mı? küçük bir hesaplaşma problemi bence....umarsızlığın arka cebinde bir acil durum çağrısı olduğunu unuttuğumuz günlerde yanlış şeylere sarılıyoruz sanırım. elimizi arka cebimizdeki şişkinliğe atsak hatırlayacağız son şıkkın ilahi kudretini. nasıl öğrenmişsek öyle devam ediyor hayat. öğrendiklerimizden sıkılınca da "kendimizi keşfetmek" kisvesi altında yaldızsız bir yolculuğa çıkıyoruz. yıldızsız zifiri karanlık bir gecede yol arar gibi, dolandığımızı unutuyoruz. her zaman da aranmıyor bir şeyler!
   aşk mesela...her şeye duyulabilenden bahsediyorum. bir adama, bir kadına değil safi. ne kadarı faydacı bir duygu? Ne kadarı yanılsama? aşkın birbirine denkliği ne kadar az, ne kadar çok? miyadı üzerinde yazan bir konserve kutusu gibi mi...yani en uzunu ton balığı konservesi gibi mi...yaklaşık yedi yıl!?
    sana "en büyük aşkın kimdi?" diye sorsalar ne cevap verirsin mesela? o aşkları yaşarken mi sadece aşık kalıyor insan yoksa evvelden tüketemediği, bir masalın girizgahında çakılı kaldığı hatıraya mı "aşk" diye sarılıyor. bir bilinmezlik ne kadar aşksa, bilinirlik o kadar yavan mı gelir insana? kaç gün üzülürsün bir ayrılığa? bir ölüye üzüldüğünden daha mı az mesela? ya da bir beraberlik ne kadar berabercedir senin için. yalnızlığı seçmiş bir adamın benci beklentileri midir onu bu hali tercih etmeye iten yoksa artık "zamanı gelmesi" midir zaman çizelgesinin? ya da yalnızlık nasıl bir yalınlığı ve temazsıszlığı gerektirir. yalnız olmak için yanına almayacağı ilk üç şey nedir insanın?
    "güzel olan her şeyi sevmek" vardır tabirler sözlüğünde; benim hiç anlamadığım kendimde. güzel olan hiçbir şeyi sevemedim ben. ne çok el değmiştir güzele, güzel yerlere ne çok ayak basılmıştır, güzel sözler sözlüğünün yaprakları ne de yıpratılmıştır. çirkin bir adam ya da kadın gördüğümde --ki çirkin ne demektir hala bilmiyorum-- gidip kocaman sarılmak istiyorum. ömür boyu sevmek! güzel olan her şeyden korkuyorum; nedenleri öyle uz

un ki!"

http://www.myspace.com/jehanbarbur/blog/495514251

pişman olması gereken ben değilim

2011-04-24T17:48:00.000-07:00

Bazılarında biraz pişmanlık seziyorum. Önümüzdeki günlerde şiddeti artacak bir pişmanlık. Son pişmanlık neye yarar değil mi ama? İlk mi son mu bilemem ama ne olursa olsun pişmanlık varsa bir şeylerde geç kalınmış demektir.
Zaaflarıma yenik düştümcülük, o an öyle gerekticilik, sıkıldım çekip gideyimcilik, hayat benim kime necilik sanılmasın ki karşıdakini bitirir. Evet, karşındakini üzersin çok, sağlam yakarsın canını. Sen de geçici eğlencelerinle oyalanırsın o acısını taze taze yaşarken. Çünkü aptalsın. Zannedersin ki o eskiden de "nasılsa" hep orada olduğu için, hala, bu esnada bile bekliyor olacak. Sen değişeceksin ama o değişmeyecek zannedersin. Cık. Yok öyle bir dünya. Sen aptal aptal o geçici oyuncaklarınla oynarken, o tavşan ve kaplumbağa hikayesi misali yürüyor olacak. Pişmanlığın temelini tam da burada atmış olacaksın işte.
Aradan günler, aylar geçecek. Şöyle bir bakacaksın. Eh, maymun iştahlı olduğun için elindekilerden de sıkılacaksın elbet. Sonra durup bakacaksın şöyle, kıyaslama yapmaya başlayacaksın. Kim özlemez ki geçmişini, kim kolay kopar alışkanlıklarından?
Tek fark şu, sen rüyadan uyanıyor olacaksın, ya da sarhoşluğun bitecek, ayılacaksın. Ve uyandığında yine o eski düzenini arayacaksın. Yazık ki o da kendi yeni düzenine alışmış olacak. Yeni aşklarına, yeni şehrine, yeni arkadaşlarına... O zaman pişmanlığı hücrelerinin en derininde hissedeceksin. Ona hissettirdiğin neydi ki? Kat be kat şimdi sendeki.. Geçmiş olsun. Hayatının şansını elinin tersiyle ittin, üstüne soğuk su soğuk suu..

Bir Kadın Portresi 2: İdil Biret

2011-04-23T13:03:00.000-07:00

İdil Biret’in müziğe olan ilgisi 2 yaşında başladı.Dört yaşında Bach'ın prelüdlerini çalmaya başladı. İlk derslerini Mithat Fenmen'den aldı. 1948 yılında, henüz yedi yaşındayken, 2. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, Biret'in yurt dışında eğitiminin gereksinimlerinin karşılanması için TBMM'ye bir teklif sundu. Bu teklif sonucunda İdil Biret için özel olarak çıkartılan kanunun adı "Harika Çocuklar Kanunu"dur. Bu kanun çerçevesinde eğitimi için ailesiyle birlikte Paris Konservatuarı'na gönderilen Biret, burada 20. yüzyılın önemli pedagoglarından Nadia Boulanger ile çalıştı. 8 yaşında paris radyosunda ilk konserini verdi. Fransız piyanist Alfred Cortot'dan dersler aldı. İdil Biret'ten ömrü boyunca "en değerli öğrencim" olarak söz eden hocası Alman piyanist Wilhelm Kempff, onunla müzikal ilişkisini] hayat boyu sürdürdü. Biret 11 yaşındayken Kempff ile Mozart'ın İki Piyano İçin Konçertosu'nu Paris Champs-Elysees tiyatrosunda çaldı. Zaman zaman Kempff'in Positano'da verdiği master class'lara katıldı. Kempff'in 90. yaşı için düzenlenen konserde çaldı.

Biret, Paris Ulusal Konservatuarı’nı Yüksek Piyano, Eşlikçilik ve Oda Müziği dallarında birinci olarak bitirdiğinde 15 yaşındaydı. 16 yaşından itibaren çeşitli dünya sahnelerinde yer aldı. Amerika’daki ilk konserini 21 yaşında, Rachmaninoff’un Üçüncü Piyano Konçertosu’nu çalarak Erich Leinsdorf yönetimindeki Boston Filarmoni Orkestrası ile gerçekleştirdi. İlk Rusya turnesini piyanist Emil Gilels’in çağrısı üzerine yaptı ve bu ülkede büyük başarı kazandı. Yıllar içinde bu ülkede yüze yakın konser verdi. Biret beş kıtayı kapsayan konserlerinde Atzmon, Copland, Kempe, Keilberth, Sargent, Monteux, Fournat, Leinsdorf, Pritchard, Scherchen, Rozhdestvensky, Mackerras gibi ünlü şeflerle çaldı; Montreal, Berlin, Montpellier, Nohant, Royan, Dubrovnik, Atina, Ankara ve İstanbul festivallerine katıldı. Boston Symphony, Orchestre National de France, Orchestre Suisse Romande, London Symphony, Leningrad Philarmonic, Leipzig Gewandhaus, Dresden Staatcapelle, Tokyo Philarmonic, Sydney Symphony ve Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası eşliğinde dünyanın her yerinde konserler verdi.
Kraliçe Elisabeth (Belçika), Van Cliburn (ABD), Busoni (İtalya), Liszt (Almanya) gibi birçok uluslararası piyano yarışmasında jüri üyeliği yapan İdil Biret'in aldığı ödüller arasında "Lili-Boulanger" (Boston), "Harriet Cohen/Dinu Lipatti" (Londra), Polonya hükümetinin "kültür liyakât" ve Fransız hükümetinin "Chevalier de I'Ordre National de Merite" nişanları da bulunmaktadır. İdil Biret, 1971 yılından beri Devlet Sanatçısı'dır.
kaynak: wiki

yine dene, yine yenil, daha iyi yenil.

2011-03-31T17:22:00.000-07:00

Bir de böyle deneyeyim dedim.
Bir konu olmasın, içimden geldiği gibi saçmalayayım.
Hayattaki en çılgın yaşta, en zor yol ayrımlarının ortasında, yüzlerce seçenek arasından birini seçip karar verme esnasında hissettiklerimi anlatayım dedim.
Kafanın güzel olmasının verdiği sahte bir mutlulukla dolu içim. Zilyon düşünce geçiyor hızlı hızlı. Nerede olduğumu sorguluyorum önce, neden burada kalıyorum? Neden ailem bile artık aynı evi paylaştığım insanlardan öteye geçemiyorlar mesela? Bağları koparan ben miyim, böyle bir bağ hiç olmamış mı aslında?
Gecenin bir yarısı geliyorum eve. Uyumuş herkes. Yine yalnızım. Gün içinde onlarca insanla konuşmuşum, hiçbirini hatırlamıyorum. Herkes kendinden bahsetmiş, herkes kendi derdinde. Ben hep dinliyorum, gözlemliyorum. Gülüyorum çoğu zaman onlara. Yine susuyorum, mimiklerim konuşuyor. (herkes okuyamaz bunu)
İş yerinde bir kadınla denk geliyoruz öğle yemeğinde. Benim yaşımda. Sırf mecburiyetten, ya da hadi nezaketen diyelim, oturuyoruz. Konuşuyor hiç durmadan, kocasından bahsediyor, yapacağı yemekten ve yarın ne giyeceğinden. Ağzımı açıp "leviathan'ı okudun mu" demek istiyorum ya da müstehcen bi espri patlatmak istiyorum. Ama içimde patlıyor. Bi sigara daha yakıyorum, bana acıyan gözlerle bakıyor sonra. Rahatlığım onu rahatsız ediyor, onun bana gereksizmişim hissi veren bakışları da beni. Ruhum daralıyor.
Her gün birileriyle tanışıyorum, çok kalabalıklaşmaya başladı etraf. Hepsi ayrı bir dünya, korkuyorum içlerine girmeye. Ama bu sosyalleşme dediğimiz olay bağımlılık yapan bir hastalık gibi. Bilinçsizce kendini oradan oraya atma isteği. Yanında kim olduğu önemli olmuyor çoğu zaman. Sadece kişiye göre geçirdiğin zamanın uzunluğu ve kalitesi değişiyor.
Sonuç hep aynı; ya ben kaçıyorum ya onlar. İyi düşünenler, kötü düşünenler. Ve pek tabii yalnızlık.
Ha bir de ikisini içinde barındırıp, kendinden korumak isteyen... O zaten bambaşka.
Bugün tiyatroya gittim. Oda tiyatrosu. "hiç kimsenin öyküsü". Öyle diyaloglar vardı ki, şu son hafta içinde yaptığım bazı konuşmaları çağrıştırdı. (o değil de oyun başarılıydı, mesajlar yerindeydi) Çağrışım tehlikelidir. Bilinçaltında olanı çağrıştırırsın. Kafayı temizlemem lazım çağrışmasınlar diye.
Oysa ben, hani şu kontrol manyağı, ağırbaşlı ben, hayatımda bir kerecik "bir de böyle deneyeyim" demiştim. Bir çılgınlık yapacaktım, sonu olmayan bir şeye başlayacaktım, o parlak ateşe elimi uzatacaktım yansın diye. Tıpkı annesini dinlemeyen çocuğun sobada elini yakması gibi. O ize bakıp gülecektim belki çok sonraları ama en azından denemiş olacaktım.
Kalabalıktan kaçıp evime sığındığımda gözlerimi kapattım bir an. O ateşe bakmaktan oluşan minik kıvılcımlar vardı sanki hala. Rengarenk yaratıkcıklar döndü durdu.
Bir karar vermeliydim artık. Bu konuda çok haklıydı. Hem birinden bir şey öğrenmek için, bir şeyler yaşamak gerekmiyordu. Kısacık konuşmalardan gerekli mesajları alabilecek kadar "akıllı bir kadınım" ben.
Evet. Kahve candır. Zihni açık tutar. Şimdi kitaplarımı alıp başlıyorum yeniden. Artık benim de kaybedecek zamanım yok.

Zaman Neymiş Biliyor Musun?

2011-02-14T15:09:00.000-08:00

Zaman dediğimiz şey, kendini kah hissettirip kah hissettirmeyendir. Bu onun taktiğidir, oyun oynar seninle.
Beklemede olduğun anlarda geçmeyen, mutluyken elinden akıp giden ve tutamadığındır.

Sana hep zıt gidendir zaman. Sıkıntılı olduğunda daha da yavaşlayandır, ağırlığını üzerinde hissettirendir. Uzadıkça uzar sen o saniyelerden kurtulmak istediğinde. Ters etki yapar hep. Mutsuz anlarda saniyelerini, kırıntılarını saatler gibi hissettirir sana. Üstüne koca bir yığın atmışçasına...
Oysa ayakların yerden kesildiğinde saatler geçse bile saniyelik tadı bırakır sende. Kıskançtır çünkü zaman. Senden hep almak ister. Her saniye eksiltir seni. Bu yüzden geçiştirir mutlu anlarını, anlamazsın.
Zaman neymiş biliyor musun?
Anneni daha iyi anlamakmış. Annenin ise anlam veremediğin, saçma bulduğun o davranışlarının -itiraf edemesen de- artık genç olmamasından kaynaklandığıymış.
"Bana olmaz" ya da "Benim başıma gelmez" dediklerinin bir bir başına gelmesiymiş zaman.
Büyümek sözcüğünün, yalnızca bir sözcük olmaktan çıktığını anlamanmış.
Damak zevkinin değişmesiymiş.
Körü körüne güvenmekten vazgeçip sabretmeyi öğrenmekmiş.
Zaman, sen hala kendini çocuk zannederken ve hala karşındakinin masumiyetini anlamasını beklerken sana artık bir kadın gibi davrandıklarını farketmenmiş.
Aynaya baktığında değişen yüzünmüş zaman.
İnsanların sana hitabının değiştiğinde nasıl davranacağını bilememekmiş.

Yoldan geçen koca bir delikanlının sana "abla" diye seslenmesi ve o minik kardeşinin minicik bıraktığın okul arkadaşının olmasıymış.
Babanın omuzlarının yavaş yavaş çökmesiymiş zaman.
Sorumlulukların artmasıymış.
Bütün bunları görüp elinden bir şeyin gelmemesiymiş.
Ve en önemlisi zaman neymiş biliyor musun?
Geriye dönüp dönüp iç çekmekmiş sadece. Çocukken genç olmayı hayal ettiğini, gençken üniversiteyi kazanıp şehir dışına kaçmayı istediğini, üniversitede öğrencilikten kurtulma arzusunu hatırlamakmış. Ve o şikayet ettiğin zamanlara geri dönmek istemekmiş. Ama dönememekmiş.
Zaman şu andan ibaretmiş. Bu yazıyı okuduğun şu saniyelerden... Sana yaptığı çağrışımlardan.
Yenmen gerekenmiş zaman.

Biri Beni Durdursun!

2011-02-12T15:38:00.000-08:00

Bu tersine hareket etme psikolojisini anlamış değilim. Yani nasıl bir enerjidir ya da nasıl bir ruh halidir, artık her neyse bizi dürten, ona savaş açtım.

Çok değil birkaç ay önce depresyon batağındayken yemek yemek tam bir işkenceydi. O zaman da insana benzemiyordum, iskelete dönmüştüm zira. (ortası yok mu bunun)
Sağlığımdan olmuştum ama gel gör ki yemem gerektiği için yutma yeteneğimi bile kaybetmiştim.
Aradan aylar geçti. Yeni iş, yeni arkadaşlar, yeni ortamlar...
Eh yeni arkadaşlar yeni muhabbetler demek, önce çay kahve sonra alkol dans demek.. Her şey iyi hoş giderken, tam da kendinize güveniniz geri gelirken ve yeniden bakımlı olmaya başladığınızda o kalorilerin de sinsi sinsi hayatınıza girmesi de demek aynı zamanda.
Her neyse...
Derken o cafe senin bu restaurant benim bir hayata bıraktı bunalım yerini. Farkında olmadan kilo almaya başladım yine!
Şimdi de kendimi durdurmaya çalıştığım için gitmiyor gözümün önünden o güzelim tatlılar.
Tam diyet yapmaya karar vermişken, nasılsa yarından itibaren kesiyorum diye diye o son güne sevdiğim ne varsa sığdırmaya çalışıyorum ve sonuç hüsranla sonuçlanıyor.
Hiçbir konuda annemi dinleyemen ben, gece geç geldiğim zaman "bütün gün yoruluyorsun zaten biraz yemekten bir şey olmaz" sözünü dinliyorum. Aferin bana!
Aman diyorum. Aman dikkat. Yapmayın etmeyin. Form ürünleri alıp alıp nutella eşliğinde yemeyin. Fondü değil sek meyve tercih edin. Hem de yarın değil şimdi!

Sevgili Noel Baba, ...

2010-12-31T08:02:00.000-08:00

Sevgili Noel Baba,

Yılın son günü. Son saatleri. Ben birazdan hazırlanmaya başlayacağım. Gitmeden önce yılın son yazısını yazmak istedim. İşte sana mektubum.
Geçen sene kandırdın beni Noel Baba. Olmadı. Kızgınım sana. Hem de kırgın. Çok güzel bir partiyle kandırmıştın beni. Geçen yılın bu gününde hummalı bir hazırlık içindeydik arkadaşlarımla. En yakın arkadaşlarımla. Her yıla beraber girmek isteyeceğim kardeşlerim... Etrafımda dostlarım, yanımda da canım sevgilim vardı.
Ee, Noel Baba? Hani yeni yıla nasıl girersek öyle gidiyordu hep? Nerede onlar şimdi? Neden yoklar yanımda?
Borçlusun bana şimdi. Çok şey istememiştim senden geçen yıllarda. Sevdiklerimi yanımda istemiştim sadece. Sen ne yaptın? Hepsini aldın, dağıttın, paramparça olduk.
Bu sene bana mutluluk borçlusun sevgili Noel Baba. Aşk borçlusun.
Yepyeni bir hayat veriyorsun ya bana bu yıl, yeni bir iş, yeni arkadaşlar, yeni planlar.... O zaman bana benden aldıklarını unutturacak şeyler yaşatmak zorundasın bu yıl. Bu benim hakkım.
Geçtiğimiz yılın şu son döneminde bana kendimi tanıma şansı verdin, bambaşka yeteneklerimi keşfettim. Şimdi yapman gerekeni biliyorsun sevgili Noel Baba. Bunları hayata geçirmem için kapıları açacaksın bana! Affetmem yoksa seni.
Artık inanmak istiyorum her şeyin güzel olacağına. Pozitif enerjimi gönderdim bak evrene gerisi senin artık.
Öyle ev, araba falan istemiyorum senden.
Amaa, şöyle Peter Krause gibi biri ile tanışmak fena olmazdı hani, o da aklında bulunsun.
Bu sefer istemiyorum karaktersiz, güçsüz ve ana kuzusu insanları.
Bu yıl, benim için gerçekten yeni bir yıl. Sadece tarih değişmiyor. Çok radikal.
Söyleyeceklerim bu kadar sevgili Noel Baba.
Herkese sevgilerimi gönder. Son bi kıyak olsun benden.

Yalanın Büyüğü Küçüğü Olur!

2010-12-27T04:15:00.000-08:00

Kendimize dışardan bakmayı bilseydik keşke... Ne güzel olurdu. Biz saf bir şekilde hayal kurarken ve içimizde art niyet olmadığında dışarıdan sadece aptal gibi göründüğümüzü bilebilseydik! Kimsenin bizi kullanmasına izin vermezdik o zaman.
Keşke birini severken körü körüne kalbimizi kullanmasak. Kafamızdaki soru işaretlerini sevgimiz bastırmasa... İnsana ihanet etmeyen tek organı beyni çünkü, o yüzden ona çok başvurmuyoruz ilişkilerimizi yaşarken. Malesef.
Murphy kurallarını bilir misiniz? O kadar doğru ki hepsi. Şöyle ki, siz birini çok mu seviyorsunuz, o sizi o kadar da sevmiyordur aslında.
Siz birinin olgunlaşacağına mı inanıyorsunuz? Hayır, o olgunlaştığı an yanındaki kişi siz olmayacaksınız.
Sevdiğiniz kişinin ailesinin sizi gerçekten sevdiğini mi düşünüyorsunuz? Bakın bu gerçekten aptallık olur, açın gözünüzü biraz. O kişinin ne kadar köpeği olursanız o kadar iyi davranılacaktır size. Al gülüm, ver gülüm.
Sizi ciddi olarak istediklerine inandınız mı? Hayır, ciddi görünmek ailenizin gözünü boyamak içindir sadece, böylelikle çocuklarının oyuncağını her daim elinde tutabilmesi için aileden izin alınmış olur.
Hiç sorun çıkarmadınız, dört dörtlük oldunuz değil mi? Yanlış yaptınız. Ucuz ve gerizekalı olsaydınız değeriniz olabilirdi belki.
Çok mu bağlandınız? Kendinize yazık etmişsiniz. Çünkü nasılsa artık onunsunuz. Size gerek kalmadı artık. Birinin egosunu tatmin ettiniz.Tebrikler!!
Hiçbir sebep sunulmadan terkedildiğinizi düşünüyorsunuz. Size göre sorun yok halbuki. Ne kadar da salaksınız. Siz hariç herkes bunu başından beri biliyordu zaten.
Onun etrafındakilerin gerçekten yanınızda olduğunu sandınız. Sizi düşünselerdi gerçekten, işleri bu kadar ciddiye bindirmezlerdi değil mi? Ya da bir insan olarak değer verselerdi size, biri çıkıp uyarabilirdi belki de.
Siz acılar içinde kıvranırken ne kadar da güzel avuttu herkes sizi. Ama siz aptal gibi buna da inandınız. Size destek olduklarını düşündünüz. Sizin hayallerinizi, yıllarınızı çaldıktan sonra kendi vicdanlarını rahatlatmak istediklerini hiç düşünmediniz değil mi?
Size dost gibi yaklaşanlara da inandınız. Onlar sadece sizi sevdiği için ve bunu atlatmanız için sizinle değişik bir şeyler yaptığına inandınız. Kendi fikri olduğunu düşündünüz. O kişi kukla olamazdı. Ama biraz akıllı olsaydınız, onun sizi incitecek sözlerden kaçınması gerektiğini de bilirdiniz. Gerçek dost, derdinizi dinler. Lafı ağzınıza tıkmaz. Ya da sizi üzecek konuları laf arasına da sıkıştırmaz. Siz yine gözünüzü açmadınız.Aferin size!
Arkanızdan neler konuşulduğunu hiç bilmediniz.
Sizden saklananları hiç öğrenemediniz.
Son güven kırıntılarınız da kayboldu insanlara karşı.
Geri dönüp dışarıdan baktığınızda sadece büyük büyük yalanlar gördünüz.
Siz şeffaftınız, hayatınızdaki her bir detayı herkes biliyordu. Oysa siz kimse hakkında bir şey bilmiyordunuz. Bunu anlamak da çok pahalıya patladı size.
Şimdi iyiliğinizin cezasını çekmeye hazırsınız! Birilerini sevmenin ve güvenmenin sonu budur işte!